Σήμερα ακόμη και ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης μπορεί να διαθέτει οθόνες, κάμερες, αισθητήρες, ζάντες αλουμινίου, αυτόματο κλιματισμό και ένα σωρό ηλεκτρονικά καλούδια που πριν από μερικά χρόνια, δεν τα έβρισκες ούτε σε λιμουζίνες θα έμοιαζαν με εξοπλισμό πολυτελείας. Κι όμως, υπήρχε μια εποχή που η λέξη «βασική» στην τιμή ενός αυτοκινήτου σήμαινε πραγματικά βασική, έως «γυμνή». Χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς φιοριτούρες και κυρίως χωρίς την απαίτηση να πληρωθούν όλα έξτρα.
Μέχρι και τη δεκαετία του ’90, η εικόνα στις φθηνότερες εκδόσεις ήταν αρκετά διαφορετική. Άβαφοι προφυλακτήρες, σιδερένιες ζάντες χωρίς τάσια, χειροκίνητα παράθυρα και καθρέπτες, απλό καλοριφέρ αντί για κλιματισμό και ελάχιστος εξοπλισμός ήταν απολύτως φυσιολογικά. Ακόμα και στοιχεία που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, όπως το air condition, οι ηλεκτρικές ευκολίες ή ένα ραδιόφωνο, μπορούσαν να βρίσκονται στη λίστα των έξτρα. Το ίδιο ίσχυε και στα μεγαλύτερα μοντέλα. Η βασική έκδοση ενός οικογενειακού αυτοκινήτου μπορούσε να απέχει αισθητά από την πλουσιότερη, όχι μόνο σε επίπεδο κινητήρα αλλά και σε εξοπλισμό. Οι αλουμινένιες ζάντες, τα ηλεκτρικά παράθυρα, ο κλιματισμός, τα καλύτερα καθίσματα ή ένα πιο εξελιγμένο ηχοσύστημα ήταν συχνά προνόμια των ακριβότερων εκδόσεων.
Μπορούσες να δεις BMW 3άρα, ας πούμε, με τάσια και μανιβέλα στα πίσω παράθυρα, ή διάφορα οξύμωρα στον εξοπλισμό όπως Ford Mondeo με ABS, ηλιοροφή και δυο αερόσακους (τεράστια υπόθεση για αρχές-μέσα δεκαετίας 90), αλλά άβαφους προφυλακτήρες και «σκέτους» σιδερένιους τροχούς, δίχως καν τάσι. Όπως είναι το rendering του Kelsonic για τη νέα Σειρά 3, που δεν υπάρχει περίπτωση να τη δούμε έτσι ούτε σε ταινία. Γιατί, όμως, έχει αλλάξει τόσο πολύ η κατάσταση; Η απάντηση είναι απλούστατη: γιατί άλλαξαν οι απαιτήσεις των αγοραστών.
Παλιότερα, για αρκετούς το αυτοκίνητο ήταν πρωτίστως ένα μέσο μετακίνησης: να παίρνει μπροστά κάθε πρωί, να καίει όσο γίνεται λιγότερο, να είναι αξιόπιστο και να κάνει τη δουλειά του χωρίς δράματα. Αν είχε και καλό κινητήρα ή ευχάριστη οδική συμπεριφορά, ακόμα καλύτερα. Οι ζάντες, οι οθόνες, τα ηλεκτρικά καθίσματα και όλα τα υπόλοιπα μπορούσαν να περιμένουν. Οι προφυλακτήρες στο χρώμα του αμαξώματος δεν ήταν δεδομένοι και σε αρκετές περιπτώσεις έπρεπε να ανέβει κανείς έκδοση για να αποκτήσει αυτό που σήμερα θα θεωρούσαμε αυτονόητο. Τώρα, όμως, αν κάνει και προσφέρει κάποιος μια τέτοια έκδοση, το πιθανότερο είναι να συνοδευτεί από αγοραστικό, αλλά και γραφειοκρατικό, «γιαούρτωμα». Οι κατασκευαστές έχουν ανεβάσει σημαντικά το επίπεδο του βασικού εξοπλισμού, όχι μόνο επειδή αυτό ζητά το κοινό, αλλά και επειδή πολλά συστήματα έχουν γίνει απαραίτητα για την ασφάλεια και την έγκριση τύπου. Κάμερες, αισθητήρες, συστήματα υποβοήθησης οδηγού και ηλεκτρονικά βοηθήματα δεν είναι πλέον πολυτέλειες όπως ήταν κάποτε.
Όλα τα παραπάνω, όμως, αναμενόμενα επιφέρουν το ανάλογο «καπέλο». Μπορεί αν κάποιος έμπαινε σήμερα σε μια αντιπροσωπεία και έβλεπε ένα αυτοκίνητο με άβαφους προφυλακτήρες, τάσια και χειροκίνητα παράθυρα, να το κοίταζε σαν αξιοθέατο, ωστόσο δεν αποκλείεται να ενδιαφερόταν να το αποκτήσει. Υπάρχει ακόμα κόσμος που θα προτιμούσε μια τέτοια έκδοση, εφόσον αυτό μεταφραζόταν σε σημαντικά χαμηλότερη τιμή αγοράς. Όσο αυξάνονται οι τιμές των καινούργιων αυτοκινήτων, η ιδέα ενός πραγματικά λιτού μοντέλου αποκτά ξανά ενδιαφέρον. Όχι μιας έκδοσης χωρίς βασικές ανέσεις ή εξοπλισμό ασφαλείας, αλλά ενός μοντέλου που θα μπορούσε να απαλλαγεί από τις ακριβές «πινελιές» που ανεβάζουν τον λογαριασμό.
Πηγή: autogreeknews.gr