ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η 2α Οκτωβρίου του 1988 ήταν για την Μάργκο Κατσιματίδη η αρχή μιας κοινής ζωής με τον Γιάννη Κατσιματίδη. Τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα, την ίδια ακριβώς ημερομηνία, η Μάργκο βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο μιας βραδιάς στο «Pierre Hotel» της Νέας Υόρκης, αυτή τη φορά για να τιμηθεί για κάτι που ξεπερνά την προσωπική διαδρομή: για τον τρόπο με τον οποίο η επιτυχία μπορεί να μετατραπεί σε προσφορά.
Το Graymoor Sharing Hope Award 2026, που της απένειμαν οι Φραγκισκανοί της Συμφιλίωσης (Franciscan Friars of the Atonement ) στο πλαίσιο του 33ου ετήσιου Sharing Hope Celebration Dinner, δεν προστέθηκε απλώς στις διακρίσεις της. Φώτισε μια σχέση που βρίσκεται στον πυρήνα πολλών πραγμάτων που έχει κάνει η Mάργκο: τη σχέση ανάμεσα σε αυτό που αποκτά κανείς και σε αυτό που αποφασίζει να επιστρέψει στους άλλους.
Η οικογένεια Κατσιματίδη. Φωτογραφία: «EΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»/ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΤΣΑΓΕΩΡΓΗ
Οι Φραγκισκανοί του Atonement, με πνευματικό τους κέντρο το Graymoor στην κοιλάδα του Χάντσον, έχουν συνδέσει την αποστολή τους με την ενότητα, τη συμφιλίωση και την πρακτική στήριξη ανθρώπων που βρίσκονται σε δύσκολες συνθήκες. Η ίδια η έννοια του At–One–Ment παραπέμπει στην επανασύνδεση με τον Θεό, με τον εαυτό, με τον συνάνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι ανάμεσα στους ανθρώπους που υπηρετούν βρίσκονται εκείνοι που έχουν χάσει τη σταθερότητα της ζωής τους, άνθρωποι αντιμέτωποι με την εξάρτηση, την έλλειψη στέγης ή την κοινωνική απομόνωση.
Κάπως έτσι μπορεί να διαβαστεί και η φράση της Μάργκο εκείνο το βράδυ: «Να θεραπεύουμε, να ενώνουμε και να φέρνουμε πίσω στον δρόμο τους εκείνους που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους». Η φράση αυτή δεν ακούγεται σαν περίληψη μιας φιλανθρωπικής δράσης. Ακούγεται περισσότερο σαν ένας ορισμός της προσφοράς. Και ίσως γι’ αυτό η προσωπική διαδρομή της έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν δεν παρουσιάζεται ως ένας κατάλογος επιτυχιών.
Γιάννης και Μάργκο Κατσιματίδη. Φωτογραφία: «EΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»/ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΤΣΑ-ΓΕΩΡΓΗ
Γεννήθηκε στην Ιντιάνα και ήρθε στη Νέα Υόρκη το 1971, με το όνειρο του χορού. Σε ηλικία μόλις 12 ετών είχε προσκληθεί να χορέψει με το Bolshoi. Ένας τραυματισμός διέκοψε εκείνη την πορεία. Αλλά ο χορός δεν χάθηκε εντελώς από τη ζωή της. Η πειθαρχία του, η συγκέντρωση, η αίσθηση του χώρου και του κοινού, η ανάγκη να αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει πριν ακόμη ειπωθεί, μεταφέρθηκαν σε άλλες πλευρές της ζωής της. Το 1973 έγινε η πρώτη γραμματέας του Γιάννη Κατσιματίδη στη Red Apple Supermarkets. Αργότερα ακολούθησαν η MCV Advertising Associates και η Hellenic Times. Η διαδρομή αυτή δεν ήταν απλώς μια μετάβαση από τον έναν επαγγελματικό χώρο στον άλλο. Κάθε προηγούμενη εμπειρία φαίνεται να έγινε εργαλείο για την επόμενη: η πειθαρχία έγινε επιμονή, η κατανόηση του κοινού έγινε επικοινωνιακή οξυδέρκεια και η προσωπική εμπειρία έγινε κοινωνική ευαισθησία. Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο βαθύ. Η ίδια έχει μιλήσει για τα χρόνια που μεγάλωσε με περιορισμένα οικονομικά μέσα και για τη συνείδηση ότι υπήρχαν άνθρωποι που είχαν ακόμη λιγότερα. Δεν ξεχνά από πού ξεκίνησε και, όπως έχει πει, όταν μπορεί να βοηθήσει, βοηθά. Ίσως, λοιπόν, η γενναιοδωρία να ξεκινά εδώ όχι από την αφθονία αλλά από τη μνήμη της έλλειψης.
Από αριστερά William Unger, Λου Κάτσος, Frate Paolo Nicosia, Αγνή Ζώτη και Ralph Zirinsky. Φωτογραφία: «EΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»/ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΤΣΑΓΕΩΡΓΗ
Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή προσφοράς στους ανθρώπους που δεν ξεχνούν πώς αισθανόταν ο κόσμος όταν δεν είχαν ακόμη όλα όσα αργότερα απέκτησαν.
Για δεκαετίες, η Mάργκο έχει συνδέσει το όνομά της με πρωτοβουλίες στην Εκπαίδευση, την Υγεία, τα παιδιά, την πολιτιστική κληρονομιά και την Ελληνοαμερικανική Κοινότητα. Από το Hellenic Times Scholarship Fund μέχρι οργανισμούς όπως η Alzheimer’s Association, το Parkinson’s Foundation, το Tolstoy Foundation και το Police Athletic League, η φιλανθρωπική της παρουσία έχει κινηθεί σε διαφορετικούς χώρους, χωρίς να περιορίζεται σε έναν μόνο σκοπό. Είναι επίσης συνιδρύτρια, μαζί με τον Γιάννη Κατσιματίδη, του Ecumenical Patriarch Bartholomew Foundation. Το ίδιο βράδυ, ο Rev. Emil F. Tomaskovic, Minister General των Φραγκισκανών του Atonement, μίλησε για τη γενναιοδωρία της αλλά και για κάτι πιο προσωπικό: την παρουσία της, το ενδιαφέρον της για τους ανθρώπους και τις κοινότητες που υπηρετούν. Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, έστειλε το δικό του μήνυμα, αποκαλώντας την Μάργκο «αγαπητή φίλη και ευεργέτιδα» και αναγνωρίζοντας τη μακρόχρονη δέσμευσή της στην προσφορά και τη φιλανθρωπία.
Ο Dennis Mehiel επιχειρηματίας, επενδυτής και φιλάνθρωπος. Φωτογραφία: «EΘΝΙ-ΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»/ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΤΣΑΓΕΩΡΓΗ
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν ο πρώην κυβερνήτης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης Τζορτζ Πατάκι (George E. Pataki), ο επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Ντένις Μίχελ (Dennis Mehiel), ο επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και ηγετικό στέλεχος της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας Λου Κάτσος (Lou Katsos), ο Φρα Πάολο Νικόζια (Frate Paolo Nicosia) των Φραγκισκανών του Atonement από την Ασίζη, ο Άλαν και Λουίσα Πασκφόφ (Allan και η Louise Paschow) και πολλοί ακόμη επιφανείς Αμερικανοί και Ελληνοαμερικανοί. Όμως, πίσω από τα ονόματα και τη λαμπρότητα της βραδιάς, βρισκόταν κάτι πιο ουσιαστικό. Η ίδια η Μάρκο το είπε ίσως καλύτερα: «Η ελπίδα δεν είναι κάτι για το οποίο απλώς μιλάμε. Είναι κάτι που προσφέρουμε με τον χρόνο μας, τη συμπόνια μας, τη γενναιοδωρία μας και την προθυμία μας να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που έχουν ανάγκη».
Στιγμιότυπο από την βραδιά στο ξενοδοχείο «Pierre». Φωτογραφία: «EΘΝΙΚΟΣ ΚΗ-ΡΥΞ»/ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΤΣΑΓΕΩΡΓΗ
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η πιο παράξενη λεπτομέρεια αυτής της 2ας Οκτωβρίου: ότι μια ημερομηνία που πριν από 38 χρόνια σήμαινε την αρχή μιας κοινής ζωής, επέστρεψε τώρα για να φωτίσει μια άλλη μορφή κοινότητας, εκείνη που δημιουργείται όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να μοιράσει όσα απέκτησε. Γιατί η επιτυχία, κάποια στιγμή, παύει να μετριέται με αυτά που προσθέτεις στη δική σου ζωή. Αρχίζει να μετριέται με τον χώρο που αφήνεις για τη ζωή των άλλων. Και τότε η ελπίδα παύει να είναι λέξη. Γίνεται πράξη. «Κάνε σήμερα κάτι ουσιαστικό για έναν άνθρωπο που το χρειάζεται».
Πηγή: www.ekirikas.com