ΑΘΗΝΑ Ο πρωτοπρεσβύτερος Θωμάς Συνοδινός, προϊστάμενος της Μητρόπολης Αθηνών, αφηγείται σε εκτενή συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» τη διαδρομή της ζωής του, από τα πρώτα του χρόνια στην Αμοργό μέχρι τη διακονία του στην Εκκλησία, αποκαλύπτοντας πως η ιεροσύνη δεν υπήρξε μια ξαφνική επιλογή, αλλά το αποτέλεσμα μιας μακράς προσωπικής πορείας, βαθιάς πίστης και σημαντικών εμπειριών.
Γεννημένος το 1948 στην Αμοργό, μεγάλωσε σε μια οικογένεια με έντονες πνευματικές αναζητήσεις. Ο πατέρας του ήταν φούρναρης και αγρότης, αλλά ταυτόχρονα άνθρωπος με μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, τη φιλοσοφία και την ιστορία, διαθέτοντας μια αξιόλογη προσωπική βιβλιοθήκη. Η μητέρα του ήταν βαθιά θρησκευόμενη και αφοσιωμένη στην οικογένεια. Οι επιρροές αυτές, σε συνδυασμό με τη γνωριμία του από πολύ μικρή ηλικία με σημαντικές μορφές της Εκκλησίας, διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και την κοσμοθεωρία του.
Η παιδική του ηλικία ήταν συνδεδεμένη με τη ζωή του νησιού και την εκκλησιαστική παράδοση. Σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων ετών έφυγε μόνος από την Αμοργό για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Σαντορίνη, γεγονός που τον ωρίμασε πρόωρα. Παρότι από μικρός ονειρευόταν να γίνει κληρικός, η πορεία του δεν ήταν ευθύγραμμη. Σπούδασε Οικονομικά και εργάστηκε επί σειρά ετών στον χώρο του τουρισμού και της κρουαζιέρας, αποκτώντας σημαντική επαγγελματική εμπειρία σε ξενοδοχεία και τουριστικές επιχειρήσεις, φτάνοντας μάλιστα σε διευθυντικές θέσεις.
Παρά την επιτυχημένη επαγγελματική του σταδιοδρομία, η επιθυμία για την ιεροσύνη παρέμενε ζωντανή. Καθοριστικό ρόλο στην τελική του απόφαση έπαιξαν πνευματικοί άνθρωποι που τον ενθάρρυναν να ακολουθήσει την κλίση του. Σε ηλικία 36 ετών εγκατέλειψε τον χώρο του τουρισμού και χειροτονήθηκε, ξεκινώντας μια νέα πορεία ζωής αφιερωμένη στην Εκκλησία. Ο ίδιος επισημαίνει ότι η μετάβαση αυτή δεν ήταν εύκολη, αλλά ένιωθε πως ακολουθούσε τον πραγματικό προορισμό του.
Ιδιαίτερη θέση στη ζωή και στη διακονία του κατέχει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δίπλα στον οποίο υπηρέτησε επί πολλά χρόνια. Τον περιγράφει ως έναν άνθρωπο με σπάνιο όραμα, αγάπη για την Εκκλησία και ιδιαίτερη ικανότητα να εμπνέει τους συνεργάτες του. Περισσότερο όμως τον συγκλόνισε ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστόδουλος αντιμετώπισε την ασθένειά του. Θυμάται τη δύναμη, την υπομονή, την αξιοπρέπεια και το χαμόγελο με τα οποία υπέμεινε τους πόνους, τις επεμβάσεις και τις δοκιμασίες. Όπως εξομολογείται, συνεχίζει ακόμη και σήμερα να τον «συναντά» στην προσευχή του, θεωρώντας ότι η ζωή του υπήρξε ένα διαρκές μάθημα πίστης και αντοχής.
Στη συνέντευξή του αναφέρεται επίσης στη σχέση εμπιστοσύνης που έχει αναπτύξει με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τον οποίο χαρακτηρίζει πνευματικό πατέρα. Υπογραμμίζει ότι η Εκκλησία απαιτεί συνεργασία, αλληλοσεβασμό και προσήλωση στη διακονία, μακριά από προσωπικές φιλοδοξίες. Ο ίδιος θεωρεί πως ο ρόλος του ιερέα είναι πρωτίστως να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να επιδιώκει την προβολή.
Μιλώντας για την ουσία της ιεροσύνης, τονίζει ότι όσο περνούν τα χρόνια ένας ιερέας δεν πρέπει να εξοικειώνεται με τα μυστήρια της πίστης ούτε να τα αντιμετωπίζει ως μια συνηθισμένη καθημερινή διαδικασία. Κάθε λειτουργία, κάθε εξομολόγηση και κάθε επαφή με τους πιστούς οφείλει να βιώνεται με την ίδια συγκίνηση και ευθύνη όπως την πρώτη φορά. Παραδέχεται ότι η εξομολόγηση είναι ίσως το πιο δύσκολο έργο ενός κληρικού, καθώς απαιτεί μεγάλη διάκριση, αγάπη και αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους που εμπιστεύονται τις πιο προσωπικές στιγμές της ζωής τους.
Κλείνοντας, ο πατήρ Θωμάς συνοψίζει την εμπειρία τεσσάρων δεκαετιών ιεροσύνης λέγοντας πως η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να παραμένει κανείς ταπεινός και να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την εικόνα του Χριστού. Για τον ίδιο, η ιεροσύνη δεν αποτελεί αξίωμα ή κοινωνική καταξίωση, αλλά μια καθημερινή άσκηση προσφοράς, αυτοθυσίας και διαρκούς πνευματικής ευθύνης.
Πηγή: www.ekirikas.com