Μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των επαγγελματιών αλιέων βρίσκεται η Δράση 1.1.2 «Επενδύσεις στα αλιευτικά σκάφη χωρίς να αυξάνεται η αλιευτική τους ικανότητα» του Προγράμματος «Αλιεία, Υδατοκαλλιέργεια και Θάλασσα (ΠΑΛΥΘ) 2021-2027», καθώς το ζητούμενο για τους ίδιους είναι η άμεση ανανέωση του στόλου και η ρύθμιση θεμάτων αλιείας στο Αιγαίο Πέλαγος.
«Η μη αύξηση της αλιευτικής ικανότητας σημαίνει να διατηρήσουμε ένα παλιό σκάφος, επικίνδυνο, με παλιά – άρα διπλά επικίνδυνη – μηχανή, και να βγαίνουμε στα πέλαγα με κίνδυνο για τη ζωή μας. Θα μας δώσουν χρήματα για καινούργιες τουαλέτες, τέντες και ψυγεία, τα οποία όμως, αν το σκάφος δεν είναι ικανό να βγει για ψάρεμα, θα είναι άχρηστα», σχολιάζει ο πρόεδρος των αλιέων Αλεξανδρούπολης, Δημήτρης Σαρίκας, μεταφέροντας τη θέση και συναδέλφων του από όλη την Ελλάδα.
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι οι προδιαγραφές καθορίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, επισημαίνοντας ωστόσο ότι οι Έλληνες πολιτικοί θα πρέπει να διαπραγματεύονται υπέρ των συμφερόντων των Ελλήνων ψαράδων. Όπως αναφέρει, οι αλιείς ζητούν ουσιαστικά εγγυήσεις για να παραμείνουν στο επάγγελμα, κυρίως μέσω της ανανέωσης σκαφών και μηχανών, κάτι που όμως δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν.
«Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς επιδότηση. Οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια, κανείς δεν έχει πιστοληπτική ικανότητα, όλοι χρωστάμε. Σε κάθε σεζόν που ολοκληρώνεται, υπολογίζουμε πόσο “μέσα” έχουμε μπει», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, προσθέτει ότι οι ίδιοι δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε για αγορά μεταχειρισμένων σκαφών σε καλύτερη κατάσταση, καθώς στην αγορά διατίθενται πολλά σκάφη μέσης αλιείας σε χαμηλές τιμές, ακόμη και καινούργια, αφού – όπως αναφέρει – αρκετοί ιδιοκτήτες προσπαθούν να διορθώσουν προηγούμενες επενδυτικές επιλογές.
Αλιευτικός τουρισμός
Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι στον εξοπλισμό της συγκεκριμένης δράσης δεν προβλέπεται η αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού, όπως νέου βυθόμετρου. «Να δένουμε όπως παλιά ένα σκοινί με βαρίδι για να μετράμε το βάθος;» διερωτάται.
Εξηγεί ότι βασική προϋπόθεση για την ασφάλεια ενός αλιευτικού σκάφους και των εργαζομένων σε αυτό, με βάση τους ισχύοντες κανόνες, είναι η ικανότητα ναυσιπλοΐας, η οποία όμως μειώνεται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Η πραγματική εικόνα, όπως την περιγράφει, αποτυπώνει τη σταδιακή αποχώρηση συναδέλφων του από το επάγγελμα. Στην περιοχή τους έχουν απομείνει κυρίως παράκτια σκάφη, με χαμηλότερα λειτουργικά έξοδα και πολλά χρόνια ζωής, ενώ από τους περίπου 250 απασχολούμενους, λιγότεροι από 50 βιοπορίζονται αποκλειστικά από την αλιεία.
Όσοι δραστηριοποιούνται σε νησιωτικές περιοχές, κατά τους θερινούς μήνες στρέφονται και σε ενοικιαζόμενα δωμάτια ή άλλες τουριστικές δραστηριότητες. Σύμφωνα με τον ίδιο, το συγκεκριμένο πρόγραμμα ευνοεί κυρίως όσους αναπτύσσουν αλιευτικό τουρισμό.
«Μας δίνουν χρήματα για τουαλέτες και τραπεζαρίες για να κάνουμε τους σερβιτόρους», δηλώνει, υποστηρίζοντας ότι η δράση ενισχύει περισσότερο τον αλιευτικό τουρισμό παρά την καθαυτό αλιευτική δραστηριότητα. Ο κ. Σαρίκας σημειώνει ότι σε τουριστικές περιοχές «οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα, ρίχνουν λίγα δίχτυα και ταΐζουν ψαράκια στους τουρίστες μέσα στα σκάφη», ασκώντας πλέον ένα πιο προσοδοφόρο επάγγελμα.
Το δικό του σκάφος, όπως αναφέρει, κατασκευάστηκε το 1988, ενώ η μηχανότρατα είναι ακόμη παλαιότερη. «Με βάση το πρόγραμμα μπορώ να τοποθετήσω ψυκτικό μηχάνημα. Όλες οι υπόλοιπες παρεμβάσεις αφορούν περιπτώσεις αλιευτικού τουρισμού», σημειώνει.
Παράλληλα, οι αλιείς της Θράκης, όπως τονίζει, βρίσκονται εδώ και χρόνια αντιμέτωποι με την παράνομη αλιευτική δραστηριότητα συναδέλφων τους από τη γειτονική Τουρκία, ζήτημα που, σύμφωνα με τους ίδιους, εντείνεται λόγω και της περιορισμένης εποπτείας στο Αιγαίο και τη Θράκη.
Στον εξοπλισμό της συγκεκριμένης δράσης δεν προβλέπεται η αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού, όπως νέου βυθόμετρου
Πηγή: www.ypaithros.gr