Το σχέδιο για το νέο κοινό γήπεδο της Μίλαν και της Ίντερ προχωρά εδώ και χρόνια μέσα από πολιτικές διαβουλεύσεις, οικονομικές μελέτες και αρχιτεκτονικές προτάσεις. Για τους δύο συλλόγους, η κατασκευή μιας νέας ποδοσφαιρικής έδρας θεωρείται κρίσιμο βήμα ώστε να αυξηθούν τα εμπορικά έσοδα, να ενισχυθούν οι εταιρικές φιλοξενίες και να δημιουργηθούν νέες πηγές εισοδήματος που θα τους επιτρέψουν να ανταγωνιστούν οικονομικά τα κορυφαία κλαμπ της Premier League και της La Liga.
Ωστόσο, παρά τα επιχειρηματικά πλεονεκτήματα, ένα σημαντικό μέρος των φιλάθλων, αλλά και αρκετοί ειδικοί στα γήπεδα και στην αθλητική αρχιτεκτονική, υποστηρίζουν ότι το νέο έργο κινδυνεύει να στερήσει από το Μιλάνο ένα από τα μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει εδώ και σχεδόν έναν αιώνα: το ίδιο το «Σαν Σίρο».Το ζήτημα δεν περιορίζεται στη νοσταλγία. Υπάρχουν συγκεκριμένα τεχνικά, λειτουργικά και εμπορικά επιχειρήματα που τροφοδοτούν τη συζήτηση.
Η μεγάλη μείωση της χωρητικότητας
Το πρώτο και πιο προφανές ζήτημα αφορά τους αριθμούς.
Το «Σαν Σίρο», γνωστό και ως «Τζουζέπε Μεάτσα», διαθέτει χωρητικότητα που ξεπερνά τους 75.000 θεατές. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα γήπεδα της Ευρώπης και επί δεκαετίες αποτελεί σημείο αναφοράς για τη Serie A, το Champions League και τις διεθνείς διοργανώσεις.
Το νέο γήπεδο που σχεδιάζουν οι δύο σύλλογοι αναμένεται να φιλοξενεί περίπου 71.000 θεατές, με αρκετές εκτιμήσεις να κάνουν λόγο ακόμη και για μικρότερη πραγματική χωρητικότητα ανάλογα με τη διαμόρφωση των εταιρικών χώρων.
Η διαφορά μπορεί να φαίνεται περιορισμένη σε απόλυτους αριθμούς, όμως μεταφράζεται σε χιλιάδες λιγότερους φιλάθλους ανά αγώνα. Σε μία εποχή όπου οι κορυφαίοι αγώνες εξαντλούνται εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή τους, η απώλεια θέσεων αποτελεί παράγοντα που επηρεάζει όχι μόνο την ατμόσφαιρα αλλά και τα έσοδα από τα εισιτήρια.
Για συλλόγους που στηρίζουν μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού τους μοντέλου στην εκμετάλλευση της
έδρας, κάθε θέση έχει οικονομική αξία.
Η ακουστική που έκανε το «Σαν Σίρο» θρύλο
Πέρα από τη χωρητικότητα, το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα του ιστορικού γηπέδου είναι η ακουστική του. Το «Σαν Σίρο» κατασκευάστηκε σε διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης. Οι διαδοχικές επεκτάσεις δημιούργησαν μία σχεδόν μοναδική γεωμετρία εξέδρων, με ιδιαίτερα απότομες κλίσεις και περιορισμένες αποστάσεις από τον αγωνιστικό χώρο.
Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός φυσικού «ηχητικού θαλάμου», όπου ο θόρυβος παγιδεύεται και
πολλαπλασιάζεται.
Η εικόνα των οργανωμένων οπαδών να βρίσκονται σχεδόν πάνω από τον αγωνιστικό χώρο δημιούργησε
μια ατμόσφαιρα που συχνά περιγράφεται από ποδοσφαιριστές ως μία από τις πιο εκφοβιστικές στην
Ευρώπη.
Τα περισσότερα νέα γήπεδα της τελευταίας δεκαετίας ακολουθούν διαφορετική φιλοσοφία. Προτεραιότητα
δίνεται στις εμπορικές σουίτες, στους χώρους φιλοξενίας υψηλού επιπέδου, στις γυάλινες προσόψεις και
στη συνολική εμπειρία του καταναλωτή. Αυτά αυξάνουν τα έσοδα, αλλά συχνά μεταβάλλουν τις ακουστικές ιδιότητες του γηπέδου.
Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο ή σε μια ψηφιακή
απεικόνιση.
Το τέλος του θρυλικού τρίτου διαζώματος
Ένα ακόμη στοιχείο που προκαλεί αντιδράσεις είναι η απουσία του περίφημου τρίτου διαζώματος. Το ανώτερο επίπεδο του «Σαν Σίρο» κατασκευάστηκε ενόψει του Μουντιάλ του 1990 και μετατράπηκε σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Οι τεράστιες κερκίδες δημιούργησαν την αίσθηση κάθετης πίεσης προς τον αγωνιστικό χώρο, δίνοντας στους φιλάθλους την εντύπωση ότι «κρέμονται» πάνω από το γήπεδο.
Το νέο σχέδιο βασίζεται σε μια πιο σύγχρονη λογική δύο βασικών επιπέδων. Παρότι αυτό βελτιώνει την ορατότητα και την άνεση για μεγάλο ποσοστό θεατών, αφαιρεί ένα στοιχείο που συνέβαλε καθοριστικά στη μοναδική ταυτότητα του «Σαν Σίρο».
Οι άνθρωποι των δύο συλλόγων υποστηρίζουν ότι η νέα διαμόρφωση θα προσφέρει καλύτερη εμπειρία φιλάθλου και μεγαλύτερη λειτουργικότητα. Οι επικριτές, αντίθετα, θεωρούν ότι η αίσθηση του «καζανιού» δύσκολα θα αναπαραχθεί.
Η οικονομία απέναντι στην ιστορία
Στην πραγματικότητα, η συζήτηση για το νέο γήπεδο αποτελεί σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μία πλευρά βρίσκονται τα οικονομικά δεδομένα.
Οι σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις δημιουργούν περισσότερα εταιρικά έσοδα, προσφέρουν μεγαλύτερες εμπορικές δυνατότητες και λειτουργούν ως πολυχώροι ψυχαγωγίας 365 ημέρες τον χρόνο. Από την άλλη βρίσκεται η πολιτιστική κληρονομιά.
Στους διαδρόμους του «Σαν Σίρο» γράφτηκαν μερικές από τις σημαντικότερες σελίδες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Τελικοί Champions League, ιστορικά ντέρμπι, ευρωπαϊκές κατακτήσεις, εμφανίσεις θρύλων του αθλήματος και βραδιές που καθόρισαν ολόκληρες γενιές φιλάθλων. Η αξία αυτής της κληρονομιάς δεν αποτυπώνεται σε οικονομικές καταστάσεις και ισολογισμούς.
Ακόμη και όσοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για ένα νέο γήπεδο παραδέχονται ότι η πρόκληση είναι τεράστια. Η Μίλαν και η Ίντερ καλούνται να δημιουργήσουν μια εγκατάσταση που θα αυξήσει τα έσοδά τους κατά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως, χωρίς όμως να απολέσουν το στοιχείο που έκανε το «Σαν Σίρο» παγκόσμιο σημείο αναφοράς.
Το ερώτημα παραμένει ανοικτό. Οι σύγχρονες εγκαταστάσεις μπορούν να προσφέρουν περισσότερη άνεση, περισσότερη τεχνολογία και περισσότερα εμπορικά έσοδα. Η ιστορία, όμως, η ατμόσφαιρα και το συναίσθημα που δημιουργήθηκαν επί σχεδόν 100 χρόνια δεν μεταφέρονται αυτόματα από το ένα κτίριο στο άλλο. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ρίσκο του νέου γηπέδου του Μιλάνου.
Πηγή: www.sportal.gr