Στην τελετή αποφοίτησης του Αγίου Δημητρίου Αστόριας, οι ομιλητές διαβεβαίωναν γονείς και απόφοιτους: Θα είμαστε σύντομοι, διότι απόψε παίζουν οι Νικς. Στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων, κατά την καταμέτρηση μιας ψηφοφορίας, ξαφνικά ο προτζέκτορας άρχιζε να προβάλλει το «ABC»: Ήταν ο δεύτερος τελικός ανάμεσα στους Σπερς και τους Νικς. Λίγο αργότερα, στην αίθουσα του «Μίνωα», ένα γλέντι με κλαρίνα σταμάτησε προκειμένου οι παρευρισκόμενοι να παρακολουθήσουν το τελευταίο λεπτό του αγώνα. Πανηγυρισμοί. Οι Νικς κέρδισαν. Τα κλαρίνα άρχισαν ξανά να παίζουν. Η γιορτή είχε πλέον μια ακόμη αφορμή.
Στα instagram stories, άνδρες, γυναίκες, φίλαθλοι ή μη, που είτε παρακολουθούν ανελλιπώς είτε δεν γνωρίζουν σε ποια ομάδα αγωνίζεται ο Μπράνσον, δημοσιεύουν φωτογραφίες και βίντεο με τους Νικς. Σε εκδηλώσεις, ομιλίες, συζητήσεις, στο τέλος κάποιος μιλάει για τους Νικς. Το βράδυ των αγώνων, σε κάθε σημείο της πόλης, ανά κάποια δευτερόλεπτα ακούς πανηγυρικές ιαχές: Όλη η Νέα Υόρκη, μια εξέδρα. Στα μπαρ, στα εστιατόρια, στα ξενοδοχεία, στα σπίτια. Άπαντες, βλέπουν τους τελικούς του NBA σαν μια κατάσταση πατριωτική: Αγωνίζεται το «καμάρι» της πόλης.
Ο Νεοϋορκέζος βλέπει στους Νικς την εκπροσώπηση της καθημερινότητάς του. Τα στριμωγμένα βαγόνια του μετρό, το υψηλό κόστος ζωής, την ευκαιρία που κάποια στιγμή ίσως έρθει, τον καιρό που πάει από τους -20 στους 20 σε 24 ώρες, την παράνοια, τα ποντίκια στον δρόμο, την φήμη, τα φώτα του Μανχάταν και κάθε σημείο, μεγαλοπρεπές ή σκοτεινό, της ίδιας της πόλης. Συνδυάστε τα όλα αυτά με λίγο αγνό οπαδικό συναίσθημα και θα καταλάβετε γιατί οι Νικς έχουν πάψει να είναι απλώς μια ομάδα μπάσκετ. Έχουν γίνει μια συμπυκνωμένη εκδοχή της ίδιας της Νέας Υόρκης.
Ο Λάκης Παπαδόπουλος απευθύνει χαιρετισμό ως νεοεκλεγείς αντιπρόεδρος της Εφορευτικής Επιτροπής με φόντο στον προτζέκτορα τον Τσαρλς Μπράνσον και τους Νικς. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»/ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΑΤΟΣ
Εάν θα μπορούσα να συγκρίνω αυτήν την κατάσταση με παλαιότερη εμπειρία, θα την αντιστοιχούσα με την πορεία της Εθνικής Ελλάδος στο Euro 2004: Μέχρι την κεφαλιά του Χαριστέα εναντίον των Γάλλων, την παρακολουθούσαν κυρίως οι ποδοσφαιρόφιλοι, με κάποιες αυξητικές τάσεις ύστερα από την πρόκριση στον όμιλο. Το σκηνικό, αλλά και το δημογραφικό των ενδιαφερόμενων, άλλαξε και διευρύνθηκε μετά τον προημιτελικό: Άνθρωποι οι οποίοι γενικά δεν έβλεπαν μπάλα, έμαθαν τον Ρεχάγκελ, τον Καραγκούνη, τον Χαριστέα και τον Ζαγοράκη. Οι θέσεις στα καφέ -αυτό που οι ευρηματικοί Αμερικανοί έχουν απλά ονομάσει «watch party»- ήταν δυσεύρετες. Άνδρες, γυναίκες, φίλαθλοι και μη φίλαθλοι, το κοινό της Eurovision, το κοινό της πρέφας στα καφενεία, το κοινό του Μεγάρου Μουσικής, το κοινό της αυστηρής πολιτικής σκέψης, το κοινό της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας και… κάθε κοινό, ενώθηκαν με τους φαν του ποδοσφαίρου και ονειρεύτηκαν την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού. Την θέση των «ψαγμένων» ποδοσφαιρικών αναλύσεων πήραν τα δεκάδες «θα κερδίσουμε 1-0 ή 2-1», «θα κερδίσουμε, το είδα στον ύπνο μου», «δεν το χάνουμε γιατί φέρνω γούρι». Μετά την Τσεχία, γνωστοί και άγνωστοι για το ταξίδι στην Λισσαβώνα. Είναι αυτό ακριβώς: Ένα προϊόν που απευθύνεται σε ένα πολυπληθές μεν, συγκεκριμενοποιημένο δε κοινό, γίνεται το απόλυτο «talk of the town». Είναι το κοινωνικό φαινόμενο, που ξεπερνάει τα όρια του αθλητισμού, των Τεχνών, της πολιτικής. Γίνεται σύμβολο που ενώνει ετερόκλητες μάζες, οριζόντια και κάθετα.
Το Super Bowl είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία: Είναι αμερικανικό έθιμο, στα όρια της εθνικής γιορτής. Είναι ίσως ο μοναδικός αγώνας στον Κόσμο με εκατομμύρια τηλεθεατές, εκ των οποίων ένα περιορισμένο ποσοστό μόνο προσέχει το παιχνίδι ή ενδιαφέρεται για το ποιος θα κερδίσει. Κατά βάση, πρόκειται μόνο για τους πιστούς φιλάθλους και ιδιοκτήτες των ομάδων, τους πιο φανατικούς φίλους του αθλήματος, τους παίκτες και τους προπονητές. Οι υπόλοιποι σχολιάζουν κυρίως το σόου του ημιχρόνου, τις πολυδάπανες διαφημίσεις, τα εδέσματα των watch parties και, ειδικά φέτος, τις πολιτικές προεκτάσεις. Πολλοί εξ αυτών ενδεχομένως να μην θυμούνται το αποτέλεσμα του τελικού ή τις ομάδες που έπαιξαν, θυμούνται όμως πού και με ποιους το είδαν, τι έφαγαν, εάν πέρασαν καλά, εάν τους άρεσε το σόου. Σόου… κι έως εκεί.
Ακόμη και το μπέιζμπολ, όταν οι Μετς ή οι Γιάνκις πάνε στον τελικό, δεν υπάρχει η ίδια ομοψυχία. Οι φίλοι της μιας ομάδας της πόλης δεν νοιώθουν και τόσο καλά όταν διεκδικεί τον τίτλο η άλλη. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά όχι αυτό που βλέπουμε σήμερα.
Το ηπειρώτικο γλέντι στο Μίνωα διεκόπη για να παρακολουθήσουν οι παρευρισκόμενοι με ήχο τα τελευταία δευτερόλεπτα του δεύτερου τελικού. Μια ακόμη αφορμή για γιορτή. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»/ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΑΤΟΣ
Μην ξεφεύγουμε όμως από το μπάσκετ: Πριν από 5 χρόνια, όταν οι γειτονικοί Μπρούκλιν Νετς, μια ιστορική μεν ομάδα με πολύ πρόσφατη, ωστόσο, παρουσία στη Νέα Υόρκη, φλέρταραν με τους τελικούς της Ανατολής, οι Ελληνάρες είχαμε την δική μας εξέδρα στο τελευταίο ματς της ημιτελικής σειράς με τους Μπακς, για να υποστηρίξουμε τον Γιάννη. Ανοικτά κι εκδηλωτικά. Ανάλογο σκηνικό στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν δεν μπορούσαμε να στήσουμε: Αφενός, διότι οι Έλληνες Νεοϋορκέζοι δεν θα φώναζαν εναντίον των Νικς, ούτε για χάρη του Γιάννη. Αφετέρου, επειδή μάλλον θα έπρεπε να φύγουμε με ελικόπτερα για να μείνουμε αρτιμελείς. Συν το γεγονός ότι οι τιμές του Γκάρντεν θα ήταν απλησίαστες σε σχέση με τις αντίστοιχες του Μπάρκλεϊς.
Τιμές είπαμε; Εδώ δεν χωράνε συναισθήματα. Ο επαγγελματικός αθλητισμός παραμένει μια κερδοφόρα βιομηχανία δισεκατομμυρίων και οι Νιου Γιορκ Νικς είναι ίσως ο ορισμός αυτού του κανόνα. Οι «πιστοί φίλαθλοι», αυτοί που ανεβαίνουν στις κολώνες, χάνουν τον ύπνο τους το βράδυ, παρακολουθούν και τον πιο αδιάφορο από τους 82 αγώνες της κανονικής περιόδου και περίμεναν χρόνια αυτήν την στιγμή, δεν έχουν θέση στο Γκάρντεν για την μεγάλη μάχη, εκτός κι αν έχουν να διαθέσουν κάποιες χιλιάδες δολάρια για να βολευτούν στον «περιστερώνα». Ο οργανισμός Νικς τους έχει ανάγκη, αλλά «business is business». Είναι ίσως αυτό που αντιφατικά πρεσβεύει η ίδια η Νέα Υόρκη: Έχει θέση και χώρο για όλους, αλλά πάντα υπενθυμίζει πως, από κάποιο σημείο και μετά, είναι για λίγους.
Ασφαλώς, αυτό που συμβαίνει είναι μεν έντονο, παράλληλα, όμως και μοναδικό. Ακόμη κι αν οι Νικς επανέλθουν του χρόνου ή κερδίσουν περισσότερα πρωταθλήματα τα επόμενα χρόνια, δύσκολα θα επαναληφθεί η φετινή φρενίτιδα, διότι θα έχει χαθεί ο παράγοντας Χ: Η προσμονή. Οι πέντε δεκαετίες από τον τίτλο, τα 27 χρόνια από τους τελικούς. Ένα κομμάτι της στιγμής, για το ευρύ κοινό, θα έχει ήδη απομυθοποιηθεί. Γιατί τα πρωταθλήματα επαναλαμβάνονται. Η αναμονή μισού αιώνα όχι.
Πηγή: www.ekirikas.com