Παραλειπόμενα και επισημάνσεις από την παρέλαση της Βοστώνης | ekirikas.com

ΒΟΣΤΩΝΗ. Η 30ή παρέλαση της Ομογένειας της Βοστώνης – Νέας Αγγλίας εν γένει, πέρασε στην ιστορία με το ορόσημο ότι σημαδεύτηκε από την παρουσία τμήματος της Προεδρικής Φρουράς των Ευζώνων, οι οποίοι έδωσαν μια άλλη διάσταση στη φετινή παρέλαση. Έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό και ιαχές από την Ομογένεια. Το ίδιο συνέβη και με το τμήμα των Ομογενών Ευζώνων, το οποίο συγκροτείται από παιδιά της Ομογένειάς μας, με επικεφαλής τον ακούραστο πραγματικά εκπαιδευτή και διευθυντή τους Κώστα Μαμάκο.

Ξεκινώντας από τον Καθεδρικό Ναό Βοστώνης επισημαίνεται ότι ακόμα και λίγο πριν την έναρξη της Δοξολογίας το εκκλησίασμα ήταν ισχνό, ενώ το πρωί κατά τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία ελάχιστο. Θα πρέπει να γίνει συνείδηση πως την Κυριακή της παρέλασης δεν τελείται μόνο η Δοξολογία για την παρέλαση, αλλά το μέγα μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δηλαδή η Θεία Λειτουργία και φυσικά προηγείται ο Όρθρος. Κι ακόμα χωρίς τη Θεία Λειτουργία η Δοξολογία είναι απλώς «ξεκάρφωτη». Του λοιπού οι οργανωτές να μην εκδώσουν καμία ανακοίνωση που σχετίζεται με την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, στην οποία εμπεριέχεται και η Δοξολογία της παρέλασης προτού συνεννοηθούν με τον Μητροπολίτη κ. Μεθόδιο, καθότι οι ίδιοι είναι αδαείς.

Ευτυχώς που παραβρέθηκαν από νωρίς οι επισκέπτες μαθητές του Πρώτου Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης με τους δασκάλους και συνοδούς τους και κάπως άρχισε να δείχνει ο Καθεδρικός κάποιο εκκλησίασμα.

Ήταν ευχής έργο που ο καιρός εξελίχθηκε καλός με μερική ηλιοφάνεια και στους 60 βαθμούς, πράγμα που συντέλεσε στην προσέλευση ιδιαίτερα των μικρών παιδιών των σχολείων, αλλά και μεγαλύτερων ηλικιών.

Ήταν και φέτος εναργές για μία ακόμα φορά πως ο μεγαλύτερος  αριθμός των θεατών ήταν συγκεντρωμένος εν πολλοίς προς το τέλος της παρέλασης και πλησίον της εξέδρας των επισήμων. Όπως ήδη επισημάναμε στο χτεσινό μας δημοσίευμα εκατέρωθεν της οδού Boylston επί της οποίας έγινε η παρέλαση η παρουσία των θεατών ήταν ελάχιστη και στα περισσότερα σημεία μηδαμινή.

Οφείλει να λεχθεί για μία ακόμα φορά ότι οι πραγματικοί συντελεστές της παρέλασης, όπως άλλωστε και κάθε φορά, ήταν τα μικρά παιδιά, οι μαθητές και οι μαθήτριες των ελληνικών σχολείων που βροντοφώναζαν «Ζήτω η Ελλάδα». Κι αυτή η ιαχή των μικρών παιδιών ήταν κατ’ ουσία η φωνή της άλλης Ελλάδας, δηλαδή της Ομογένειας γιατί η Ομογένεια είναι η «άλλη» Ελλάδα η εκτός των συνόρων.

Υπογραμμίζεται για άλλη μία φορά  πως χωρίς τις κοινότητες, τα σχολεία και τα παιδιά δεν θα μπορούσε να γίνει παρέλαση, κι αυτό οφείλουν να το συνειδητοποιήσουν οι πάντες.

Κάθε τιμή και έπαινος αξίζει σ’ εκείνες τις κοινότητες που ήλθαν στην παρέλαση από μακρινές αποστάσεις όχι μόνο από την πολιτεία της Μασαχουσέτης, αλλά και από πολιτείες της Νέας Αγγλίας.

Φυσικά και σύλλογοι συνέβαλλαν στην παρέλαση, ενώ για μερικούς από τους συλλόγους ήταν ηλίου φαεινότερη η εφιαλτική τους συρρίκνωση, αφού παρέλασαν ελάχιστα άτομα που υποτίθεται ότι ανήκουν σ’ αυτούς, γεγονός το οποίο οφείλει να προβληματίσει πως βρίσκονται στα προτελεύτεια για να μην πω στο τέλος τους, παρόλες τις απόπειρες στροβιλισμού των πραγματικών αριθμών και της εμβέλειάς τους. Κι αυτή η συρρίκνωση των συλλόγων έχει, όπως έχουμε επισημάνει και πρότερες φορές, άμεση επήρεια στην ίδια την Ομοσπονδία, η οποία εξυπακούεται πως ουσιαστικά συγκροτείται από τους συλλόγους. Αν ερμηνεύω ορθώς την πραγματικότητα της συρρίκνωσης φαίνεται πως κάποιοι σύλλογοι και κατ’ επέκταση και η Ομοσπονδία έχουν ολοκληρώσει τον βιολογικό τους κύκλο δίχως να έχουν κατορθώσει να ανανεωθούν για λόγους και αιτίες που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν.

Το γεγονός ότι κάποια νέα παιδιά έχουν μπει σήμερα στο συμβούλιο της Ομοσπονδίας είναι θετικό και ενθαρρυντικό σημάδι, αρκεί να μην αποκαρδιωθούν από τοξικές συμπεριφορές κάποιων καρεκλοκένταυρων και απέλθουν. Είναι γνωστό πλέον πως κάποιοι και κάποιες με πολυχρόνια ανάμειξη στους συλλόγους και στην Ομοσπονδία χωρίς αυτή τους την ανάμειξη είναι κυριολεκτικά μη όντες, κοινώς ανύπαρκτοι. Απλά πατούν επάνω τους σαν σε σκαμνάκι για να φαίνονται. Αυτό μόνο. Το ίδιο, λίγο ως πολύ, ισχύει και με κάποιους σε εκκλησιαστικούς φορείς όπως λόγου χάρη του Τάγματος των Αρχόντων.

Κι αυτό δεν είναι μόνο θέμα των συλλόγων και κατ’ ακολουθία της Ομοσπονδίας Νέας Αγγλίας, αλλά πρόκειται για μία γενική πραγματικότητα, η οποία όμως ποικίλει από πολιτεία σε πολιτεία, αλλού κάπως καλύτερα, και αλλού απελπιστικά χειρότερα. Ωστόσο, γενικά χρειάζεται ανασυγκρότηση γιατί αλλιώς η φθίση είναι απειλητική.

Η εικόνα που εμφάνισαν αμφότερες οι εκδηλώσεις τόσο κατά την έπαρση της ελληνικής σημαίας στο Δημαρχείο της Βοστώνης, όσο και εκείνης στο Κυβερνείο της Μασαχουσέτης ήταν όντως αποκαρδιωτική. Ομολογώ ότι ντρεπόμουν που ήταν σ’ αυτές παρόντες οι Εύζωνες της Προεδρικής Φρουράς. Αυτές όφειλαν να είναι οι πλέον ουσιαστικές και επιτυχείς εκδηλώσεις. Καλά είναι τα χοροπηδήματα στους χορούς και τα δείπνα, είναι όμως δευτερεύουσας σημασίας. Εδώ μιλούμε για τα ουσιώδη. Το γεγονός ότι το Δημαρχείο της Βοστώνης και το Κυβερνείο της Μασαχουσέτης έχουν ανοικτές τις θύρες τους κι εμείς εμφανίζουμε εικόνα αριθμητικής πενίας οφείλει να προβληματίσει.

Έχω την αίσθηση πως οφείλει, και μάλιστα τάχιστα, να γίνει μία ευρείας κλίμακας πανομογενειακή σύναξη, προς Θεού όχι από αυτές που καλεί η Ομοσπονδία και παρευρίσκονται 25 με 30 κοντοχωριανοί, αλλά μία σύναξη επιπέδου στην οποία να συμμετάσχουν σοβαρά και με οντότητα μέλη της Ομογένειας της Βοστώνης και της Νέας Αγγλίας για να γίνει ανταλλαγή γνωμών και απόψεων για την ανασυγκρότηση και μάλιστα εκ βάθρων, αλλιώς λιμός επερχόμενος…

Θα πρέπει να είναι κάποιος συνειδητά αφελής για να πιστέψει και να δεχθεί πως η σημερινή κατάσταση αντιπροσωπεύει ή εκφράζει την Ομογένεια. Κατανοητό βέβαια και εκτιμητέο ότι οι ασχολούμενοι και απασχολούμενοι είναι εθελοντές, όμως αυτό δεν δικαιολογεί απάδουσες μικρονοϊκές συμπεριφορές, προσωπικές αντιπαλότητες και αψιμαχίες και σίγουρα την αυτονομημένη «κατάχρηση» θεσμών κατά το δοκούν. Δεν λανθάνει της γνώσης μας ο τρόπος λειτουργίας, αλλά και η διεξαγωγή αρχαιρεσιών και εκλογών.

Δεν έλειψαν και φέτος τα «μοναδικά» γεγονότα. Ο Γιάννης Νικολόπουλος, λόγου χάρη, από το Λόουελ έδωσε και φέτος, όπως άλλωστε και κάθε φορά επί πολλά χρόνια, τη δική του «παράσταση» περιτυλιγμένος με την ελληνική σημαία, βασταζόμενος από την κόρη του την Γεωργία και με τον τηλεβόα επ’ ώμου έψελνε, τραγουδούσε, χόρευε, έλεγε συνθήματα και ιαχές. Έκανε την καθιερωμένη στάση μπροστά στην εξέδρα των επισήμων.

Να τονίσουμε πως με ιδιαίτερη χαρά είδαμε και συνομιλήσαμε και φέτος με πολλούς αναγνώστες και αναγνώστριες αμφοτέρων των εκδόσεων του «Εθνικού Κήρυκα», ελληνικής και αγγλικής. Τους απευθύνουμε ανοικτή ευχαριστία για την εγκάρδια έκφραση αγάπης και εκτίμησής τους προς τον «Ε.Κ.» αισθήματα και δικά μας για εκείνους. Για μία ακόμα φορά βγήκε το συμπέρασμα πως οι ομογενείς μας παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή τα πάντα, ενημερώνονται, αναλύουν, καταλαβαίνουν πολύ και πολλά περισσότερα από ό,τι νομίζουν πολλοί και πολλές. Κάποιοι μάλιστα εξέφρασαν την ανησυχία τους για θέματα που αφορούν τον Ελληνισμό της Αμερικής γενικότερα και ιδιαίτερα την πορεία των εκκλησιαστικών πραγμάτων.

Η εκδήλωση που ακολούθησε μετά την παρέλαση στον Δημοτικό Κήπο με τα χορευτικά συγκροτήματα ήταν καλή και ενθουσιώδης.