Δεν ξέρω πώς ζούσατε εσείς εκείνο το Μουντιάλ του 2014 στη δική μου περίπτωση ήταν μια διοργάνωση που με καθόρισε. Είχα, δεν είχα έξι μήνες στον δημοσιογραφικό χώρο και η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να βρεθώ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στα γήπεδα της Βραζιλίας, για το τελευταίο -μέχρι σήμερα- μεγάλο ραντεβού της Εθνικής Ελλάδος σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης.
Η εμπειρία της Βραζιλίας; Κάτι που δύσκολα χωράει σε λέξεις. Κάτι που δεν μπορεί να συλλάβει εύκολα το ευρωπαϊκό μυαλό. Συνολικά έλειψα περίπου 31 ημέρες, ζώντας κάθε βήμα αυτής της διαδρομής. Από το φιλικό με την Πορτογαλία στη Λισαβόνα και τα παιχνίδια προετοιμασίας στις ΗΠΑ, μέχρι την εγκατάσταση στο ταπεινό αλλά ζεστό Αρακαζού και τα ατελείωτα ταξίδια σε Μπέλο Οριζόντε, Νατάλ, Φορταλέζα και Ρεσίφε.
Όταν το σκέφτομαι σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά, συνειδητοποιώ πως η πιο έντονη ανάμνηση δεν είναι ούτε τα χιλιόμετρα ούτε οι εικόνες. Είναι λίγα δευτερόλεπτα. Μερικές ανάσες. Μια μπάλα στημένη στα έντεκα μέτρα.
Η πιο καθοριστική στιγμή έγινε μια μέρα σαν σήμερα
Δεν ξέρω τι ακριβώς κλίμα επικρατούσε τότε στην Ελλάδα, στο στρατόπεδο της Εθνικής, πάντως, υπήρχε μια πρωτόγνωρη σιγουριά. Μια αίσθηση ότι η πρόκριση δεν ήταν όνειρο αλλά κάτι απολύτως εφικτό.
Και αυτό, παρότι μετά από δύο αγώνες είχαμε μόλις έναν βαθμό, από το 0-0 με την Ιαπωνία, και είχαμε ήδη βιώσει την ανωτερότητα της Κολομβίας και του Χάμες Ροντρίγκες στην πρεμιέρα. Τα μαθηματικά όμως ήταν απλά: νίκη επί της Ακτής Ελεφαντοστού και η Ελλάδα περνούσε στους «16».
Το πρόβλημα; Απέναντί μας βρισκόταν ίσως η πιο λαμπερή ομάδα του ομίλου. Γιάγια Τουρέ, Κόλο Τουρέ, Ζερβινιό, Καλού, Ντρογκμπά. Ονόματα που τότε (και τώρα) προκαλούσαν δέος. Κι όμως.
Δύο μέρες πριν από το παιχνίδι, σε μια σύντομη κουβέντα που είχα με τον Γκέκα και τον Φετφατζίδη, η ατάκα ήταν σχεδόν ίδια: «Κερδίζουμε και περνάμε».
Όχι αλαζονεία, αλλά πεποίθηση. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι που δύσκολα περιγράφεται στα στατιστικά. Είχε χημεία, πίστη και μια αίσθηση ότι, όταν ερχόταν η κρίσιμη στιγμή, θα έβρισκε τον τρόπο.
Και ίσως γι’ αυτό τίποτα δεν έμοιαζε τυχαίο σε εκείνο το Μουντιάλ.
Κάπως έτσι, όταν στις 25 Ιουνίου του 2014 μπήκαμε στο χορτάρι του «Καστελάο» στη Φορταλέζα, απέναντι σε μια ομάδα που θεωρητικά είχε περισσότερη ποιότητα και ένα γήπεδο που μας αντιμετώπιζε σχεδόν ως «αντιήρωες», η Ελλάδα δεν δίστασε ούτε δευτερόλεπτο.
Με τον Χριστοδουλόπουλο να διαλύει κάθε ισορροπία στην αντίπαλη άμυνα, τον Καραγκούνη να αποπνέει σιγουριά σε κάθε επαφή με την μπάλα και όλους τους υπόλοιπους να λειτουργούν σαν ένα σώμα, ένιωθες ότι κάποια στιγμή το παιχνίδι θα γυρίσει προς τη δική μας πλευρά. Ακόμη κι όταν όλα έμοιαζαν να στραβώνουν.
Δύο αναγκαστικές αλλαγές πριν συμπληρωθεί μισή ώρα αγώνα. Το γκολ του Σάμαρη λίγο πριν από το ημίχρονο. Η ισοφάριση του Μπονί στο 74′, που εκείνη τη στιγμή έδινε την πρόκριση στους Ιβοριανούς.
Παράξενο πράγμα το ποδόσφαιρο
Από την εξέδρα δεν ένιωθες ότι πανικοβαλλόταν η Ελλάδα, αλλά το αντίστροφο.
Η πίεση μεγάλωνε, οι ευκαιρίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Δοκάρια, φωνές, ένταση και μαζί τους ένα ολόκληρο γήπεδο που άρχισε σιγά-σιγά να αλλάζει στάση. Σαν το κοινό στο Rocky IV που ξεκινά να αποθεώνει τον Ivan Drago και τελικά καταλήγει να χειροκροτεί τον Rocky.
Κι έπειτα ήρθε η στιγμή, αυτή που όλοι θυμόμαστε.
Ο Σαμαράς μπαίνει στην περιοχή, μπλέκεται με τον αμυντικό και ξαφνικά βλέπεις τον διαιτητή να δείχνει την άσπρη βούλα. Πέναλτι, στις καθυστερήσεις για την Ελλάδα και ένα ολόκληρο γήπεδο έχει παγώσει.
Και τότε ξεκίνησε μια από τις πιο μεγάλες σιωπές που έχω ζήσει σε ποδοσφαιρικό γήπεδο.
Γιατί χωρίς περιγραφή, χωρίς τηλεοπτικό σχολιασμό, χωρίς επαναλήψεις, δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις. Κοιτάζεις γύρω σου, βλέπεις τους υπόλοιπους Έλληνες, προσπαθείς να καταλάβεις αν όντως συμβαίνει αυτό που μόλις είδες.
Και ύστερα το επόμενο ερώτημα: Ποιος θα το εκτελέσει;
Στο μυαλό μου πήγε αμέσως ο Καραγκούνης. Όμως ο Γιώργος Σαμαράς είχε ήδη πάρει την μπάλα στα χέρια του.
Την ακούμπησε στο σημείο του πέναλτι, έκανε μερικά βήματα πίσω και έκλεισε όλο τον υπόλοιπο κόσμο έξω από το κάδρο. Ο Μπαρί προσπαθούσε να μπει στο μυαλό του, εκείνος όμως κοιτούσε μόνο την μπάλα.
Και κάπως, χωρίς να ξέρω γιατί, ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι θα μπει. Ότι αυτή η ιστορία δεν γινόταν να τελειώσει αλλιώς. Και τελικά έγινε χαμός.
Το γκολ μπήκε, οι παίκτες έγιναν ένα κουβάρι, το ίδιο κι εμείς στην εξέδρα.
Για μερικά δευτερόλεπτα κανείς δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς είχε συμβεί. Ίσως γιατί δεν πανηγυρίζαμε απλώς ένα γκολ αλλά μια πρόκριση. Μια υπέρβαση, ή απλώς μία ακόμη απόδειξη ότι αυτή η ομάδα είχε μάθει να κοιτάζει κατάματα τα πιο δύσκολα εμπόδια.
Θα είμαι ειλικρινής
Ύστερα από τόσες μέρες στη Βραζιλία είχα αρχίσει να σκέφτομαι την επιστροφή. Εκείνο το βράδυ όμως μου θύμισε γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Όχι για τα τρόπαια, αλλά για τις στιγμές. Για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που σε κάνουν να πιστεύεις ότι όλα είναι πιθανά.
Εκείνη η Εθνική του Φερνάντο Σάντος είχε αυτό το χάρισμα. Σε έκανε να τη γουστάρεις και να περιμένεις το επόμενο παιχνίδι. Και κυρίως σε έκανε να παίρνεις λίγη από την αισιοδοξία της μαζί σου στην καθημερινότητα.
Λίγες μέρες αργότερα, στο Ρεσίφε απέναντι στην Κόστα Ρίκα, φάνηκε ξεκάθαρα ότι εκείνη η ομάδα μπορούσε να γράψει ακόμη μεγαλύτερη ιστορία. Δεν τα κατάφερε, αλλά δεν πειράζει.
Γιατί υπάρχουν ομάδες που τις θυμάσαι για τους τίτλους και ομάδες που τις θυμάσαι για το συναίσθημα που σου άφησαν και η ομάδα του 2014 θα ανήκει πάντα στη δεύτερη περίπτωση.
Και κάθε φορά που η ημερομηνία γράφει 25 Ιουνίου, το μυαλό γυρίζει πάντα στο ίδιο σημείο. Στον Σαμαρά, σε εκείνη την άσπρη βούλα και κυρίως σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που κράτησαν μια ολόκληρη ζωή.
Όλα τα highlights του Ελλάδα-Ακτή Ελεφαντοστού 2-1:
Πηγή: www.onsports.gr