ΤΟΡΟΝΤΟ. Εάν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω και συναντούσε τον νεότερο εαυτό του στην πρώτη του παράσταση επί σκηνής, ο stand-up κωμικός, Γιώργος Χατζηπαύλου, μάλλον θα έλεγε στον εαυτό του «σε ευχαριστώ για την πρωτοβουλία που πήρες να κάνεις stand-up». Έπειτα από περίπου εικοσιπέντε χρόνια, αναγνωρίζει σε εκείνη την αρχή την απόφαση που του επέτρεψε να διαθέτει τον χρόνο του σε κάτι που αγαπά.
Όταν ήταν έφηβος και καθώς έβλεπε μία ταινία του Γούντι Άλεν, θυμάται ότι σκέφτηκε «ωπ, ωραίο χιούμορ αυτό». Μετά είδε το «Life of Brian» των Monty Python κι εκεί ήταν που κάτι τον τσίγκλησε χωρίς να σκεφτεί ποτέ ότι θα γίνει κωμικός.
Η κωμωδία ξεκίνησε ως χόμπι παράλληλα με τη διαφήμιση, στην οποία εργάστηκε σχεδόν για μία δεκαετία. Στα τριάντα του παραιτήθηκε από τη διαφημιστική που εργαζόταν λέγοντας στον εαυτό του «ή θα κάνω ένα πράγμα καλά ή θα κάνω δύο και θα τα κάνω και τα δύο χάλια». Η σκέψη του ήταν πρακτική. Εάν η προσπάθεια δεν ευοδωνόταν θα επέστρεφε στη διαφήμιση. Ήθελε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του γράφοντας και παίζοντας σε ένα μικρό θέατρο. «Δεν έχω κάποια φοβερή ιστορία επιφοίτησης». Μας περιέγραψε μία επιθυμία που μεγάλωνε σταδιακά ώσπου χρειάστηκε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σε αυτό. Πριν από τη σκηνή υπήρχε η χαρά του θεατή.
Μετά από περίπου 25 χρόνια στη σκηνή, ο Χατζηπαύλου κρατά το δικό του μέτρο επιτυχίας. «Για εμένα η επιτυχία είναι η διάρκεια». ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΣΤΟΝ «Ε.Κ.»
Το αστείο δοκιμάζεται στο κοινό
«Αυτό που κάνω θέλει πολλές ώρες δουλειάς. Είναι κάτι που κανείς δεν βλέπει από την πλατεία» αφού η γραφή είναι μοναχική και «ύστερα έρχεται η ώρα που εκθέτεις το γραπτό σου στη δοκιμασία του κοινού για να δεις τα αποτελέσματα. Ο κόσμος κρίνει τη δουλειά σου όταν την εκθέτεις». Στο σημείο αυτό αναφέρθηκε στην καινούργια παράσταση που ετοιμάζει λέγοντάς πως ο φίλος και συνάδελφός του, Λούης Πατσαλίδης, του παραχωρούσε είκοσι λεπτά πριν από τις δικές του εμφανίσεις στην Αθήνα για να δοκιμάσει το νέο του υλικό για να κάνει τις απαραίτητες αναπροσαρμογές και να τις ξαναδοκιμάσει.
Κάθε εβδομάδα έπρεπε να παρουσιάζει καινούργιο υλικό σε διαδοχικές δοκιμαστικές παραστάσεις. Θυμήθηκε και μία μητέρα με την κόρη της που ήρθαν στην πρώτη δοκιμή μίας παράστασης, στην τελευταία εμφάνισή της ίδιας παράστασης στο «Παλλάς» και ξανά, μετά, στην πρώτη δοκιμή της επόμενης λέγοντας ότι «Μερικοί θεατές παρακολουθούν και την πορεία μέχρι το τελικό κείμενο».
Στο ερώτημα από πού μαζεύει υλικό, απάντησε με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι το υλικό αρχίζει από τον ίδιο. «Όλοι οι κωμικοί γράφουμε για την προσωπική μας επικαιρότητα». Μία σχέση, η συγκατοίκηση, ένα παιδί, οι αλλαγές που φέρνει η ηλικία αποκτούν θέση στις παραστάσεις αφού τα προσωπικά βιώματα συναντούν την επικαιρότητα.
Ο γιος του, τα παιδιά και τα αστεία
Όταν ο γιος του ήταν τριών ετών, για παράδειγμα, η καθημερινότητα της πατρότητας και οι συνθήκες της πανδημίας του έδιναν ταυτόχρονα υλικό για τις παραστάσεις του. Η πατρότητα άλλαξε την οπτική με την οποία παρατηρούσε τα πάντα. Παλαιότερα έγραφε για παιδιά και ζευγάρια κοιτάζοντάς τα απ’ έξω. Με τη γέννηση του γιου του βρέθηκε μέσα στις καταστάσεις που προσπαθούσε να περιγράψει. Το παιδί τού έφερε δικές του παιδικές αναμνήσεις. Μία δική του δυσκολία ανακαλούσε τον τρόπο με τον οποίο την είχαν αντιμετωπίσει οι γονείς του. Το αστείο, με αυτόν τον τρόπο, απέκτησε δύο ηλικίες. Του πατέρα που είναι και του παιδιού που υπήρξε. «Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω ως γονιός είναι να βγάλω από πάνω μου όλα αυτά τα οποία είχα δει εγώ από τους γονείς μου» αναγνωρίζοντας ότι κάθε γενιά μεγαλώνει τα παιδιά της καλύτερα από την προηγούμενη.
Στην παλιά αντίληψη ότι «το ξύλο διαμορφώνει χαρακτήρες» υποσημειώνει ότι δημιούργησαν «χαρακτήρες με ψυχολογικά προβλήματα». Αυτό, όμως, που τον προβληματίζει είναι η σημερινή υπερπροστασία των παιδιών καθώς πιστεύει ότι η ισορροπία μένει ακόμα να βρεθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον ίδιο αποτελούν τα μετάλλια συμμετοχής που δίνονται σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την επίδοσή τους. Κι εδώ είναι που τόνισε σθεναρά ότι «ένα παιδί πρέπει να διδαχθεί τη σχέση προσπάθειας και αποτελέσματος».
Με τη σύζυγό του προσφέρουν στον γιο τους επιλογές δραστηριοτήτων που μπορούν και οι δύο να στηρίξουν οικονομικά. Οι επιλογές γίνονται με τη συμφωνία ότι θα ολοκληρωθεί η χρονιά και θα συζητήσουν τυχών αλλαγές για την επόμενη, γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η συνέπεια απέναντι σε κάτι που επιλέγει και αγαπά κάποιος.
Η κουβέντα μας κινήθηκε γύρω από τα παιδιά και εάν είναι ειλικρινέστεροι θεατές. Δεν έκανε κάποια διάκριση ανάμεσα στις ηλικίες λέγοντας ότι «το γέλιο δεν είναι κάτι που μπορείς να εκβιάσεις. Μικροί και μεγάλοι ανταποκρίνονται σε αυτό που νιώθουν ότι τους προσφέρει η παράσταση». «Για τα παιδιά», πάντως, «το γέλιο είναι μία βασική γλώσσα επικοινωνίας» ενώ πιστεύει ακράδαντα ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται πόσο αρέσει στους μεγάλους «να παίζουν πολύ περισσότερο από ό,τι δείχνουν ή από ό,τι τους επιτρέπει ο χρόνος που έχουν».
Τόλμησα να τον ρωτήσω εάν η κωμωδία μπορεί να διδάξει στα παιδιά να σκέφτονται και να στέκονται κριτικά απέναντι στο κάθε τι χωρίς να γίνονται κυνικά, αλλά η απάντησή του ήταν μετρημένη, υπογραμμίζοντας ότι «σίγουρα μπορεί να τους δείξει έναν πιο ευχάριστο τρόπο να βλέπουν τα πράγματα». Πρώτος, όμως, στόχος για τον ίδιο, παραμένει πάντα το γέλιο. «Αν μέσα στα αστεία μου υπάρχει και μία σκέψη που θα απασχολήσει τον μικρότερο ή μεγαλύτερο θεατή, τότε θεωρώ ότι έχω πετύχει κάτι εξαιρετικό».
Επί σκηνής στο Comedy Nest του Μόντρεαλ, κατά την περιοδεία του στον Καναδά. Στον «Εθνικό Κήρυκα» εξήγησε πως το διαδίκτυο κρατά τους Ομογενείς σε επαφή με την καθημερινότητα της Ελλάδας. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΣΤΟΝ «Ε.Κ.»
Ελληνικές ιδιοτροπίες
Μιλήσαμε για το φαινόμενο της ελληνικής οικογένειας που ο ένας αγαπά τον άλλον και πόσο κοντά παραμένουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Μίλησε για το καθημερινό τηλεφώνημα στη μάνα και για το παράπονό μας όταν δεν μας πάρει εκείνη τηλέφωνο. Σε αυτές τις «μικρές» συνήθειες αναγνωρίζει ένα κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας που περνά και στα αστεία του.
Στις ελληνικές ιδιοτροπίες βρίσκει αρκετές αφορμές για γέλιο. Του ζήτησα να μου εκφράσει ποια ελληνική συμπεριφορά εξακολουθεί να τον διασκεδάζει και γελώντας μου απάντησε: «Ότι έχουμε πάντα δίκιο!». Για όσα, πάλι, εξακολουθεί να μην κατανοεί στην Ελλάδα, επέλεξε την πεζοδρομιακή καθημερινότητα αναφερόμενος στο γεγονός «ότι βάζουμε δέντρα στη μέση των πεζοδρομίων!».
Για τον Χατζηπαύλου, η σάτιρα μίας κοινωνίας μπορεί να συνυπάρχει με τον αυτοσαρκασμό ανάλογα με τη ματιά του κωμικού και το θέμα που δουλεύει. Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα προσφέρει υλικό που δεν θα έβρισκε αλλού εξήγησε ότι δεν έχει ζήσει στο εξωτερικό ώστε να μπορεί να κάνει οποιαδήποτε σύγκριση. Βλέποντας, ωστόσο, ξένους συναδέλφους του, διαπιστώνει πόσα από τα θέματα που μας απασχολούν είναι κοινά παρά τις διαφορές κουλτούρας και επικαιρότητας κάθε χώρας.
Μου εξήγησε την πορεία του ελληνικού stand-up περιγράφοντάς πως ο αριθμός των κωμικών αυξήθηκε ενώ άρχισαν να γίνονται περισσότερες παραστάσεις, ενώ την ίδια στιγμή έχει δοθεί χώρος σε νέες φωνές να δοκιμάσουν τα κείμενά τους. Μέσα στα χρόνια το είδος μεγάλωσε από στόμα σε στόμα και αργότερα μέσω των κοινωνικών δικτύων.
Θαυμάζει τους συναδέλφους του που φέρνουν κόσμο στο θέατρο από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο και καταφέρνουν να τους κρατήσουν στις παραστάσεις τους. Ο ίδιος θέλει να εξελίσσεται μέσα από το stand-up, γράφοντας κείμενα που ενδιαφέρουν τους θεατές γιατί «Για εμένα η επιτυχία είναι η διάρκεια. Δεν με νοιάζουν τα βραβεία ή η αναγνώριση γιατί όταν έρθει η ώρα του απολογισμού, θέλω να μπορώ να πω ότι έκανα αυτό που αγαπούσα και πέρασα καλά».
Στο τέλος της συνέντευξης τού ζήτησα να μου πει ποια ερώτηση δεν του έχει γίνει ποτέ και θα ήθελε να του γίνει. Εκεί, κοντοστάθηκε λίγο. Μία ξαφνική αμηχανία σκιαγραφήθηκε για λίγα δευτερόλεπτα στο βλέμμα του και καθώς κοίταζε τον παραγωγό του γυρνά και μου λέει: «Ποιο είναι το θέμα που έχεις καταφέρει να διαχειριστείς, παρότι ήταν πολύ δύσκολο κι εμείς γελάσαμε με αυτό;».
Η στιγμή, όμως, που έχει μείνει βαθιά αποτυπωμένη μέσα του είναι η απάντηση που του έδωσε ένα παιδί σε μία από τις πρώτες παραστάσεις που έδωσε γι’ αυτά. «Τι θα συμβούλευες τους μεγάλους;» το ρώτησε και αυτό απάντησε: «Να μην είναι τόσο μεγάλοι».
Πηγή: www.ekirikas.com