Για χρόνια, ο Μάικ Ντ’Αντόνι προσπαθούσε να πείσει το NBA ότι το μπάσκετ μπορούσε να παίζεται διαφορετικά. Περισσότερη ταχύτητα, περισσότερο spacing, περισσότερα τρίποντα, pick-and-roll, λιγότερος χρόνος με την μπάλα στα χέρια και επιθέσεις πριν προλάβει η αντίπαλη άμυνα να οργανωθεί.
Δύο δεκαετίες αργότερα, μεγάλο μέρος του NBA παίζει ακριβώς έτσι.
Η είσοδος του 75χρονου τεχνικού στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, ως μέλος της τάξης του 2026, αποτελεί κατά κάποιον τρόπο την οριστική δικαίωση μιας φιλοσοφίας που κάποτε αντιμετωπιζόταν με δυσπιστία. Ο ίδιος, άλλωστε, παραδέχθηκε ότι θεωρεί την επιρροή του στο παιχνίδι –και όχι απλώς τις 672 νίκες ή τα δύο βραβεία Coach of the Year– τον βασικό λόγο για τον οποίο βρίσκεται στο Hall of Fame.
«Αυτός είναι ο λόγος που μπαίνω στο Hall of Fame», είπε χαρακτηριστικά.
Το μεγαλύτερο παράπονο από τους Σανς
Οι Σανς του Ντ’Αντόνι έγιναν συνώνυμοι με το «Seven Seconds or Less». Η βασική ιδέα ήταν απλή αλλά επαναστατική για την εποχή: να αναζητούν το καλό σουτ στα πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης, προτού στηθεί η άμυνα.
Κι όμως, ο Ντ’Αντόνι πιστεύει ότι δεν το τράβηξε όσο μακριά θα μπορούσε.
«Πιθανότατα η μεγαλύτερη μεταμέλεια που έχω ως προπονητής είναι ότι, επειδή ήμασταν οι πρώτοι που περάσαμε αυτή την πόρτα, δεχθήκαμε πολλά πυρά. Και αυτό σε κάνει να διστάζεις», εξήγησε.
Όπως θυμάται, οι Σανς μπορούσαν να επιχειρούν πάνω από 30 τρίποντα και να αναρωτιούνται εάν είχαν ξεπεράσει τα όρια, την ώρα που γύρω τους άκουγαν ότι «δεν μπορείς να κερδίσεις έτσι».
«Δεν φτάσαμε όσο μακριά θα μπορούσαμε. Δεν μεγιστοποιήσαμε αυτό που μπορούσαμε να κάνουμε».
Ο Στιβ Νας και το κομμάτι που έλειπε
Η άφιξη του Στιβ Νας στο Φοίνιξ άλλαξε τα πάντα. Οι Σανς πέρασαν από το 21-40 της πρώτης περιόδου του Ντ’Αντόνι στον πάγκο στο εκπληκτικό 62-20.
Για τον Ιταλοαμερικανό προπονητή, η εξήγηση είναι ξεκάθαρη: «Νομίζω ότι αυτό ήταν το κομμάτι που έλειπε».
Δίπλα στους Αμάρε Στάνταμαϊρ, Σον Μάριον, Τζο Τζόνσον και αργότερα Κουέντιν Ρίτσαρντσον, ο Νας ήταν ο παίκτης που απογείωσε ολόκληρο το οικοδόμημα. Μάλιστα, η παρουσία του Καναδού αποτέλεσε έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ο Ντ’Αντόνι δέχθηκε χρόνια αργότερα την πρόταση των Λέικερς.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο Νας ουσιαστικά δεν επέστρεψε ποτέ πραγματικά από τους τραυματισμούς του.
«Ακόμα κι όταν επέστρεψε, ήταν περίπου ο μισός εαυτός του. Οπότε ήταν καταδικασμένο από την αρχή», παραδέχθηκε για εκείνη την προσπάθεια στο Λος Άντζελες.
Κόμπι, Ντουάιτ και η περίφημη φωτογραφία
Εκείνη η θητεία στους Λέικερς συνοδεύτηκε από τεράστιες προσδοκίες αλλά και διαρκή δημοσιότητα γύρω από τις σχέσεις του Κόμπι Μπράιαντ με τον Ντουάιτ Χάουαρντ.
Ο Ντ’Αντόνι θυμήθηκε την περίφημη φωτογραφία που τραβήχτηκε ενώ κυκλοφορούσαν φήμες ότι οι δύο αστέρες «μισούσαν ο ένας τον άλλον». Σύμφωνα με τον ίδιο, όλα έγιναν αυθόρμητα και περισσότερο ως αστείο, με το μήνυμα ουσιαστικά να είναι: «Δεν είναι τόσο άσχημα όσο λέει ο κόσμος».
Για εκείνη τη σεζόν, πάντως, το μεγαλύτερο «what if» αφορά τον σοβαρό τραυματισμό του Κόμπι στον αχίλλειο.
«Δεν ξέρω αν θα κερδίζαμε το Σαν Αντόνιο ή όχι, αλλά όταν έχεις τον Κόμπι στην ομάδα, έχεις τρομερή πιθανότητα», είπε, προσθέτοντας: «Το μισούσα για τον Κόμπι. Ήταν προς το τέλος της καριέρας του και συνέβη αυτό. Είναι χάλια».
Οι Νικς, ο Λεμπρόν και ο Στεφ Κάρι που χάθηκε για μία θέση
Η Νέα Υόρκη άφησε επίσης στον Ντ’Αντόνι μια σειρά από μεγάλα «αν».
Οι Νικς είχαν οργανώσει σε σημαντικό βαθμό τον σχεδιασμό τους με στόχο να αποκτήσουν τον Λεμπρόν Τζέιμς. «Διαλύσαμε το ρόστερ τα πρώτα δύο χρόνια για να τακτοποιήσουμε τα συμβόλαιά μας, ώστε να μπορούμε να υπογράψουμε τον Λεμπρόν και, ελπίζαμε, ακόμη έναν superstar», θυμήθηκε.
Δεν έγινε. Και δεν ήταν η μοναδική χαμένη ευκαιρία.
«Χάσαμε επίσης τον Στεφ Κάρι στο ντραφτ για μία θέση», είπε.
Χάρντεν: «Έπρεπε να αλλάξω τη φιλοσοφία μου για αυτόν»
Αν το Φοίνιξ αποτέλεσε την επανάσταση, το Χιούστον ήταν η πιο ακραία εφαρμογή της. Ο Ντ’Αντόνι βρήκε στον Τζέιμς Χάρντεν τον παίκτη γύρω από τον οποίο μπορούσε να προσαρμόσει ολόκληρη τη φιλοσοφία του.
«Η φιλοσοφία μου έπρεπε να αλλάξει για να μεγιστοποιήσω αυτόν τον τύπο», είπε στην τελετή εισαγωγής του, θυμούμενος τη στιγμή που ανακοίνωσε στον Χάρντεν ότι θα είχε τον έλεγχο της επίθεσης ως point guard.
«Είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που έχω προπονήσει και εκτιμώ την εμπιστοσύνη που μου έδειξε. Ευχαριστώ, Τζέιμς. Το να είναι ο Τζέιμς point guard ήταν πιθανότατα η καθοριστική στιγμή όπου όλα μπήκαν στη θέση τους».
Τα 27 συνεχόμενα άστοχα τρίποντα που δεν ξέχασε ποτέ
Και ύστερα ήρθε το Game 7 των Δυτικών Τελικών του 2018 απέναντι στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Η θρυλική πλέον κατάρρευση των Ρόκετς περιλάμβανε 27 διαδοχικά άστοχα τρίποντα.
«Χάσαμε μόνο 27 τρίποντα», αστειεύτηκε αρχικά ο Ντ’Αντόνι, προτού διευκρινίσει: «27 συνεχόμενα. Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα ρεκόρ που μπορεί να μείνει. Είναι δύσκολο να το ξεπεράσεις».
Περισσότερο από τα άστοχα σουτ, όμως, σκέφτεται τον τραυματισμό του Κρις Πολ.
Οι Ρόκετς πίστευαν ήδη από το Game 5 ότι «τους είχαν», πριν ο Πολ τραυματίσει τον οπίσθιο μηριαίο. Χωρίς εκείνον, παραδέχεται, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το τελευταίο εμπόδιο απέναντι στους Ουόριορς.
Και αν είχαν προκριθεί, θα είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα;
«Νομίζω πως ναι. Φυσικά νομίζω πως ναι. Αυτό με κρατάει. Έτσι μπορώ να ζήσω ήρεμα για τα υπόλοιπα χρόνια μου».
Το άλλο δαχτυλίδι που πιστεύει ότι έχασε από τους Σπερς
Το Χιούστον δεν είναι η μοναδική περίπτωση όπου ο Ντ’Αντόνι αισθάνθηκε ότι βρέθηκε κοντά σε ένα πρωτάθλημα.
Θεωρεί ότι οι Σανς του 2005 είχαν πραγματική ευκαιρία, αλλά ο τραυματισμός του Τζο Τζόνσον τούς κόστισε απέναντι στους Σπερς των Τιμ Ντάνκαν, Μάνου Τζινόμπιλι και Τόνι Πάρκερ.
Και φυσικά υπάρχει η περίφημη σειρά του 2007 και το επεισόδιο με τον Ρόμπερτ Χόρι, μετά το οποίο οι Αμάρε Στάνταμαϊρ και Μπορίς Ντιαό τιμωρήθηκαν επειδή άφησαν τον πάγκο.
Χρόνια αργότερα, ο Ντ’Αντόνι δεν κρατά κακία στον Χόρι.
«Νομίζω ότι πιθανότατα του είπα, αστειευόμενος, ότι μου χρωστάει ένα δαχτυλίδι».
Η επανάσταση του Ντ’Αντόνι ξεκίνησε στην Ιταλία
Ίσως το σημαντικότερο κομμάτι της ιστορίας του να βρίσκεται πολύ μακριά από το NBA.
Όταν ρωτήθηκε από πού εμπνεύστηκε το στιλ που τελικά άλλαξε τους Σανς και επηρέασε ολόκληρη τη λίγκα, η απάντησή του ήταν μονολεκτική: «Ιταλία».
Στην τρίτη του σεζόν στο Μιλάνο, η ομάδα του είχε ταλέντο αλλά παρέμενε μέτρια και έφτασε σε έξι συνεχόμενες ήττες. Τότε αποφάσισε να αλλάξει τα πάντα.
Με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς στον άσο, τον Αντόνιο Ντέιβις στο «5», τον Ρικάρντο Πίτις σε διαφορετικό ρόλο και περισσότερο σουτ γύρω τους, ο Ντ’Αντόνι αποφάσισε να ανοίξει το γήπεδο.
«Θα σουτάρουμε τρίποντα, θα παίζουμε pick-and-roll και θα τρέχουμε πάνω-κάτω στο παρκέ».
Το αποτέλεσμα; 21 νίκες στα επόμενα 22 παιχνίδια.
«Δεν ήταν θάρρος, μάλλον βλακεία»
Στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου ως προπονητής των Λέικερς, έχοντας μάλιστα στο ρόστερ τους Πάου Γκασόλ και Ντουάιτ Χάουαρντ, ο Ντ’Αντόνι είχε δηλώσει ότι θεωρούσε το post-up μία από τις λιγότερο αποτελεσματικές φάσεις του μπάσκετ.
Όταν ρωτήθηκε σήμερα πού βρήκε το θάρρος να το πει:
«Μάλλον δεν ήταν θάρρος. Ήταν περισσότερο βλακεία».
Ωστόσο, πίσω από το χιούμορ υπάρχει και μία από τις βασικές αρχές που απέκτησε μέσα από την καριέρα του: η φιλοσοφία ενός προπονητή δεν μπορεί να είναι απόλυτη.
«Πρέπει να προσαρμόζεις τη φιλοσοφία σου σε αυτό που έχεις στο ρόστερ. Δεν μπορείς απλώς να λες, “ή γίνεται με τον δικό μου τρόπο ή τίποτα”. Δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει έτσι».
«Πώς σταματάμε τον Τζινόμπιλι; Δεν βλέπατε τα playoffs;»
Ο Ντ’Αντόνι είχε επίσης μία ξεχωριστή οκταετή εμπειρία στο επιτελείο της Team USA υπό τον Μάικ Σιζέφσκι.
Και μία ιστορία με τον Μάνου Τζινόμπιλι συνοψίζει ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη τον ρόλο του.
Πριν από παιχνίδι με την Αργεντινή, οι υπόλοιποι προπονητές τον ρώτησαν:
«Μάικ, τι κάνουμε για να σταματήσουμε τον Τζινόμπιλι;»
Η απάντηση; «Να σταματήσουμε τον Τζινόμπιλι; Δεν βλέπατε τα playoffs; Δεν έχω κανέναν τρόπο να τον σταματήσω. Μιλάτε σοβαρά;»
Όσο για το ποια Team USA θεωρεί καλύτερη, εκείνη του 2008 ή του 2012, ο Ντ’Αντόνι επέλεξε την πρώτη, αναφέροντας τους Λεμπρόν, Κόμπι, Κρις Πολ και Ντουέιν Γουέιντ.
Και θυμάται ιδιαίτερα τον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων απέναντι στην Ισπανία.
«Ήταν απίστευτο. Αυτό ήταν μπάσκετ σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο».
Δείτε εδώ ολόκληρη την ομιλία του:
Πηγή: www.sportal.gr