Στη δυτική Μεσσηνία, το βλέμμα φεύγει σχεδόν αυτόματα προς τη θάλασσα. Η λιμνοθάλασσα, η βραχονησίδα Σφακτηρία, οι ελαιώνες και οι ήπιες κλίσεις του εδάφους δημιουργούν ένα σκηνικό που δεν χρειάζεται αρχιτεκτονικές υπερβολές. Χρειάζεται μια κατασκευή που να ξέρει πότε να υποχωρεί. Αυτή είναι και η βασική δύναμη του έργου. Αναπτύσσεται χαμηλά, ακολουθεί τη γη και οργανώνει την καθημερινότητα γύρω από το φως, τη σκιά, την υλικότητα και την ανοιχτή θέα.
Διαβάστε περισσότερα στο www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr