ΒΟΣΤΩΝΗ. Ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Αμερικής Δημήτριος σε ομιλία του στο Διεθνές Συνέδριο «Αναστάσιος: Αρχιεπίσκοπος, Θεολόγος, Ιεραπόστολος», το οποίο διοργάνωσε η Σχολή και συνήλθε στο Μαλιώτειο Πολιτιστικό Κέντρο, όπως έχει γράψει ο «Εθνικός Κήρυκας» εξύφανε λεπτομερώς και ενδελεχώς την γνωριμία και τη φιλία του με τον αείμνηστο Αναστάσιο από τα φοιτητικά τους χρόνια στη Θεολογία μέχρι την τελευτή του Αναστασίου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, ο οποίος καθήλωσε τους συνέδρους και το ακροατήριο με την ομιλία του την οποία τιτλοφόρησε «Ένας στενός φίλος θυμάται», είπε ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: «Η πρώτη φορά στη ζωή μου που συνάντησα τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο ήταν τον Σεπτέμβριο του 1947. Τότε ήμουν δευτεροετής φοιτητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Αναστάσιος μόλις είχε εγγραφεί ως πρωτοετής. Από τότε παραμείναμε στενοί φίλοι έως την τελευταία ημέρα της επίγειας ζωής του, την 25η Ιανουαρίου 2025. Αυτό σημαίνει ότι η φιλία μας διήρκεσε σχεδόν ογδόντα χρόνια».
Είπε πως «παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς βρεθήκαμε σε διαφορετικά μέρη -ιδίως κατά τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής μας, εκείνος στην Αλβανία και εγώ στην Αμερική- διατηρήσαμε πάντοτε μια ισχυρή, ουσιαστική και αδιάλειπτη επικοινωνία. Μια επικοινωνία που για αμφότερους υπήρξε πολύτιμη ευκαιρία οικοδομής εν Χριστώ, αμοιβαίας στηρίξεως σε καιρούς δυσκολιών και κρίσεων, θεολογικού εμπλουτισμού και διεύρυνσης των πεδίων γνώσεως και επιστήμης.
Από την έναρξη του Συνεδρίου εις τιμή και μνήμη του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου. Διακρίνονται ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης, ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος, ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Αμερικής Δημήτριος, ο Μητροπολίτης Βορείου Κένυας Νεόφυτος, ο γενικός πρόξενος Συμεών Τέγος και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ “Ε.Κ.”/ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΛΜΟΥΚΟΣ
Θυμάμαι ζωηρά την άνοιξη του 1948, όταν βρεθήκαμε μαζί κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα στην Ακολουθία του Νυμφίου τη Μεγάλη Πέμπτη. Στην Ακολουθία αυτή, όπως είναι γνωστό, το πρώτο Ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι εκτενές απόσπασμα από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (κεφ. 13–17). Παρατήρησα ότι ο Αναστάσιος ήταν ιδιαιτέρως συγκλονισμένος από την ακρόαση του Ευαγγελίου. Μετά την ανάγνωση με ρώτησε: ‘Πρόσεξες το περιεχόμενο αυτού του βιβλικού κειμένου;’. ‘Βεβαίως’, του απάντησα».
«Λοιπόν», συνέχισε, «στα κεφάλαια 14, 15 και 16 ο Κύριος απευθύνεται στους μαθητές Του, ενώ στο 17ο στρέφεται προς τον επουράνιο Πατέρα Του και αναπέμπει αυτήν τη μοναδική προσευχή. Και σε αυτήν παρακαλεί τον Πατέρα Του να είναι ενωμένοι οι μαθητές Του και οι ακόλουθοί τους. Μάλιστα χρησιμοποιεί την ισχυρή έκφραση ‘ίνα πάντες εν ώσιν’ αντί του απλού ‘να είναι ενωμένοι’. ‘Ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς σύ, Πάτερ, εν εμοί κἀγώ εν σοί, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ὁ κόσμος πιστεύῃ ότι σύ με απέστειλας’ (Ιω. 17:21)».
Και πρόσθεσε: «Αυτό αποτελεί σαφή ένδειξη της ζωτικής σημασίας καλλιέργειας της ενότητας μεταξύ των πιστών. Ακούω εδώ μια οριστική και αδιαμφισβήτητη κλήση – και νομίζω ότι για μένα θα είναι κλήση ζωής».
«Αυτό», είπε ο Αναστάσιος, «όντας τότε πρωτοετής φοιτητής Θεολογίας. Και αυτό παρέμεινε κεντρικό σημείο της σκέψεως και της δράσεώς του σε όλη του τη ζωή».
Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος αποχαιρετά τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο κατά την αποχώρηση του από τα Τίρανα τον Αύγουστο του 2024.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος είπε τα εξής: «Υπήρξε όμως και μια δεύτερη, εξίσου καθοριστική προσθήκη. Όταν ο πρωτοετής τότε Αναστάσιος άκουγε και διάβαζε επανειλημμένως το τέλος του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, όπου ο Κύριος, λίγο πριν από την Ανάληψή Του, απευθυνόμενος για τελευταία φορά στους μαθητές Του, λέγει:
‘Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος’ (Ματθ. 28:19).
Τότε μου είπε: ‘Αυτό φαίνεται πως είναι το δεύτερο ζωτικό σημείο της αποστολής μου. Το πρώτο είναι η προαγωγή της ενότητας των πιστών. Το δεύτερο, η διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού σε όλα τα έθνη της Γης’».
Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος υπογράμμισε πως «αυτά τα δύο ιερά και πνευματικώς αναντικατάστατα σημεία έγιναν το άγιο και άσβεστο πάθος του και η αδιάπτωτη μέριμνά του από το 1947 έως την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του, το 2025, στο Νοσοκομείο ‘Ευαγγελισμός’ της Αθήνας».
Θυμήθηκε ακόμα πως «μετά την αποφοίτησή του το 1951 και έως τη χειροτονία του σε διάκονο το 1960, εργάσθηκε ως λαϊκός θεολόγος ανάμεσα σε μαθητές Λυκείου, φοιτητές και νέους επιστήμονες. Κατά τη δεκαετία αυτή συμμετείχαμε μαζί σε ευρύ έργο εσωτερικής ιεραποστολής. Σε όλες αυτές τις δραστηριότητες είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω τον Αναστάσιο ως θεολόγο, δάσκαλο και δημιουργικό οργανωτή. Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως θέματος, εύρισκε τρόπο να εντάσσει αναφορές και προοπτικές περί της ιεραποστολικής ευθύνης της Εκκλησίας.
Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος υποδέχεται στην Αρχιεπισκοπή στα Τίρανα τον Αύγουστο ΤΟΥ 2024 τον φίλο και πνευματικό του αδελφό Αρχιεπίσκοπο π. Αμερικής Δημήτριο. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΊΟΥ
Μετά τη χειροτονία του αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στα ιεραποστολικά ζητήματα, ενώ ταυτοχρόνως υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και ως τακτικός καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Κατά την ίδια περίοδο χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος με τον τίτλο Επίσκοπος Ανδρούσης».
Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος τόνισε για τον φίλο του Αναστάσιο πως «μέσα στο ιστορικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου και του Σιδηρού Παραπετάσματος, αποφάσισε να αφιερωθεί πλήρως στην ιεραποστολή στην Αφρική, παρά τα προβλήματα υγείας και το σοβαρό τροχαίο ατύχημα που επηρέασε την όρασή του.
Η πλήρης όμως πραγμάτωση των οραμάτων του για την ενότητα και τη διάδοση του Ευαγγελίου πραγματοποιήθηκε το 1991, όταν διορίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Τοποτηρητής στην Αλβανία και το 1992 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας. Σε μια χώρα ελεύθερη πλέον, αλλά ρημαγμένη από τον αθεϊστικό διωγμό, ανέλαβε να οικοδομήσει τα πάντα εκ του μηδενός: να συγκροτήσει κλήρο, να αναδείξει επισκόπους, να αναστήσει ενορίες και να ανοικοδομήσει ναούς. Ανέλαβε έργο ανθρώπινα αδύνατο.
Και όμως, το έργο που επιτέλεσε υπήρξε αληθινή ανάσταση. Ανασυγκρότησε την Εκκλησία, εργάσθηκε για την ενότητα της Ορθοδοξίας, συμμετείχε ενεργά στην προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και προσέφερε όραμα, πίστη και διορατικότητα.
Οι δύο αδελφικοί φίλοι Αρχιεπίσκοπος π. Αμερικής Δημήτριος και ο μακαριστός σήμερα Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος συνομιλούν κατά την τελευταία τους συνάντηση στα Τίρανα τον Αύγουστο του 2024.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κολοσσιαίο δημιουργικό έργο του υπήρξε καρπός της Χάριτος του Θεού. Όμως, οφείλουμε να μνημονεύσουμε και την εξαιρετική διανοητική του ιδιοφυΐα. Δεν υπήρξε απλώς ευφυής, υπήρξε γνήσια ιδιοφυΐα, με αναλυτική δύναμη, ταχύτητα αντιλήψεως και θαυμαστή μνήμη. Αποφοίτησε με άριστα, έλαβε διδακτορικό μετά επαίνου και εξελέγη καθηγητής παμψηφεί. Το έργο του ‘Ισλάμ’ μαρτυρεί τη διορατικότητά του ως προς τις μελλοντικές εξελίξεις.
Υπήρξε δώρο Θεού τα τριάντα τέσσερα έτη της αρχιεπισκοπικής του διακονίας στην Αλβανία. Προέβλεψε με σοφία το μέλλον της Εκκλησίας, μερίμνησε για την εκπαίδευση κλήρου και επισκόπων, φρόντισε για την οικονομική αυτάρκεια μέσω υδροηλεκτρικών έργων και προετοίμασε τον διάδοχό του.
Αιωνία η μνήμη του αγαπημένου μου φίλου και αδελφού Αναστασίου. Είθε ο Θεός να ευλογεί το έργο του και το έργο του διαδόχου του, Αρχιεπισκόπου Ιωάννη, και να καθοδηγεί την Εκκλησία της Αλβανίας στην αδιάλειπτη κήρυξη του Ευαγγελίου και στην ενότητα όλων των χριστιανών».
Πηγή: www.ekirikas.com