Τον Νοέμβριο του 1944 ο αρχηγός του ΕΔΕΣ στρατηγός Ν. Ζέρβας μετακίνησε το τάγμα του Γαλάνη από την Πρέβεζα και το αντικατέστησε με το 24ο Σύνταγμα των ΕΟΕΑ. Διοικητής του ήταν ο λοχαγός Χ. Παπαδάτος, ο οποίος έλαβε σαφείς εντολές να προσπαθήσει να ηρεμήσει τα πράγματα, μετά τις μαζικές εκτελέσεις στην Παργινόσκαλα. Έτσι περιορίστηκε η κίνηση των ανταρτών των ΕΟΕΑ μέσα στην πόλη κι έγινε ένα κοινό μνημόσυνο για τους νεκρούς και των δύο οργανώσεων, παρουσία και του συνδέσμου του ΕΛΑΣ στην Πρέβεζα ταγματάρχη Α. Πίσπερη. Με αυτόν τον τρόπο γαλήνεψαν κάπως οι καρδιές των Πρεβεζάνων, αν και εξακολουθούσαν να είναι πολύ φοβισμένοι, εξαιτίας όσων είχαν προηγηθεί.
Έναν μήνα αργότερα, όταν ξεκίνησε η γενικευμένη επίθεση του ΕΛΑΣ κατά των ΕΟΕΑ σε όλη την Ήπειρο, το στρατηγείο του ΕΛΑΣ προτίμησε να στείλει το 24ο Σύνταγμά του στη Λευκάδα για να επιτεθεί στο 25ο Σύνταγμα των ΕΟΕΑ και στις συμμορίες των Ράλληδων που τρομοκρατούσαν το νησί. Αυτό έγινε ξεκάθαρα, για να μην προβούν οι αντάρτες του 24ου σε αντεκδικήσεις για τους εκτελεσμένους συντρόφους τους στην Παργινόσκαλα, στην περίπτωση που θα γυρνούσαν πίσω. Με το ίδιο σκεπτικό και ο Άρης Βελουχιώτης μαζί με τον Στέφανο Σαράφη, που έφτασαν στην Πρέβεζα μετά την αποχώρηση του ΕΔΕΣ στις 30 Δεκεμβρίου 1944, μιλώντας στο συγκεντρωμένο πλήθος που τους περίμενε, ζητώντας αντίποινα, αρνήθηκαν κατηγορηματικά να το πράξουν.
Ειλικρινά, αναρωτιέμαι πώς έγινε άνθρωποι με το θυμικό του Ζέρβα και του Άρη και με νωπό ακόμα το αίμα τόσων αδικοσκοτωμένων ανθρώπων γύρω τους να μπορούν να σκέφτονται τόσο ψύχραιμα, ενώ εμείς παρά την εμπειρία των 80 χρόνων που ακολούθησαν τον Εμφύλιο, να αναλωνόμαστε σε διχαστικές τοποθετήσεις και κραυγές εκατέρωθεν. Αυτά σκέφτηκα, διαβάζοντας τα όσα έγιναν στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πρέβεζας με αφορμή τη συζήτηση για την ανέγερση προτομής του Πρεβεζάνου στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου.
Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος υπήρξε σημαντικός παράγων της δεξιάς μεταπολεμικά, σφόδρα αντικομμουνιστής και με προβληματικές απόψεις σε αρκετά ζητήματα. Ωστόσο, είχε τον τρόπο να αποστασιοποιείται κατά καιρούς. Από την περίπτωση της άρνησης της βασιλικής εντολής να συλλάβει τον Παπάγο και τη συμβολή του στην εξάρθρωση του ΙΔΕΑ, μέχρι και την προσέγγισή του με το ΠΑΣΟΚ και τον Α. Παπανδρέου το 1985.
Όμως, η σημαντικότερη στιγμή του είναι η συνάντησή του το 1984 με τον άλλοτε αντίπαλό του στον Εμφύλιο και επικεφαλής του ΔΣΕ Μάρκο Βαφειάδη, στον οποίο είπε μπροστά στις κάμερες της Ιταλικής Τηλεόρασης (RAI): «Κάναμε λάθος τότε», για να καταλήξουν λέγοντας μαζί για τους χιλιάδες νεκρούς του ΔΣΕ και του Εθνικού Στρατού, πως «Ήταν όλοι τους καλοί Έλληνες!»
Με αφορμή αυτή τη φράση, σκέφτομαι πως θα γλιτώναμε τα όσα διχαστικά και στενάχωρα διαδραματίστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο, αν αντί για την προταθείσα προτομή είχαμε μια μαρμάρινη επιγραφή με τα ονόματα των Πρεβεζάνων νεκρών του Εμφυλίου κι από τις δύο πλευρές κι από πάνω να γράφει «Ήταν όλοι τους καλοί Έλληνες!» με την υπογραφή του Θρασύβουλου Τσακαλώτου και αναφορά στον Μάρκο Βαφειάδη. Ας μου επιτραπεί να φανταστώ πως ο στρατηγός θα προτιμούσε το δεύτερο, διότι αν και είχε σίγουρα τις ευθύνες του για τον Εμφύλιο και για τα όσα έπραξε και είπε στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν ένας έξυπνος άνθρωπος που αγαπούσε την ιδιαίτερη πατρίδα του την Πρέβεζα και δεν θα ήθελε να τη δει διχασμένη με αιτία το πρόσωπό του. Όσο για μας, εύχομαι αυτή η περίπτωση να γίνει ευκαιρία, ώστε η πρεβεζάνικη κοινωνία να ξαναδεί την τοπική ιστορία δίχως αφορισμούς και στερεότυπα. Την Ιστορία, όταν δεν την κοιτάς με κριτική ματιά, κινδυνεύεις να σε πετρώσει όπως το «Γοργόνειο».
Βαγγέλης Καινούργιος
The post Ήταν όλοι τους καλοί Έλληνες!- Του Βαγγέλη Καινούργιου appeared first on Preveza Today.
Πηγή: www.prevezatoday.gr