Ήταν η στιγμή που όλη η Νέα Υόρκη το είχε πιστέψει. Όλοι ήταν σίγουροι, το φώναζαν παντού «Knicks in 4» [σ.σ. δηλαδή ο τίτλος θα πάει στους Knicks παίζοντας 4 παιχνίδια σε τελικούς]. Με λίγα λόγια, οι Knicks είχαν πάρει προβάδισμα 2-0 στη σειρά, μέσα στην έδρα των Spurs μάλιστα, και η πόλη είχε αρχίσει να ονειρεύεται το πρώτο της δαχτυλίδι μετά από δεκαετίες. Όλοι το πίστευαν, εκτός από έναν.
Ο Μάικαλ Μπρίτζες δεν συμμετείχε ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη γιορτή συναισθημάτων. Δεν τον ενδιέφερε τι είχε συμβεί μέχρι τότε, τα πανηγύρια στον δρόμο, η τρέλα των Νεοϋορκέζων αλλά και η αισιοδοξία των συμπαικτών του, ακόμα και με το «μαξιλαράκι» ασφαλείας που έδινε το 2-0 και τα δύο παιχνίδια που ακολουθούσαν στο MSG. Δεν τον απασχολούσαν οι πιθανότητες, τα στατιστικά ή οι αναλύσεις των ειδικών. Για εκείνον, το 2-0 ήταν απλώς… 0-0.
Όταν δημοσιογράφοι τον ρώτησαν πώς νιώθει με το ισχυρό προβάδισμα των Νικς, η απάντησή του ήταν σχεδόν αποστομωτική. «Είναι 0-0, stay desperate all times!».
Για όσους δεν γνώριζαν την ιστορία του, ακουγόταν σαν κλισέ αθλητικής συνέντευξης, για όσους όμως θυμούνταν τους Τελικούς του 2021, η ατάκα είχε πολύ μεγαλύτερο βάρος.
Τότε ο Μπρίτζες φορούσε τη φανέλα των Φοίνιξ Σανς, μια εντυπωσιακή ομάδα με έναν φοβερό και τρομερό Chris Paul να τους καθοδηγεί που είχε καταφέρει να προηγηθεί με 2-0 στους Τελικούς και τους περισσότερους να θεωρούν ότι το πρωτάθλημα είναι κοντά. Μόνο που απέναντί τους βρίσκονταν κάποια… πεινασμένα ελάφια και ανάμεσά τους ένας μαινόμενος ταύρος. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.
Τέσσερα παιχνίδια αργότερα, οι Μπακς ήταν πρωταθλητές και οι Σανς έμεναν να κοιτούν το τρόπαιο από απόσταση αναπνοής χωρίς να μπορούν να το αγγίξουν.
Κάποιοι ξεπερνούν τέτοιες εμπειρίες, αλλοι κουβαλούν το σημάδι για πάντα. Ο Μπρίτζες φαίνεται πως ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, τουλάχιστον μέχρι τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής.
Γι’ αυτό και όταν οι Σπερς κατάφεραν να μειώσουν τη σειρά σε 2-1, τα πρώτα καμπανάκια άρχισαν να χτυπούν ξανά μέσα στο κεφάλι του. Και όταν στο Game 4 βρέθηκαν να προηγούνται ακόμα και με 29 πόντους, ο φόβος μετατράπηκε σε συναγερμό.
Για τους περισσότερους παίκτες των Νικς ήταν απλώς ένα κακό βράδυ, για τον Μπρίτζες έμοιαζε με déjà vu.
Ήξερε καλύτερα από οποιονδήποτε ότι οι Τελικοί δεν τελειώνουν μέχρι να φτάσεις στο τέλος, ότι το 2-0 δεν είναι ασφάλεια και πως η αυτοπεποίθηση μπορεί να μετατραπεί σε αλαζονεία μέσα σε λίγα λεπτά.
Και ότι η ιστορία του ΝΒΑ είναι γεμάτη από ομάδες που πανηγύρισαν πολύ νωρίς (βλ. Golden State Warriors με τους Cleveland Cavaliers).
Ίσως γι’ αυτό δεν χαλάρωσε ποτέ και ίσως γι’ αυτό οι Νικς είχαν στην πραγματικότητα κάτι που δεν αποτυπώνεται σε κανένα box score: έναν παίκτη που είχε ήδη πληρώσει το τίμημα της αφέλειας.
Ο Μπρίτζες δεν ήταν ο πρωταγωνιστής της σειράς, καθώς ο συγκεκριμένος τίτλος ανήκει δικαιωματικά στον Τζέιλεν Μπράνσον.
Δεν ήταν ούτε το πρόσωπο που τράβηξε πάνω του τα περισσότερα φώτα από το πουθενά, όπως ο Josh Hart ή ο O.G. Anunoby.
Ο Μπρίτζες δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα από τα δύο, απλώς έπρεπε να θυμάται τι είχε συμβεί το καλοκαίρι του 2021. Εκείνο το προβάδισμα που εξαφανίστηκε και έναν Giannis που αρνήθηκε να παραδοθεί.
Είναι η απόδειξη ότι ορισμένες φορές, οι πρωταθλητές δεν χτίζονται μόνο από το ταλέντο ή την αυτοπεποίθηση, αλλά από τις ουλές τις οποίες καλούνται να ξεπεράσουν.
Και καθώς οι Νικς σήκωναν το τρόπαιο και η Νέα Υόρκη παραδινόταν στη μεγαλύτερη μπασκετική γιορτή της σύγχρονης ιστορίας της, ο Μάικαλ Μπρίτζες πιθανότατα ένιωσε κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους.
Κάτι μεγαλύτερο από ανακούφιση. Δικαίωση.
Γιατί τέσσερα χρόνια μετά το πιο οδυνηρό μάθημα της καριέρας του, ο μόνος Knick που φοβήθηκε πραγματικά στο 2-0 ήταν ίσως και ο λόγος που κανείς στα αποδυτήρια δεν επέτρεψε στον εαυτό του να το θεωρήσει δεδομένο.
Πηγή: www.onsports.gr