Κάποτε, για ένα παιδί της πόλης, το χωριό ήταν ένας μικρός κόσμος γεμάτος ζώα. Κατσίκες, πρόβατα, κότες, γουρούνια, γαϊδούρια. Δεν χρειαζόταν κανείς να του εξηγήσει πού ζουν ή πώς μοιάζουν. Τα μάθαινε σχεδόν από μόνο του, βλέποντάς τα να κυκλοφορούν στις αυλές, στα χωράφια και στους δρόμους.
Σήμερα, όμως, ακόμα και αυτό μοιάζει να χάνεται.
Μου διηγήθηκε ένας φίλος ένα περιστατικό που στην αρχή προκαλεί γέλιο, αλλά αν το σκεφτεί κανείς λίγο περισσότερο, έχει κάτι βαθιά μελαγχολικό. Είχε πάει στο χωριό μαζί με τον 14χρονο γιο του. Το παιδί βγήκε να κάνει μια βόλτα και ύστερα από λίγο τον πήρε τηλέφωνο.
«Έλα να με πάρεις!»
«Γιατί; Τι έγινε;»
«Έχει ένα ελάφι μπροστά μου! Πάνω σε ένα παλιό αυτοκίνητο!»
Ο πατέρας πήγε να δει τι είχε συμβεί. Ελάφι, βέβαια, δεν υπήρχε. Ήταν μια κατσίκα που είχε σκαρφαλώσει πάνω σε ένα παλιό αυτοκίνητο.
Η ιστορία είναι αστεία. Αλλά είναι και αποκαλυπτική.
Γιατί ένα παιδί δεκατεσσάρων ετών, μεγαλωμένο στην πόλη, μπορεί πράγματι να μην έχει την εμπειρία να ξεχωρίσει μια κατσίκα από ένα ελάφι όταν τη βλέπει ξαφνικά μπροστά του.
Και κάπου εδώ θυμήθηκα εκείνη την περίφημη τηλεοπτική ατάκα από το «Παρά Πέντε», τόσα χρόνια πριν: «Πού ζουν οι κότες;». Τότε ήταν μια κωμική υπερβολή. Σήμερα, όμως, δεν ακούγεται πια τόσο απίθανη.
Γιατί οι γενιές αλλάζουν. Και μαζί τους αλλάζει και η καθημερινή εικόνα του κόσμου.
Τα παιδιά των πόλεων μεγαλώνουν ανάμεσα σε πολυκατοικίες, οθόνες, δρόμους και οργανωμένες δραστηριότητες. Βλέπουν τα ζώα κυρίως σε βιβλία, βίντεο, παιδικά προγράμματα ή σε μια επίσκεψη σε κάποιο πάρκο. Η κατσίκα, η κότα και το πρόβατο έχουν γίνει σχεδόν «εικόνες» μιας άλλης ζωής.
Την ίδια στιγμή, όμως, αδειάζουν και τα χωριά.
Οι άνθρωποι έφυγαν. Οι νέοι έφυγαν. Τα κοπάδια λιγόστεψαν. Οι αυλές έκλεισαν. Τα κοτέτσια γκρεμίστηκαν ή έμειναν άδεια. Εκεί όπου κάποτε ακουγόταν το βέλασμα των προβάτων και το λάλημα του κόκορα, σήμερα μπορεί να ακούγεται μόνο ο αέρας.
Και έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: τα παιδιά της πόλης απομακρύνονται από τα ζώα, ενώ τα ίδια τα χωριά, που κάποτε ήταν ο φυσικός τους κόσμος, απομακρύνονται από τα ζώα επίσης.
Δεν είναι απλώς μια αλλαγή εικόνας. Είναι η απώλεια μιας εμπειρίας.
Γιατί άλλο είναι να ξέρεις από μια οθόνη ότι η κότα κάνει αυγά και άλλο να έχεις σηκώσει το πρωί από το κρεβάτι σου επειδή ένας κόκορας φώναζε κάτω από το παράθυρο. Άλλο να βλέπεις μια κατσίκα σε μια φωτογραφία και άλλο να την έχεις δει να σκαρφαλώνει εκεί που δεν πρέπει, να σε κοιτάζει με εκείνο το αφοπλιστικό της ύφος και να σου τρώει ό,τι βρει μπροστά της.
Μπορεί να γελάμε με το παιδί που είδε μια κατσίκα και νόμισε πως ήταν ελάφι.
Ίσως, όμως, θα έπρεπε να γελάμε λίγο λιγότερο με το παιδί και να κοιτάξουμε λίγο περισσότερο τον κόσμο που του παραδώσαμε.
Έναν κόσμο όπου τα χωριά αδειάζουν, τα ζώα εξαφανίζονται από τις αυλές και οι παλιές εικόνες της υπαίθρου μετατρέπονται σιγά σιγά σε φωτογραφίες, αναμνήσεις και ιστορίες που διηγούνται οι μεγαλύτεροι.
Και ίσως, κάποια χρόνια από τώρα, ένα παιδί να ρωτήσει πραγματικά:
«Μπαμπά, πού ζουν οι κότες;»
Και τότε η απάντηση δεν θα είναι αστείο από μια παλιά σειρά.
Θα είναι η ιστορία μιας Ελλάδας που κάποτε είχε ζωή στις αυλές της και τώρα ψάχνει να θυμηθεί πώς έμοιαζε.
The post Όταν η κατσίκα έγινε… ελάφι: Η γενιά που μεγαλώνει χωρίς χωριό appeared first on Preveza Today.
Πηγή: www.prevezatoday.gr