Ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος γράφει για το κιτρινόμαυρο ντελίριο με τον Σπανούλη και το «χρυσό» πλάνο για να φέρει ο Άρης ξανά το μπάσκετ στον βορρά.
Υπάρχουν μεταγραφικές ειδήσεις που προκαλούν θόρυβο και υπάρχουν και κάποιες που προκαλούν… σεισμό. Η ανακοίνωση του Βασίλη Σπανούλη στον πάγκο του Άρη δεν είναι απλά η «βόμβα» του καλοκαιριού. Είναι η επίσημη διακήρυξη ότι ο «Αυτοκράτορας» δεν θα είναι πια στην αναμονή. Η περίοδος της υπομονής τελείωσε. Ο Άρης θα αρχίσει σιγά-σιγά να διεκδικεί τη φυσική του θέση: την κορυφή.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι ένα αληθινό ντελίριο, μια win-win κατάσταση που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό μπάσκετ. Από τη μία, ο Άρης αποκτά τον πιο περιζήτητο, φιλόδοξο και «διψασμένο» προπονητή της Ευρώπης. Από την άλλη, ο Σπανούλης αναλαμβάνει ένα τεράστιο project με απίστευτη δυναμική, έτοιμο να… εκραγεί.
Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το «μπαμ», χρειάστηκε κάτι παραπάνω από το βάρος της φανέλας. Χρειάστηκε όραμα, αλλά και ισχύς. Η έλευση του Ρίτσαρντ Σιάο και του ομίλου του, σε συνδυασμό με τη λάμψη και το εκτόπισμα της οικογένειας Αντετοκούνμπο, άλλαξαν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο Άρης πλέον δεν παλεύει απλώς με το όνομα του. Έχει πρόγραμμα, έχει πλάνο και, ναι, έχει τα απαραίτητα εκατομμύρια ευρώ για να στηρίξει τα όνειρά του.
Το μήνυμα εστάλη εκκωφαντικά προς πάσα κατεύθυνση, εντός και εκτός συνόρων: Ο Άρης είναι ξανά εδώ και είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει!
Για πολλούς το πιο συγκλονιστικό κομμάτι αυτής της ιστορίας, όμως, είναι το «γιατί». Ο Σπανούλης είχε προτάσεις από την Ευρωλίγκα. Είχε το στάτους να πάει οπουδήποτε. Κι όμως, επέλεξε να καθίσει στον πάγκο του Άρη και να τον οδηγήσει στο Eurocup. Γιατί; Φυσικά οι λόγοι είναι πολλοί και μπορείτε να τους διαβάσετε στα πολλά κείμενα που έχουν ήδη γραφτεί στο Sportal. Εγώ θα σταθώ σε έναν από αυτούς, ο οποίος ίσως είναι και ο πιο βασικός.
Ο Βασίλης Σπανούλης δεν ήταν ποτέ ένας… δημόσιος υπάλληλος του μπάσκετ. Είναι ένας αρρωστημένος νικητής που τρέφεται από το κίνητρο. Και ποιο είναι το μεγαλύτερο κίνητρο στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή; Να γίνεις ο αναμορφωτής της ομάδας που έβαλε το μπάσκετ σε κάθε ελληνικό σπίτι. Της ομάδας που, όπως είχε ομολογήσει και ο ίδιος στη γιορτή του τεράστιου Νίκου Γκάλη, αποτελούσε τον σεβασμό του και την έμπνευσή του για να ασχοληθεί με το άθλημα στα παιδικά του χρόνια.
Ο Σπανούλης δεν ήρθε στη Θεσσαλονίκη για τα χρήματα. Θα τα έβρισκε και αλλού αν μη τι άλλο, δεν θα δυσκολευόταν ιδιαίτερα. Ήρθε γιατί μαγεύτηκε από την προοπτική να γράψει ιστορία εκεί που γεννήθηκε ο μύθος του ελληνικού μπάσκετ.
Φανταστείτε το σκηνικό από τώρα. Nick Galis Hall, Ευρώπη, η κερκίδα να τρέμει, το Παλέ να θυμίζει τις ένδοξες Πέμπτες των ’80s -που κάποιοι έχετε την τύχη να έχετε ζήσει- και στον πάγκο να στέκεται όρθιος ο «Kill Bill». Αυτή η εικόνα και μόνο προκαλεί τρόμο στους αντιπάλους και ρίγος σε κάθε φίλο του «Αυτοκράτορα». Προφανώς και θέλει υπομονή. Οι αυτοκρατορίες δεν χτίζονται σε μια νύχτα, θέλει βήμα-βήμα το πράγμα. Αλλά το φιτίλι άναψε και η φωτιά δεν σβήνει με τίποτα.
Ο Άρης απέκτησε τοτέμ στον πάγκο του. Η μπασκετική Ελλάδα υποκλίνεται ήδη, ξανά, στον Θεό του Πολέμου. Ε, δεν γίνεται να μη δανειστώ την αγαπημένη φράση του ισχυρού άνδρα της ΠΑΕ ΑΕΚ, Μάριου Ηλιόπουλου: Είναι η ώρα να δέσουμε όλοι τις ζώνες μας. Και οι από εδώ και οι από εκεί. Τα καλύτερα έρχονται. Το μπάσκετ επιστρέφει ξανά στον βορρά και το φέρνει ο μεγαλύτερος σύλλογος της Μακεδονίας.
Πηγή: www.sportal.gr