Το καλοκαίρι του 2004, οι ειδικοί των προγνωστικών έπεσαν έξω και η χώρα που αντιμετωπίστηκε τότε ως outsider, απέδειξε ότι στο ποδόσφαιρο καμία φορά τα θαύματα συμβαίνουν. Από τη Λισαβόνα μέχρι την τελευταία γειτονιά της Ελλάδας, οι δρόμοι γέμισαν σημαίες, κορναρίσματα και ανθρώπους που δεν ήθελαν να τελειώσει ποτέ εκείνη η νύχτα.
Γιατί η 4η Ιουλίου δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι η μέρα που η Εθνική έκανε την Ευρώπη να παραμιλά και ένα γκολ του Άγγελου Χαριστέα στο 56ο λεπτό, ήταν αρκετό για να αλλάξει για πάντα τον τρόπο που η Ελλάδα έβλεπε τον εαυτό της στο ποδόσφαιρο.
Μια διαδρομή που έμοιαζε αδύνατη
Η Ελλάδα μπήκε στη διοργάνωση χωρίς τον τίτλο του φαβορί, αλλά με ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο από τον Ότο Ρεχάγκελ. Στον όμιλο είχε να αντιμετωπίσει τρεις ομάδες – θηρία. Πορτογαλία, Ισπανία και Ρωσία.
Στο εναρκτήριο παιχνίδι, η Ελλάδα αιφνιδίασε ολόκληρη την Ευρώπη. Με πειθαρχημένη άμυνα, σωστές αποστάσεις και και καλή επίθεση, επικράτησε της Πορτογαλίας με 2-1 μέσα στην έδρα της. Ήταν μία δήλωση, η πρώτη ένδειξη ότι κάτι διαφορετικό συνέβαινε με εκείνη την ομάδα.
Ακολούθησε η ήττα από την Ισπανία, σε ένα ματς όπου η «γαλανόλευκη» δεν κατάφερε να κρατήσει τον ρυθμό του αντιπάλου, όμως δεν πτοήθηκε. Το κρίσιμο σημείο ωστόσο, ήρθε απέναντι στη Ρωσία.
Παρά το δύσκολο ξεκίνημα, την ήττα και τα δύο γκολ που δέχτηκε, η αντίδραση ήταν άμεση. Το τέρμα του Βρύζα έδωσε «ζωή» στην ομάδα και μαζί με τα υπόλοιπα αποτελέσματα, την έστειλε στα νοκ-άουτ.
Οι «τελικοί» πριν τον τελικό
Η Εθνική έκανε ένα βήμα τη φορά και από εκείνη τη φάση, ξεκίνησε το κομμάτι της διοργάνωσης που έμεινε ανεξίτηλο.
Απέναντι σε εκείνη τη Γαλλία, του Ζιντάν, του Ανρί και του Τουράμ, μια ομάδα γεμάτη σταρ, η Ελλάδα έπαιξε εξαιρετικά. Άντεξε την πίεση και στην κρίσιμη στιγμή, η κούρσα του Ζαγοράκη και η κεφαλιά του Χαριστέα έγραψαν το 1-0 και έστειλαν την Ελλάδα στα προημιτελικά.
Αν και τα δύσκολα είχαν ξεκινήσει από νωρίς στο τουρνουά, το ματς στο Πόρτο με την Τσεχία έφτασε στο «κόκκινο», αλλά από άποψη αγωνίας. Αν και το παιχνίδι έγερνε προς την ομάδα του κατόχου της «Χρυσής Μπάλας», Νέντβεντ (ο οποίος έπαιξε στο πρώτο μέρος λόγω τραυματισμού) ο Τραϊανός Δέλλας είχε τη λύση.
Στο 105′ και μετά από εκτέλεση κόρνερ του Τσιάρτα, ο Δέλλας μπήκε στην πορεία της μπάλας, την έστειλε στα δίχτυα του Τσεχ και μαζί και την Ελλάδα στον μεγάλο τελικό του Euro.
Το «θαύμα» του τελικού και η νύχτα που γράφτηκε ιστορία
Την Πορτογαλία βρήκε μπροστά της στο ξεκίνημα η Εθνική, την Πορτογαλία είχε να αντιμετωπίσει και στο τέλος. Μία ποιοτική ομάδα, με την πίεση του «πρέπει», μιας και ήταν η διοργανώτρια χώρα, δεν πίστευε ότι θα ηττηθεί και δεύτερη φορά από το σύνολο του Ρεχάκελ.
Το παιχνίδι ήταν κλειστό, με ένταση και αγωνία. Και τότε, στο 57ο λεπτό, από ένα κόρνερ του Μπασινά, ο Χαριστέας σηκώθηκε πιο ψηλά από όλους και έγραψε ιστορία με μια κεφαλιά. Κάπως έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης.
https://www.youtube.com/watch?v=OG5u1uurPik
Η νύχτα που έγινε μέρα
Μετά το τελευταίο σφύριγμα, τότε που είδαμε τον νεαρό Κριστιάνο Ρονάλντο με δάκρυα στα μάτια, η Ελλάδα είχε στείλει το μήμυμα ότι το αδύνατο, μπορεί να συμβεί.
Η συνέχεια γνωστή. Οι δρόμοι γέμισαν και για μία νύχτα, για την ακρίβεια ήταν παραπάνω, η χώρα «παρέλυσε» από χαρά. Οι παίκτες εκείνης της ομάδας δεν έγιναν απλώς πρωταθλητές Ευρώπης, έγιναν κομμάτι της μνήμης μας.
Μπορεί κάθε χρόνο τέτοια μέρα να λέμε τα ίδια, αλλά η ιστορία της 4ης Ιουλίου δεν θυμίζει απλώς έναν αγώνα, θυμίζει μια χώρα που τόλμησε να πιστέψει στον εαυτό της.
Πηγή: www.sportal.gr