Μια νέα μελέτη από νευροεπιστήμονες του Πανεπιστημίου της Φλόριντα (UF) συνδέει τη λήψη γλυκοζαμίνης –ενός δημοφιλούς συμπληρώματος για τον πόνο στις αρθρώσεις– με αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης της ήπιας γνωστικής εξασθένησης σε νόσο Αλτσχάιμερ. Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο Nature Metabolism, βασίστηκε σε αναδρομική ανάλυση ιατρικών αρχείων, καθώς και σε προηγμένες απεικονιστικές μεθόδους σε ανθρώπινα δείγματα εγκεφάλου και μοντέλα ποντικιών.
Αν και τα αποτελέσματα είναι προκαταρκτικά και απαιτούν επικύρωση μέσω κλινικών δοκιμών, προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις για τον ρόλο της μεταβολικής δυσρύθμισης στη νευροεκφύλιση. Καθώς η γλυκοζαμίνη χρησιμοποιείται ευρέως από ηλικιωμένους, οι ερευνητές θέλησαν να εξετάσουν αν επηρεάζει τη νόσο Αλτσχάιμερ και τις σχετικές άνοιες (ADRD).
Χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη, η ομάδα εξέτασε ανώνυμα αρχεία υγείας του UF από το 2012 έως το 2024. Διαπίστωσαν ότι το 8% των ασθενών με άνοια ή ήπια γνωστική εξασθένηση (MCI) λάμβαναν γλυκοζαμίνη. Μετά τον έλεγχο για δημογραφικούς παράγοντες, η ανάλυση έδειξε ότι η χρήση του συμπληρώματος συσχετίστηκε με 25% υψηλότερη πιθανότητα εξέλιξης από ήπια γνωστική εξασθένηση σε άνοια. Επιπλέον, στους ασθενείς με εγκατεστημένη άνοια, η λήψη γλυκοζαμίνης συνδέθηκε με 25% αύξηση του κινδύνου θνησιμότητας.
Η έρευνα αποκάλυψε ότι στο Αλτσχάιμερ παρουσιάζει υπερδραστηριότητα μια μεταβολική διαδικασία πρόσδεσης σακχάρων σε πρωτεΐνες. Η γλυκοζαμίνη, ως φυσικό μόριο σακχάρου, διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και τροφοδοτεί αυτή την οδό. Ο εγκέφαλος με Αλτσχάιμερ φαίνεται πιο ευάλωτος σε αυτή τη μεταβολική διαδικασία, η οποία αντί να προστατεύει, φαίνεται να επιβαρύνει τη νόσο.
Σε γενετικά τροποποιημένα ποντίκια, η γλυκοζαμίνη αύξησε σημαντικά την πρόσληψη σακχάρων στις πρωτεΐνες των κυττάρων, επιδεινώνοντας τα ελλείμματα μνήμης. Αντίθετα, όταν η διαδικασία αυτή κατεστάλη χημικά, η μνήμη των ποντικιών βελτιώθηκε. Επιπλέον, εξετάζοντας δείγματα από την Τράπεζα Ιστών του UF, οι επιστήμονες εντόπισαν σημαντικά αυξημένη πρόσληψη σακχάρου στους εγκεφάλους με Αλτσχάιμερ σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες.
Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η συγκεκριμένη μεταβολική δυσλειτουργία αποτελεί συμβάλλοντα παράγοντα στην παθολογία της νόσου. Η αντιμετώπιση αυτού του μεταβολικού ελλείμματος θα μπορούσε να αποτελέσει μια σημαντική συμπληρωματική θεραπευτική προσέγγιση δίπλα στις υπάρχουσες μεθόδους που εστιάζουν στις πλάκες του Αλτσχάιμερ. Αν και πρόκειται για συσχέτιση και όχι για απόδειξη αιτιότητας, οι ερευνητές τονίζουν ότι το εύρημα εγείρει ένα κρίσιμο κλινικό ερώτημα που απαιτεί άμεση προσοχή, καθώς εκατομμύρια ασθενείς με άνοια ενδέχεται να λαμβάνουν ένα συμπλήρωμα που επιδεινώνει την κατάστασή τους.
Πηγή: www.zougla.gr