Μοιραστείτε το:
Η απώλεια του συρρακιωτη δημιουργού Σπύρου Ευαγγέλου σηματοδοτεί το τέλος μιας διακριτικής αλλά βαθιά ουσιαστικής παρουσίας στη μουσική ζωή της Πρέβεζας Δεν υπήρξε απλώς ένας συνθέτης ή ένας δάσκαλος· υπήρξε ένας οικοδόμος πολιτισμού, ένας άνθρωπος που μεθοδικά, σχεδόν αθόρυβα, συνέβαλε στη διαμόρφωση της μουσικής ταυτότητας μιας ολόκληρης πόλης.
Γεννημένος στην Πρέβεζα το 1932, σε ένα περιβάλλον χωρίς μουσικές καταβολές, ο Ευαγγέλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έμφυτης καλλιτεχνικής ανάγκης που αναζητά διέξοδο. Η εσωτερική του παρόρμηση προς τη μουσική εκδηλώθηκε ήδη από την παιδική του ηλικία, όταν, στο Συρράκο, επιχείρησε να κατασκευάσει ένα αυτοσχέδιο έγχορδο όργανο, μιμούμενος ήχους της φύσης και της δημοτικής παράδοσης. Η πράξη αυτή δεν είναι απλώς ένα γραφικό περιστατικό· είναι η πρώτη μαρτυρία μιας δημιουργικής συνείδησης που γεννιέται μέσα από την ανάγκη, όχι από τη διδασκαλία.
Η καθοριστική του ένταξη στη Φιλαρμονική Πρέβεζας το 1948, ως κορνετίστας, εγκαινιάζει μια μακρά περίοδο βιωματικής μουσικής εκπαίδευσης. Εκεί διαμορφώνεται η πρακτική του σχέση με τη μουσική, η οποία θα αποτελέσει τη βάση για την κατοπινή του εξέλιξη. Η πορεία του δεν υπήρξε ευθύγραμμη· αντιθέτως, χαρακτηρίζεται από επιμονή και καθυστερημένη αλλά συνειδητή στροφή προς τη θεωρητική κατάρτιση. Το 1960 ξεκινά σπουδές αρμονίας, ενώ λίγα χρόνια αργότερα φοιτά στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών, όπου ολοκληρώνει με άριστα τον κύκλο των ανωτέρων θεωρητικών.
Η συνθετική του δραστηριότητα, η οποία αρχίζει ουσιαστικά τη δεκαετία του 1970, φέρει τα ίχνη αυτής της διττής του παιδείας: της βιωματικής λαϊκής εμπειρίας και της συστηματικής λόγιας εκπαίδευσης. Τα έργα του –για πιάνο, σύνολα δωματίου και πνευστά– αποτυπώνουν μια ιδιότυπη ισορροπία ανάμεσα στην ηπειρώτικη μουσική παράδοση και στις δυτικοευρωπαϊκές τεχνικές γραφής. Δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό ούτε την πρωτοπορία· αντιθέτως, αναζητά την ουσία της μουσικής έκφρασης μέσα από την καθαρότητα της μορφής και την αμεσότητα του λόγου.
Ως μουσικοπαιδαγωγός, ο Σπύρος Ευαγγέλου υπήρξε εξίσου σημαντικός. Δίδαξε σε ωδεία της Ηπείρου, μεταδίδοντας όχι μόνο γνώσεις αλλά και ήθος. Η συμβολή του στο Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας, από τα πρώτα του βήματα, υπήρξε καθοριστική για την εδραίωση της μουσικής εκπαίδευσης στην πόλη. Παράλληλα, η συμμετοχή του σε τοπικούς πολιτιστικούς φορείς αποδεικνύει την αδιάκοπη προσήλωσή του στη συλλογική καλλιτεχνική πρόοδο.
Ο Σπύρος Ευαγγέλου δεν ανήκει στους δημιουργούς που επιδίωξαν τη δημοσιότητα. Το έργο του δεν διεκδίκησε κεντρική θέση στο πανελλήνιο μουσικό στερέωμα· ωστόσο, η σημασία του είναι αδιαμφισβήτητη σε ένα άλλο επίπεδο: εκείνο της τοπικής πολιτιστικής συγκρότησης. Υπήρξε ένας «εργάτης» της μουσικής, ένας φορέας συνέχειας ανάμεσα στην παράδοση και τη λόγια δημιουργία.
Η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο ως προς το έργο του, αλλά κυρίως ως προς το παράδειγμα ζωής που ενσάρκωσε: την αφοσίωση στην τέχνη χωρίς ιδιοτέλεια, τη δημιουργία χωρίς θόρυβο, τη διδασκαλία ως πράξη προσφοράς.
Πηγή: www.prevezatoday.gr