ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Σε ηλικία 87 ετών απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 2026 ο ομογενής δικαστής Νικόλαος «Νικ» Καλοκάθης (Nicholas “Nick” Kalokathis), αφήνοντας πίσω του μια μακρά πορεία προσφοράς στη Δικαιοσύνη, την ακαδημαϊκή κοινότητα και την ελληνοαμερικανική παροικία. Στο πλευρό του μέχρι το τέλος βρισκόταν η σύζυγός του, Καρλίν (Carlene).
Ο Καλοκάθης γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1938 στο Σάγιεν του Ουαϊόμινγκ, παιδί Ελλήνων μεταναστών, του Κωνσταντίνου και της Πηνελόπης Καλοκάθη. Από νεαρή ηλικία εργάστηκε σε διάφορες δουλειές, αναπτύσσοντας έντονη εργασιακή ηθική. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και στη συνέχεια Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ουαϊόμινγκ, ενώ υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό και στο Σώμα Νομικών Συμβούλων των Ενόπλων Δυνάμεων, με θητεία και στο Πεντάγωνο σε θέματα δικαίου ευρεσιτεχνιών.
Μετά τη στρατιωτική του υπηρεσία εργάστηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο νομικών σπουδών από το Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν (Georgetown University). Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, διδάσκοντας Νομική στο Dickinson College και αργότερα στη Νομική Σχολή McGeorge στο Σακραμέντο.
Το 1987 διορίστηκε δικαστής του Πολιτειακού Περιφερειακού Δικαστηρίου του Ουαϊόμινγκ από τον κυβερνήτη Μάικ Σάλιβαν (Mike Sullivan), θέση στην οποία υπηρέτησε μέχρι το 2008. Ήταν γνωστός για την πνευματική του καλλιέργεια, την ακεραιότητα και το χιούμορ του.
Παράλληλα, υπήρξε ενεργό μέλος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Σάγιεν και της οργάνωσης AHEPA.
Ο Νικόλαος Καλοκάθης είχε παραχωρήσει μια σπάνια συνέντευξη στον “Εθνικό Κήρυκα” (“Ε.Κ.”) και τον δημοσιογράφο Αλέξανδρο Μόρντουντακ τον Μάρτιο του 2022, όπου μίλησε για τα νεανικά του χρόνια, την επαγγελματική ανέλιξη αλλά και την σύνδεσή του με την ελληνοαμερικανική κοινότητα και τον ελληνισμό.
«Πρέπει να ήμουν ακόμη στο Δημοτικό. Κάθε Κυριακή πήγαινα στο εστιατόριο και η δουλειά μου ήταν να πλένω τα παράθυρα», είχε αναφέρει, προσθέτοντας ότι αργότερα, στο Γυμνάσιο, εργάστηκε και ως σερβιτόρος, προσπαθώντας «να βοηθήσω όσο μπορούσα».
Το ίδιο εστιατόριο αποτέλεσε και το σημείο γνωριμίας των γονιών του. Όπως αφηγούνταν, «ο πατέρας μου πήγε στην Ελλάδα για να γνωρίσει την οικογένεια και τελικά αποφάσισε ότι η μητέρα μου ήταν η γυναίκα της ζωής του».
Αν και αρχικά ακολούθησε σπουδές μηχανικού, η πορεία του άλλαξε όταν στράφηκε στη Νομική. «Δεν είχα ποτέ σκεφτεί να γίνω δικηγόρος», εξηγούσε, σημειώνοντας ωστόσο ότι τελικά «η Νομική αποδείχθηκε ακόμη πιο ενδιαφέρουσα για μένα από τη μηχανική».
Η επαγγελματική του διαδρομή περιλάμβανε υπηρεσία στον αμερικανικό στρατό, εργασία στο Πεντάγωνο σε θέματα κατοχύρωσης σχεδίων και απασχόληση στο υπουργείο Δικαιοσύνης, ενώ αργότερα δίδαξε σε πανεπιστήμια, όπως το Dickinson College και νομική σχολή στο Σακραμέντο. Η επιστροφή του στο Ουαϊόμινγκ συνδέθηκε με οικογενειακούς λόγους: «Πέθανε η μητέρα μου και ο πατέρας μου… έμεινε μόνος. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να επιστρέψω για να είμαι κοντά του».
Σχεδόν απρόσμενα προέκυψε και η πορεία του στη Δικαιοσύνη. «Εργάστηκα σχεδόν είκοσι χρόνια ως δικηγόρος και όταν άνοιξε μια θέση δικαστή έκανα αίτηση… και παρέμεινα στην έδρα σχεδόν δύο δεκαετίες».
Παράλληλα, αναφερόταν συχνά με υπερηφάνεια στις ελληνικές του ρίζες και στη δύναμη της κοινότητας. «Πηγαίναμε στο ελληνικό σχολείο τρεις φορές την εβδομάδα», έλεγε, θυμούμενος και τις άτυπες «περιπολίες» των ηλικιωμένων ομογενών, που αποκαλούσαν χαριτολογώντας «GBI – το Ελληνικό Γραφείο Ερευνών». Όπως κατέληγε: «Κανένα από τα παιδιά της κοινότητας δεν μπήκε σε μπελάδες… οι Ελληνες αυτής της κοινότητας έχουν κάθε λόγο να είναι περήφανοι».
Πηγή: www.ekirikas.com