Στον Ολυμπιακό υπάρχει κάτι που συχνά περνάει σε δεύτερη μοίρα πίσω από τα συστήματα, τα plays και τις αναλύσεις: η αμφισβήτηση που τις περισσότερες φορές (αν όχι πάντα) λειτουργεί ως καύσιμο. Δίνει έξτρα κίνητρο σε μια ομάδα που έχει μάθει (σχεδόν της αρέσει) να ζει με την πίεση, αλλά και για παίκτες που νιώθουν ότι πρέπει να αποδείξουν πράγματα. Η εμφατική και άνετη νίκη επί της Εφές έδωσε ακόμη μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν είχε κάνει το ξεκίνημα που θα ήθελε στη σεζόν. Οι προσδοκίες ήταν δεδομένες, η κριτική επίσης, και κάθε μέτρια εμφάνιση μεγέθυνε τα ερωτήματα. Κόντρα στην Εφές, όμως, βγήκε μπροστά όταν η ομάδα του το χρειαζόταν. Στο ξεκίνημα της τρίτης περιόδου έδωσε την απαραίτητη ώθηση, συμμετέχοντας καθοριστικά στο διάστημα που ο Ολυμπιακός άρχισε να χτίζει τη διαφορά του. Δεν εξαφανίστηκαν ξαφνικά όλες οι εκκρεμότητες, αλλά ήρθε μια υπενθύμιση για το τι μπορεί να προσφέρει όταν βρίσκει ρυθμό και αυτοπεποίθηση.
Και μετά είναι ο Εμπάι Εντιάι. Μια απόκτηση που το καλοκαίρι δεν ενθουσίασε τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου, ούτε έτυχε ιδιαίτερα θερμής υποδοχής από τα ΜΜΕ. Εύλογα, λοιπόν, ο φόργουορντ του Ολυμπιακού έπρεπε να κερδίσει τον χώρο του μέσα από το παρκέ. Και αυτό ακριβώς κάνει. Με συνέπεια, ενέργεια και ουσιαστική συνεισφορά, αρχίζει να εξελίσσεται στο «steal» της σεζόν. Αλίμονο αν οι μεταγραφές κρίνονταν στα βιογραφικά..
Ο Ταϊρίκ Τζόουνς, από την πλευρά του, είχε τους δικούς του λογαριασμούς να κλείσει. Το ξεκίνημα της σεζόν ήταν κακό, οι εμφανίσεις του είχαν προκαλέσει προβληματισμό, είχε πέσει 3ος στο rotation και η απουσία του Χολ τού έδωσε την ευκαιρία να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο απέναντι στην πρώην ομάδα του. Και την άρπαξε. Με δύναμη, τελειώματα κοντά στο καλάθι και την ενέργεια που τον χαρακτηρίζει, θύμισε ότι όταν βρίσκεται σε καλή κατάσταση μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες. Δεν ήταν απλώς μια καλή βραδιά απέναντι σε γνώριμους αντιπάλους. Ήταν μια απάντηση στις αμφιβολίες που είχαν προηγηθεί.
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι η περίπτωση του Γιαν Μοντέρο. Υπήρχαν εξαρχής ερωτήματα για το κατά πόσο το παιχνίδι του θα μπορούσε να προσαρμοστεί στο απαιτητικό σύστημα του coach Μπαρτζώκα. Και κυρίως, αν ένας παίκτης συνηθισμένος να έχει την μπάλα στα χέρια του θα μπορούσε να αποδεχθεί έναν διαφορετικό ρόλο, ακόμη κι ερχόμενος από τον πάγκο. Μέχρι στιγμής, ο Μοντέρο απαντά με τον καλύτερο τρόπο: με την παραγωγικότητα και την επιθετική του κυριαρχία. Η ικανότητά του να δημιουργεί, να παίρνει προσωπικές φάσεις και να δίνει λύσεις όταν η επίθεση κολλάει είναι ένα έξτρα όπλο που ο Ολυμπιακός χρειαζόταν.
Η νίκη με 89-66 επί της Εφές, λοιπόν, δεν ήταν μόνο μια επιστροφή στα θετικά αποτελέσματα. Ήταν μια υπενθύμιση ότι οι κρίσεις και οι αμφισβητήσεις, όταν δεν μετατρέπονται σε εσωτερική γκρίνια, μπορούν να γίνουν κινητήριος δύναμη. Και αν κάτι διδάσκει αυτή η βραδιά, είναι ότι στον Ολυμπιακό η αμφισβήτηση δεν αποτελεί απειλή αλλά είναι το καύσιμο που θα τον πάει παρακάτω.
Πηγή: www.sportal.gr