Δεκαπενταύγουστος, η ημέρα της Παναγιάς. Θα κατακλύσει η Ομογένειά μας τους ναούς για να τιμήσει και γιορτάσει την Κοίμηση της Θεοτόκου, για την οποία τρέφει ξεχωριστή αγάπη και τιμή. Όλες οι γενιές θα ανάψουν το αγιοκέρι της πίστης τους μπροστά στο εικόνισμα της άγιας μορφής της και θα πουν την προσευχή τους γιατί γνωρίζουν πως είναι θερμή μεσίτρια, προστάτις και βοηθός.
Όσο απασχολημένος κι αν είναι κάποιος τέτοιες μέρες, βρίσκει λίγο έστω χρόνο να θυμηθεί και να σκεφθεί το πρόσωπο και τον ρόλο της Παναγιάς στην εκπλήρωση του σχεδίου της σωτηρίας του Θεού, ξεφεύγοντας λίγο από την επιγειοποίηση και τα τετριμμένα της καθημερινότητας.
Κι αυτή είναι η δυναμική της πίστης, όχι σαν μία συναισθηματική ανάμνηση ή αναφορά σε κάτι επέκεινα και υπερφυσικό, αλλά η σύναψη μιας σχέσης με τον Θεό σε προσωπικό επίπεδο το οποίο εκκλησιοποιείται με την μετοχή του ανθρώπου στην Εκκλησία, η οποία είναι η Βασιλεία του Θεού πάνω στη Γη και μέσα στον χρόνο και την ιστορία.
Αλλοίμονο αν η γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου παραμείνει μία μορφή φολκλορικής εκδήλωσης, τότε θα χαθεί το κυριολεκτικό νόημα της γιορτής, δηλαδή η σύναψη αυτής της σχέσης που γίνεται κοινωνία και συνάφεια με εκείνη η οποία τόλμησε και αυτοπαραδόθηκε θεληματικά και ελεύθερα στην κλήση του Θεού όταν είπε «γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου».
Και για να τοποθετούμε σωστά τα πράγματα από θεολογικής πλευράς, η Παναγία όπως και γενικότερα οι άγιοι, αλλά εν προκειμένω ο λόγος για την Παναγία, δεν αποτελεί ένα είδος «υπερεκκλησίας» πάνω και πέρα από την Εκκλησία, αλλά και η Παναγία, όπως και οι άγιοι, είναι μέλη της Εκκλησίας. Έχουμε πει πρότερες φορές πως Εκκλησία είναι μία κοινωνία αγίων, ζώντων και τετελειωμένων, αλλά αείζωων και απέθαντων λόγω της συνάφειας και της εγγύητητάς τους με τον αείζωο και απέθαντο Χριστό.
Να προσέξουμε τούτο, πως η Παναγία δεν θαυματουργεί αυτενέργητα και αυτονομημένα, αλλά ο Χριστός είναι η πηγή της χάριτος, ο Χριστός είναι η πηγή των θαυμάτων. Ο Χριστός ενεργεί διά της Παναγίας ή των λοιπών αγίων, κάνοντας απτή και φανερωματική την αγάπη Του. Περιστέλλει και αναστέλλει και διαστέλλει ή και καταργεί τους νόμους της φύσεως διά των θαυμάτων Του ο Χριστός, ο Οποίος δεν πρέπει να ξεχνούμε πως είναι ο Ένας της Τριάδος ή αν προτιμάτε «ένας εν σαρκί περιπολών Θεός» δηλαδή, ο Θεός περιφερόμενος με ανθρώπινη σάρκα.
Και κάτι άλλο ακόμα, στην Παναγία αποδίδουμε σεβασμό και τιμή, όχι λατρεία, η λατρεία ανήκει μόνο στον Θεό. Είναι γεγονός πως μερικές αιρέσεις και αποκλίσεις στη ζωή της Εκκλησίας δεν προκλήθηκαν από εναντίωση, αλλά από υπερβάλλοντα ζήλο, από πίστη αν θέλετε, αλλά ανεπίγνωστη, όπως συμβαίνει με την αίρεση της «Μαριολατρείας» της Δυτικής Χριστιανοσύνης.
Για την Ορθόδοξη Θεολογία και Παράδοση η Παναγία είναι «η Θεοτόκος», δηλαδή εκείνη η οποία «έτεκε (γέννησε) τον Θεό», δηλαδή τον Χριστό, τον Θεόν-Λόγον, ο Οποίος συνάμα είναι και δικός της Θεός και Σωτήρας. Στον Όρθρο ψέλνονται τα Μεγαλυνάρια της Ενάτης Ωδής «μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου», το οποίο είναι ουσιαστικά παρμένο από το ευαγγέλιο του Ματθαίου και σε ελεύθερη απόδοση πάει να πει «δοξάζει η ψυχή μου τον Κύριο και αγαλλιάζει-χαίρεται το πνεύμα μου για τον Θεό και Σωτήρα μου».
Ο Χριστός λοιπόν σώζει, η Παναγία μεσιτεύει, όχι με κάποια δικανική απαιτητική έννοια, αλλά την παρακαλούμε να συμπεριλάβει και τη δική μας θέληση και την δική μας πίστη και την δική μας αφοσίωση ταυτίζοντάς την με την δική της στην ολοκληρωτική της αυτοπαράδοση στην σωστική αγάπη του σαρκωθέντος Θεού και Σωτήρα της και Σωτήρα μας.
Πηγή: www.ekirikas.com