Αν η δουλειά στα εστιατόρια ήταν και είναι πάντοτε σκληρή, το κλείσιμό τους είναι ακόμα πιο σκληρό, αφού προκαλεί μεγάλο πόνο. Θυμάμαι, πριν πολλά χρόνια, τον Νίκο Σταθόπουλο ο οποίος, όπως μου είχε πει τότε, πέρασε την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του.
Κάλεσε τους 100 περίπου εργαζόμενους στο «Kings Plaza Diner» του Μπρούκλιν και τους είπε ότι πρέπει να ψάξουν να βρουν αλλού εργασία, γιατί το εστιατόριο αυτό στο οποίο ήταν συνεταίρος, κλείνει για πάντα.
Βράδυ Κυριακής, ένα μήνα μετά, εργαζόμενοι και πελάτες πολλοί από τους οποίους πήγαιναν εκεί και έτρωγαν από την πρώτη μέρα που άνοιξε, ήταν λυπημένοι. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, όλα είχαν τελειώσει. Τη Δευτέρα το μεσημέρι, καθίσματα, είδη κουζίνας και άλλα είδη συγκεντρώνονταν σε διάφορα σημεία, άλλα για να πουληθούν και άλλα για να δωρισθούν κυρίως σε εκκλησίες και οι αίθουσες που ήταν άλλοτε φωταγωγημένες και στολισμένες, έδειχναν έρημες.
«Τα χρόνια πέρασαν, έχουμε κουραστεί και έπρεπε να το δώσουμε», θυμάμαι ότι μου είχε πει ο Νίκος Σταθόπουλος. Έτσι, βρέθηκε μια μεγάλη εταιρεία έργων αναπτύξεως σε εθνικό επίπεδο η οποία νοίκιασε όλο το οικόπεδο, έκτασης δύο περίπου εκταρίων μέσα στο οποίο βρισκόταν και το εστιατόριο. Στη θέση τους σχεδιάστηκε να ανεγερθούν εμπορικού χαρακτήρα κτίσματα.
Με πόνο στην καρδιά, θυμάμαι τι μου είχε πει ο Νίκος Σταθόπουλος: «Θα προσπαθήσουμε να μείνουμε στην ίδια γειτονιά, σε κάποιο καινούργιο χώρο που διαπραγματευόμαστε, για να ξαναφτιάξουμε ντάινα με το ίδιο όνομα».
Ο κόσμος πληροφορήθηκε για το επερχόμενο τέλος του εστιατορίου από μια μικρή τοπική αμερικανική εφημερίδα και ακολούθησε μια ολοσέλιδη καταχώριση των ιδιοκτητών της επιχείρησης που ευχαριστούσαν τους πελάτες για την πολύχρονη υποστήριξή τους.
«Το βράδυ της παραμονής ήταν η δεύτερη πιο δύσκολη στιγμή, μετά που το ανακοινώσαμε στους υπαλλήλους μας», μου είχε πει ο Νίκος Σταθόπουλος. «Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο πολύ στενοχωρήθηκε ο κόσμος. Πήραμε τηλεφωνήματα από κοντά και μακριά. Μερικοί πελάτες μας που εργάζονται για αμερικανική τράπεζα, η οποία τους μετέθεσε σε υπηρεσία της στην Κίνα, μας τηλεφώνησαν όταν το πληροφορήθηκαν από τους γονείς τους. Μας έλεγαν ότι δεν θέλουν να πιστέψουν ότι όταν σε δυο-τρία χρόνια επιστρέψουν στο Μπρούκλιν, δεν θα ξαναδούν την αγαπημένη τους ντάινα. Και μας ευχαριστούσαν για τα χρόνια που τους είχαμε περιποιηθεί. Παρόμοια τηλεφωνήματα είχαμε από παλαιούς πελάτες μας που μετακόμισαν στην Καλιφόρνια, στην Αριζόνα και σε άλλες περιοχές».
Ο εκ των συνεταίρων, Δημήτριος Τάκος, είπε μάλιστα ότι το βράδυ της παραμονής, μερικοί από τους παλαιούς πελάτες του εστιατορίου, έκλαιγαν. «Μας έλεγαν ότι δεν θα έχουν πού αλλού να πάνε για να νιώθουν καλά και ευχαριστημένοι και ρωτούσαν με λαχτάρα αν θα ξανανοίξουμε», είχε πει ο άλλος συνεταίρος, Μπιλ Πάππας.
Μερικοί από τους πελάτες το ίδιο βράδυ όταν έφευγαν έπαιρναν μαζί τους το μενού του εστιατορίου για ανάμνηση. Άλλοι αγκάλιαζαν κλαίγοντας τους ιδιοκτήτες και τους υπαλλήλους. «Μας έλεγαν ότι εδώ, εκτός από το να τρώνε, έκαναν και τις συναντήσεις τους, ενώ μέσα στο μαγαζί μας, γνώρισαν τους καλύτερους φίλους τους».
To εστιατόριο είχε ανοίξει το 1975 από τον Νικόλαο Σταθόπουλο με τον συνέταιρό του, Τάμη Βασιλάκο. «Αυτός ήταν μάγειρας και εγώ σερβιτόρος σε κάποιο μαγαζί όπου δουλέψαμε μαζί και γίναμε πολύ φίλοι», θυμάμαι ότι μου είχε εξιστορήσει ο Νίκος Σταθόπουλος, «Είπαμε ότι κάποια μέρα μόλις έχουμε λεφτά να ανοίξουμε οι δύο μας ένα εστιατόριο. Όταν έφτασε η στιγμή, βρήκαμε και αγοράσαμε αυτό το μέρος, απέναντι από το Κίνγκς Πλάζα Μολ, το οποίο είχε ανοίξει μόλις δύο χρόνια πριν. Από την αρχή το μαγαζί μας είχε επιτυχία».
Ο πρώτος αυτός συνεταίρος του Νίκου Σταθόπουλου πέθανε μετά από μερικά χρόνια. Αργότερα έκανε συνεταίρους τον Δημήτριο Τάκο και τον Μπιλ Πάππα, με τους οποίους συνεχίστηκε με επιτυχία η λειτουργία του εστιατορίου.
Το «Kings Plaza Diner» πρόσφερε αμερικανικά φαγητά και οι περισσότεροι πελάτες του ήταν ξένοι. Στα χρόνια της λειτουργίας του έφαγαν εκεί πολλές διασημότητες. «Πέρασε πάρα πολύς κόσμος από τα μαγαζί μας», μου είχε πει ο Νίκος Σταθόπουλος. «Πάντως, νιώθουμε στενοχωρημένοι που φεύγουμε από εδώ, μετά από τόσα χρόνια».
Αρκετά από τα είδη του εστιατορίου δορίσθηκαν στην κοινότητα του Αγίου Δημητρίου στο Μέρικ του Λονγκ Άιλαντ, όπου μεγάλωσε και διέμενε ο Νίκος Σταθόπουλος. Πολλά φαγητά δόθηκαν σε άστεγους της περιοχής, καθώς και σε εκκλησίες. Άλλα είδη προσφέρθηκαν σε δημοπρασία.
Να σημειώσουμε για την ιστορία ότι το «Kings Plaza Diner» είχε βραβευτεί επανειλημμένως από την εφημερίδα «Ντέιλι Νιους», το γνωστό «Zagat Survey» κ.ά. οργανισμούς.
Πηγή: www.ekirikas.com