Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου και του ντοκιμαντέρ του Γιάννη Νικολαΐδη για τα «100 χρόνια Πρεβεζάνικου Αθλητισμού», ο ιατρός και συγγραφέας Σπύρος Γ. Μπρίκος καταθέτει τη δική του προσέγγιση για την ιστορική έρευνα που πραγματοποιήθηκε και για πρόσωπα του πρεβεζάνικου αθλητισμού που, όπως επισημαίνει, δεν έτυχαν της αναγνώρισης που τους αναλογούσε.
Ιδιαίτερη θέση στο κείμενό του κατέχει ο Ηλίας Ταπραντζής, γέννημα-θρέμμα της Πρέβεζας και πρωτοπόρος της ενόργανης γυμναστικής στην Ελλάδα, το αρχείο του οποίου συγκέντρωσε ο ίδιος ο κ. Μπρίκος για τις ανάγκες της έκδοσης.
Για τον έναν αιώνα αθλητισμού στην Πρέβεζα
Γράφει ο Σπύρος Γ. Μπρίκος
Ιατρός, συγγραφέας, υπ. διδάκτορας της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (Τμήμα Εικαστικών Τεχνών & Επιστημών της Τέχνης)
Ζούμε σε κοινωνία αξιοποιημένων Αναξιοτήτων και αναξιοποίητων Αξιών. Με αφορμή τη σημαντική ερευνητική δουλειά και το εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη Νικολαΐδη για τον έναν αιώνα αθλητισμού στην Πρέβεζα, φωτίζεται η ιστορία της πόλης και έρχονται στο φως της δημόσιας σφαίρας [έτοιμα να μεταγγιστούν στη νέα γενιά] νέα πρόσωπα και καταστάσεις όπου μία μικρή κάστα πουριτανών [λατιν. Purus, δηλαδή καθαρών, εξαγνισμένων] και για ίδιον όφελος [λειτουργώντας δίκην προαγωγών ή τσιφλικάδων του αθλητισμού -ο νοών νοείτω] δεν θα ήθελε ποτέ να γίνουν ευρέως γνωστά…Όμως ο ορθός λόγος, η έρευνα, ο σεβασμός στην ιστορία και η επιστημονική προσέγγιση (που διαλύει το μύθευμα και τον σκοταδισμό) φέρνει στην επιφάνεια τα αληθινά διαμάντια που κάποιοι θα προτιμούσαν να βρίσκονται ακόμα θαμμένα μέσα στη γη.
Με παρότρυνση του Γιάννη Νικολαΐδη αποφάσισα να ασχοληθώ ερευνητικά και να συγκεντρώσω για την έκδοση του βιβλίου το αρχείο του πρωτοπόρου της ενόργανης γυμναστικής στην Ελλάδα, του Ηλία Ταπραντζή, που ήταν γέννημα θρέμμα της Πρέβεζας. Κατά κοινή ομολογία πρωτοπόρου, αν κάποιος ερευνητής ασχοληθεί ακόμη και με ένα μέρος της διαθέσιμης βιβλιογραφίας.
Ο Ηλίας Ταπραντζής δεν ήταν μόνο ένας πολύ καλός αθλητής στο άλμα εις ύψος, ήταν Καθηγητής στην Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ) Θεσσαλονίκης. Ο Η. Ταπραντζής εκτός από την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία υπήρξε τεχνικός σύμβουλος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (Σ.Ε.Γ.Α.Σ.) με μεγάλο επιστημονικό έργο στον προγραμματισμό της ελληνικής γυμναστικής των κρίσιμων δεκαετιών του ελληνικού αθλητισμού [1970, 1980 και 1990].
Συμμετείχε σε Ολυμπιάδες, υποστηρίζοντας την ελληνική ομάδα ενόργανης γυμναστικής, ήταν συνεργάτης της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας, υπήρξε μέλος της τεχνικής επιτροπής ενόργανης γυμναστικής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, αφιερώνοντας τη ζωή του στο όραμα της θεμελίωσης και της εξέλιξης του σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού.
Μέλη του ΣΕΓΑΣ, της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας, καθώς και μεγάλα και ιστορικά ονόματα της ενόργανης γυμναστικής, αναγνωρίζουν τον Ταπραντζή ως πρωτοπόρο της ελληνικής γυμναστικής. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Τα Νέα ο τότε Πρόεδρος της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας Δημήτρης Δημητρόπουλος (ο οποίος το 2003 εξελέγη Πρόεδρος της UEG, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Γυμναστικής) αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Ηλία Ταπραντζή με σεβασμό για την μεγάλη προσφορά του στην ελληνική γυμναστική και στις σημαντικές αλλαγές που πρόσφερε στο άθλημα η επιστημονική παρουσία του.
Ο Η. Ταπραντζής υπήρξε προπονητής του Μίλτου Ιορδάνου, του πρώτου Έλληνα αθλητή που κατέκτησε χρυσά μετάλλια στις ασκήσεις εδάφους στους Βαλκανικούς αγώνες 1976 και 1977.
Με λίγα λόγια ο Ηλίας Ταπραντζής ήταν Ακδημαϊκός δάσκαλος και κυριολεκτικά ένας διανοούμενος στον χώρο του αθλητισμού και κανέναν άλλον σαν και αυτόν δεν έχει «γεννήσει» μέχρι στιγμής η Πρέβεζα.
Επίσης ο Η. Ταπραντζής νοιαζόταν πολύ για την πόλη του και τους ανθρώπους της. Βοήθησε έμπρακτα πολλούς γυμναστές, και αναζητούσε νέα ταλέντα από την Πρέβεζα στον χώρο της ενόργανης γυμναστικής [ο Σπύρος Κίκερης στο αυτοβιογραφικό του σημείωμα που εκδίδεται μέσα στο βιβλίο του Γιάννη Νικολαΐδη μας το επιβεβαιώνει].
Και εδώ βρίσκεται και το παράλογο και το παράδοξο της υπόθεσης. Γιατί τόσα χρόνια [πλησιάζουν 30 χρόνια από τον θάνατο του Ηλία] το «σινάφι» του αθλητισμού, και κυρίως το «σινάφι» των γυμναστών [τόσους και τόσους είχε ο ίδιος στηρίξει ανιδιοτελώς] άλλα και οι θεσμικοί παράγοντες του αθλητισμού στην Πρέβεζα δεν έχουν κάνει ούτε μία ονομαστική αναφορά στον Ηλία Ταπραντζή, ούτε ένα αφιέρωμα ή έστω κάτι στη μνήμη του;
Έχω κατά καιρούς μιλήσει για τα κυρίαρχα αφηγήματα και τους αστικούς/μικροαστικούς μύθους της πόλης μου, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού…
Όταν όμως πρόκειται για τη ζωντανή και αληθινή ιστορία της Πρέβεζας θα την υπερασπιστώ με επιστημονικό και τεκμηριωμένο τρόπο, δεν θα την παζαρέψω, ούτε θα τη χαρίσω στα σκυλιά.
Το ίδιο εφαρμόζει πιστά, εδώ και χρόνια, και ο Γιάννης Νικολαΐδης, με αφοσίωση στην ιστορική αλήθεια. Για τόσους και τόσους ανθρώπους της πόλης που έβαλαν το λιθαράκι τους στην ιστορία της. Και για όλους εκείνους τους ξυπόλυτους και πεινασμένους του ’50 και του ’60, που ήταν το πραγματικό βάθρο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ο σημερινός ελληνικός αθλητισμός, κατά τα λόγια του Άλκη Μαυρομμάτη.
The post Για τον έναν αιώνα αθλητισμού στην Πρέβεζα – Γράφει ο Σπύρος Γ. Μπρίκος appeared first on Preveza Today.
Πηγή: www.prevezatoday.gr