Μια νέα μελέτη προσφέρει ενδείξεις για το γιατί η άσκηση μπορεί να βελτιώσει τα νευρολογικά συμπτώματα σε άτομα με πολλαπλή σκλήρυνση. Η μελέτη, με επικεφαλής ερευνητές από το Mass General Brigham και το Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο Αμβούργου-Έπεντορφ (UKE), εξέτασε τα επίπεδα της ορμόνης της άσκησης ιρισίνης σε ένα ζωικό μοντέλο (ποντίκια) πολλαπλής σκλήρυνσης.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ιρισίνη μείωσε τόσο τα κλινικά συμπτώματα όσο και την απώλεια νευρώνων στο πειραματικό μοντέλο. Επιπλέον, όταν αφαιρέθηκε η ιρισίνη, τα προστατευτικά αποτελέσματα της άσκησης εξαφανίστηκαν. Συνολικά, τα ευρήματα των ερευνητών υποδηλώνουν ότι η ιρισίνη μπορεί να προστατεύσει τους νευρώνες από τη νευροεκφύλιση που προκαλείται από τη φλεγμονή, προσφέροντας έναν πιθανό στόχο για μελλοντικές θεραπείες της ΠΣ.
Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στο περιοδικό Nature Metabolism.
«Είμαστε αισιόδοξοι ότι η μελέτη μας θα ανοίξει τον δρόμο για περαιτέρω εξελίξεις της ιρισίνης ως θεραπευτικού παράγοντα, ειδικά για την προϊούσα πολλαπλή σκλήρυνση», δήλωσε η επικεφαλής και αντίστοιχη συγγραφέας Christiane D. Wrann, DVM, PhD, νευροεπιστήμονας και επικεφαλής του Προγράμματος Νευροπροστασίας στην Άσκηση στο Ινστιτούτο Νευροεπιστημών Mass General Brigham και στο Κέντρο Εγκεφαλικής Υγείας McCance του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης.
«Τα ευρήματά μας ενισχύουν το επιχείρημα ότι η ιρισίνη μπορεί να βοηθήσει στην προστασία των νευρώνων στο πλαίσιο πολλών τύπων νευροεκφυλιστικών ασθενειών».
Η πολλαπλή σκλήρυνση είναι μια χρόνια, αυτοάνοση, νευροεκφυλιστική νόσος κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα έλυτρα μυελίνης που περιβάλλουν τους νευρώνες στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Οι τρέχουσες θεραπείες για την πολλαπλή σκλήρυνση μειώνουν τη φλεγμονή αλλά δεν αποτρέπουν επαρκώς τη νευροεκφύλιση. Έρευνες από άλλες ομάδες έχουν δείξει ότι η αερόβια άσκηση μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα της πολλαπλής σκλήρυνσης, αλλά οι ακριβείς μηχανισμοί παρέμεναν άγνωστοι.
Η Wrann και οι συνεργάτες της έχουν προηγουμένως δείξει ότι η ορμόνη ιρισίνη, η οποία παράγεται από τους μύες κατά τη διάρκεια της άσκησης, μπορεί να βελτιώσει τη γνωστική λειτουργία και τη νευροφλεγμονή σε ζωικά μοντέλα νόσου Αλτσχάιμερ.
Στη νέα τους μελέτη για την πολλαπλή σκλήρυνση, οι ερευνητές βρήκαν επίσης ενδείξεις νευροπροστατευτικών επιδράσεων. Στο μοντέλο πολλαπλής σκλήρυνσης, η αφαίρεση της ιρισίνης ακύρωσε τα προστατευτικά αποτελέσματα της άσκησης, ενώ η προσθήκη ιρισίνης έσωσε τους νευρώνες και βελτίωσε την πορεία της νόσου. Η ιρισίνη μείωσε την απώλεια νευρώνων σε τρία διαμερίσματα του κεντρικού νευρικού συστήματος: νωτιαίο μυελό, ιππόκαμπο και αμφιβληστροειδή, μείωσε την απώλεια συνάψεων και αποκατέστησε ένα νευροπροστατευτικό γονιδιακό πρόγραμμα.
«Αυτό που μας ενθουσιάζει ιδιαίτερα είναι ότι ένα μόριο που παράγεται από την άσκηση μπορεί να προστατεύσει άμεσα τους νευρώνες σε ένα ζωικό μοντέλο πολλαπλής σκλήρυνσης, αποκαλύπτοντας έναν θεμελιωδώς νέο μηχανισμό μέσω του οποίου η άσκηση μπορεί να επηρεάσει τη νευροεκφύλιση στην πολλαπλής σκλήρυνσης», δήλωσε η Sina C. Rosenkranz, πρώτη συγγραφέας και επικεφαλής της ομάδας Συμπεριφορικών Παρεμβάσεων στο Ινστιτούτο Νευροανοσολογίας και Πολλαπλής Σκλήρυνσης (INIMS) στο UKE. Η Rosenkranz είναι πρώην μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο εργαστήριο της Wrann.
«Είναι ενδιαφέρον ότι στην τρέχουσα μελέτη δεν βρήκαμε μια άμεση κατασταλτική επίδραση της ιρισίνης στην περιφερική ανοσία, αλλά άμεσες νευροπροστατευτικές επιδράσεις», δήλωσε η Ruxandra F. Sîrbulescu, συν-επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, νευροανοσολόγος στο Ινστιτούτο Νευροεπιστημών Mass General Brigham και επικεφαλής του προγράμματος Αναγεννητικής Ιατρικής στο Κέντρο Εμβολίων και Ανοσοθεραπείας.
Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα για να κατανοηθεί πώς λειτουργεί ο προστατευτικός μηχανισμός της ιρισίνης. Σημειώνουν επίσης ότι είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα οφέλη της άσκησης στην πολλαπλή σκλήρυνση είναι πολύπλοκα και πιθανότατα περιλαμβάνουν πολλαπλούς παράγοντες, όχι μόνο την ιρισίνη. Η ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει τη διερεύνηση των επιδράσεων και των μηχανισμών της ορμόνης σε μελλοντικές μελέτες.
Πηγή: www.zougla.gr