ΤΟΡΟΝΤΟ. Περισσότερους εκπαιδευτικούς, εντονότερη πολιτιστική παρουσία της Ελλάδας στον Καναδά και σταθερότερους δεσμούς με την ελληνική πολιτεία ζητά η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ (ΕΚΜΜ) κατά την επίσκεψη των δύο εκπροσώπων της χθες στη Βουλή, σύμφωνα με τον Φίλιππο Φόρτωμα, ο οποίος την χαρακτηρίζει ως «πρότυπο κοινότητας».
Μιλώντας τηλεφωνικά με τον «Εθνικό Κήρυκα», ο πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς (ΕΜΕΕΔ) της Βουλής και βουλευτής της ΝΔ ζητά σαφείς αποφάσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση τονίζοντας πως «Η ελληνική πολιτεία εδώ και πολλά χρόνια δεν τολμάει στα θέματα γλώσσας».
Η συζήτηση έγινε με αφορμή τη συνεδρίαση της Επιτροπής για τα 120 χρόνια της ΕΚΜΜ, στην οποία προσκλήθηκαν ο πρόεδρός της, Βασίλης Αγγελόπουλος, και η πρόεδρος της επιτροπής των επετειακών εκδηλώσεων, Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη. Ο βουλευτής της ΝΔ μίλησε εξαρχής με ιδιαίτερα θετικά λόγια για την Κοινότητα. «Μιλάμε για το υψηλότερο επίπεδο λειτουργίας ελληνικών κοινοτήτων», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η ΕΚΜΜ «βάζει ψηλά τον πήχη». Περιέγραψε τη συνεδρίαση της Επιτροπής ως συνέχεια μίας πολυετούς σχέσης μεταξύ της Βουλής και της ΕΚΜΜ.
Πέρα από τον επετειακό χαρακτήρα της συνάντησης, στάθηκε στο διαχρονικό αίτημα για «ουσιαστική σχέση και σύνδεση με τη μητέρα πατρίδα και με την ελληνική πολιτεία». Αναφέρθηκε στην ανάγκη περισσότερων δασκάλων και πολιτιστικών και καλλιτεχνικών δράσεων στον Καναδά. Πρόσθεσε ότι, κατά την εκτίμησή του, οι κοινότητες δεν ενημερώνονται επαρκώς για τις δράσεις και τα εργαλεία στήριξης που διαθέτει η Ελλάδα.
Η συζήτηση επεκτάθηκε στις δυσκολίες της καθημερινότητας των αποδήμων, από την προξενική εξυπηρέτηση και τον ΑΜΚΑ έως την Υγεία, τα εργασιακά και τη φορολογική μεταχείριση μεταξύ των δύο χωρών. Ο βουλευτής από τις Κυκλάδες αναφέρθηκε στα προξενιά προβλήματα του Τορόντο λέγοντας «υπάρχουν ζητήματα στο Τορόντο» διευκρινίζοντας την ίδια στιγμή ότι δεν γνωρίζει την κατάσταση στο Μοντρεάλ. Για το ίδιο ζήτημα, όπως είχε γράψει ο «Ε.Κ.», ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, είχε δηλώσει κατά την επίσκεψή του στο Τορόντο ότι έχει αρχίσει η στελέχωση του προξενείου. Αναφέρθηκε επίσης και στις πρωτοβουλίες για τη θεσμική αναγνώριση της συμβολής του Ελληνισμού στην καναδική κοινωνία κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην καθιέρωση του ελληνικού μήνα στο Οντάριο.
Στην εκπαίδευση, θεωρεί αναγκαία μία συγκεκριμένη πολιτική του υπουργείου Παιδείας, με σαφείς ευθύνες για το κράτος, τις κοινότητες και την Εκκλησία. Όπως είπε, έχει μεταφέρει τις απόψεις του στην υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη. «Τι θέλουμε για τη γλώσσα;» διερωτήθηκε στη συνομιλία μας θέτοντας το ερώτημα «ποιος αναλαμβάνει τη διδασκαλία της και με ποια μέσα;».
Έφερε ως παράδειγμα κοινοτικά σχολεία στην Αυστραλία που, όπως περιέγραψε, αντιμετώπιζαν δυσκολίες και η Αρχιεπισκοπή ανέλαβε τη λειτουργία τους. Στις επιλογές που έθεσε προς συζήτηση περιλαμβάνονται γυμνάσια, σχολεία τύπου charter και διαφορετικές μορφές συνεργασίας με την Εκκλησία. Επισήμανε ότι οι οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδας και οι εκπαιδευτικές συμφωνίες με τις χώρες υποδοχής επηρεάζουν τη στήριξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης. Σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν συγκεντρωμένοι πληθυσμοί Ελλήνων, υποστήριξε την αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Αποτίμησε θετικά τις ενέργειες για τους συντονιστές εκπαίδευσης, χωρίς να τις εξειδικεύσει, και την παράταση καταβολής του επιμισθίου στους εκπαιδευτικούς του εξωτερικού, αναφέροντας ότι έχει συζητηθεί και το ενδεχόμενο περαιτέρω παράτασης της καταβολής του.
Στο ερώτημα εάν οι νεότερες γενιές απομακρύνονται επειδή η ελληνικότητα ορίζεται στενά, διαφώνησε. «Θεωρώ ότι η ελληνικότητα δεν χάνεται. Απλά αλλάζει μορφές». Κατά τον ίδιο, η υποχώρηση της γλωσσικής επάρκειας δεν συνεπάγεται απώλεια της συνείδησης καταγωγής. Οι μικτοί γάμοι, η απόσταση και η διαδοχή των γενεών αλλάζουν αυτή τη σχέση, ενώ η οικογένεια, η Εκκλησία, η μουσική, ο χορός και οι επισκέψεις στην Ελλάδα τη διατηρούν.
Συνέδεσε επίσης την ελληνική καταγωγή με τη δυνατότητα απόκτησης ιθαγένειας μέσω προβλεπόμενων διαδικασιών, αναφερόμενος χαρακτηριστικά και στο δικαίωμα καταγωγής ακόμη και από παππού ή γιαγιά.
Για την εκπροσώπηση των αποδήμων ο πρόεδρος της ΕΜΕΕΔ πρότεινε, ως προσωπική του θέση, την επαναλειτουργία του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) ώστε να λειτουργεί ως χώρος τακτικής συνάντησης και διαλόγου με την ελληνική πολιτεία έχοντας συμβουλευτικό και όχι αποφασιστικό ρόλο. Υπερασπίστηκε τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την επιστολική ψήφο και τη δημιουργία εκλογικής περιφέρειας αποδήμων με τρεις έδρες και σταυρό προτίμησης καταλογίζοντας στα άλλα κόμματα την έλλειψη συναίνεσης. Υποστήριξε, επίσης, ότι τα υψηλότερα όρια εκλογικών δαπανών δικαιολογούνται από το κόστος των μετακινήσεων που απαιτεί μία προεκλογική εκστρατεία στο εξωτερικό.
Ως στόχο της θητείας του προσδιόρισε τη θεσμοθέτηση φιλοξενίας ομογενειακών σχολείων και φορέων στη Βουλή σε συνεργασία με υπουργεία και περιφέρειες. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι η Επιτροπή δεν νομοθετεί αλλά αναδεικνύει αιτήματα και πιέζει για την προώθησή τους. Ως παράδειγμα τέτοιας διεκδίκησης έφερε την αναγνώριση της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας από την UNESCO. «Να δώσουμε βήμα» και «να πιέσουμε», είπε, διαχωρίζοντας τον ρόλος της από την ευθύνη της εκάστοτε κυβέρνησης να λαμβάνει αποφάσεις.
Πηγή: www.ekirikas.com