«Όταν ξεκινήσαμε με τους Φατμέ και κάναμε ένα δικό μας μείγμα ηλεκτρικής μουσικής, αλλά και με στοιχεία από το λαϊκό τραγούδι, αντιμετωπίσαμε μια εχθρότητα»
Για τα παιδικά του χρόνια και την ανάγκη που τον έφερε κοντά στη μουσική μίλησε ο Νίκος Πορτοκάλογλου στο «ΒΗΜΑgazino».
Ο τραγουδοποιός θυμήθηκε την αγωνία που έζησε στο σπίτι του όταν αρρώστησαν οι γονείς του, αλλά και τη χαρά που του έδινε το να γράφει τα πρώτα του τραγούδια. Αναφέρθηκε ακόμη στην εχθρότητα που συνάντησαν οι Φατμέ όταν συνδύασαν τον ηλεκτρικό ήχο με το λαϊκό τραγούδι και εξήγησε γιατί συγκινείται σήμερα όταν βλέπει στις συναυλίες του ανθρώπους της γενιάς του μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
-Πώς βλέπατε έκτοτε τους ανθρώπους που ήταν κολλημένοι σε κάποιο είδος;
Μου φαινόταν πάντα ακατανόητη μια τέτοια τάση. Άρχισα να σκέφτομαι ότι για αυτούς τους ανθρώπους η μουσική είχε περισσότερο αξία σαν ένα στοιχείο ταυτότητας που τους ξεχωρίζει από τους άλλους και τους κατατάσσει σε μια φυλή. Αυτό ήταν το κίνητρο, περισσότερο απ’ ό,τι η αγάπη για τη μουσική.
Και υπέφερα από αυτό, γιατί στη δεκαετία του ’80 ήταν πολύ σκληρά τα στρατόπεδα. Δηλαδή αυτός που άκουγε ροκ σιχαινόταν τα λαϊκά, ο άλλος σιχαινόταν τη μαύρη μουσική, υπήρχε η περίφημη κόντρα ροκάδων – καρεκλάδων και όλα αυτά, τα οποία μου φαίνονταν τελείως αχρείαστα. Και μου δημιούργησαν πολλές δυσκολίες, γιατί όταν ξεκινήσαμε με τους Φατμέ και κάναμε ένα δικό μας μείγμα ηλεκτρικής μουσικής, αλλά και με στοιχεία από το λαϊκό τραγούδι και από ό,τι άλλο αγαπούσαμε, αντιμετωπίσαμε μια τρομερή αμηχανία, έως και εχθρότητα.
-Έχετε και ένα ντουέτο στο άλμπουμ «Ανάμεσα». Υπάρχουν σε αυτό άνθρωποι κοντά στη δική σας γενιά, όπως είναι ο Γιάννης Κότσιρας, αλλά έχουμε και πολλές φωνές από τη νεότερη γενιά, όπως η Ιουλία Καραπατάκη, η Μυρτώ Βασιλείου, η Νεφέλη Φασούλη, η Μαρία Παπαγεωργίου. Σας αρέσει αυτό το κλίμα, με τις διαγενεακές συμπράξεις;
Νομίζω ότι η πορεία μου το δείχνει αυτό ξεκάθαρα. Από κάποια στιγμή και μετά, από τα 35 μου και μετά, άρχισα να ενσωματώνω στην ομάδα μου και νεότερους μουσικούς και νεότερους τραγουδιστές και τραγουδοποιούς, όπως τον Κώστα Λειβαδά, τον Στάθη Δρογώση, τον Μανώλη Φάμελλο. Και τραγουδίστριες, όπως την Ανδριάνα Μπάμπαλη, τη Βασιλική Καρακώστα, την Ανδριάνα Αχιτζάνοβα, τώρα τελευταία, τη Βίκυ Καρατζόγλου. Πάντα το απολάμβανα να έχω κοντά μου νέους, και δημιουργούς και μουσικούς και ερμηνευτές. Το έβλεπα ανέκαθεν σαν ένα πολύ ωραίο πάρε-δώσε.
Έχω περιέργεια, δηλαδή, πώς δουλεύει ένας νέος τραγουδοποιός; Πώς γράφει, πώς διηγείται την ιστορία του; Ή πώς τραγουδάει ένα νέο κορίτσι, από πού έρχεται αυτή η φωνή; Και πώς θα είναι να πει ένα δικό μου τραγούδι παλιό, που το έγραψα όταν ήμουν 25 χρόνων; Η μουσική για εμένα τότε, που άρχισα να παίζω κιθάρα και να γράφω τραγούδια, ήταν και μια ανάγκη μου να ξεφύγω από ένα δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον και να δημιουργήσω μια δική μου γιορτή.
-Γιατί ήταν δύσκολο το οικογενειακό περιβάλλον;
Γιατί η μητέρα μου πέρασε μια πολύ σοβαρή ασθένεια όταν ήμουν 10 ετών. Αργότερα πέρασε κάτι επίσης πολύ σοβαρό ο πατέρας μου, όταν ήμουν 17. Δηλαδή τα παιδικά μου χρόνια και όλη μου η εφηβεία ήταν μέσα σε ένα περιβάλλον σκοτεινό. Αγαπούσα πολύ τους γονείς μου και ήταν υπέροχοι άνθρωποι, απλώς το σπίτι είχε ένα βάρος και μια αγωνία. Αγωνία θανάτου, δηλαδή. Γι’ αυτό πιστεύω ότι έπεσα και τόσο πολύ με τα μούτρα στη μουσική και στη δημιουργία. Το να γράψω κάτι μου έδινε τρομερή χαρά, και ας ήταν και μια βλακεία. Πολλά χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι από εκεί ξεκινάει η ανάγκη μου να φτιάξω τη δική μου γιορτή.
Οι πιο ωραίες γιορτές, που τις βλέπω και τις ζηλεύω, όπως τα πανηγύρια τα παραδοσιακά, είναι οι γιορτές που περιλαμβάνουν όλες τις γενιές, από τα παιδάκια μέχρι τους παππούδες και τις γιαγιάδες, όλους. Οπότε κι εγώ πια βλέπω στις συναυλίες μου αυτό το φαινόμενο. Βλέπω ανθρώπους της γενιάς μου να έρχονται με τα παιδιά τους και με τα εγγόνια τους. Και μου έρχονται δάκρυα. Είναι ό,τι πιο συγκινητικό, η πιο ωραία ανταμοιβή που μπορεί να έχω για τη δουλειά μου.
Πηγή: www.news.gr