Πώς προσεγγίζεις την αλήθεια ενός χαρακτήρα;
Λειτουργώ λίγο με το ένστικτο, λίγο με τη σκέψη και πολύ με τη φαντασία. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα μιλούσε, πώς θα έτρωγε ή πώς θα καθόταν αυτός ο άνθρωπος. Φτιάχνω ένα θεωρητικό σχήμα και μετά το εμπλουτίζω με συναίσθημα. Κάθε φορά που παίζω, προσπαθώ να βγω απέναντι ως θεατής και να αναρωτηθώ: «αυτό εμένα θα με έπειθε;». Ακόμα κι αν κάνω κόντρα ρόλους ή κωμωδία, προσπαθώ πρώτα να πείσω τον εαυτό μου για την αλήθεια τους και μετά το αφήνω στην κρίση του κοινού.
Υπήρξε κάποιος ρόλος που σε ζόρισε περισσότερο ψυχολογικά;
Στο θέατρο υπήρξαν πολλοί. Στην τηλεόραση με ζόρισε ο Κυριάκος στον «Άγιο έρωτα». Προσπάθησα να τον αγαπήσω, όμως έλεγε και έκανε πράγματα που – αν και ήταν συμβατά με τη λογική περασμένων δεκαετιών – σε μένα ήταν εντελώς ασύμβατα. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου για όσα έλεγε την ώρα της σκηνής.
Πώς χειρίζεσαι τον ανταγωνισμό;
Είναι στη φύση της δουλειάς μας. Πρόκειται για ένα εποχικό επάγγελμα, όπου πάντα υπάρχουν πιο αξιόλογοι άνθρωποι από εσένα και κανείς δεν είναι «πρώτος». Επειδή αλλάζεις δουλειά μία και δύο φορές τον χρόνο, διεκδικείς διαρκώς. Μακάρι να μπορούσαμε να δουλεύουμε όλοι, αλλά οι ρόλοι είναι λιγότεροι. Οπότε, προτάσσεις όσα έχεις κατακτήσει σε ικανότητες και εμπειρία για να πας παρακάτω.
Το θέατρο και οι παραστάσεις που πρωταγωνιστεί
Πάμε στο θέατρο και στην «Ιδέα της Χρονιάς». Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη;
Με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη είχαμε βρεθεί δύο φορές ως ηθοποιοί και υπάρχει μεγάλη εκτίμηση, αλλά πρώτη φορά με σκηνοθετεί. Είναι ένας ευγενέστατος και ευφυέστατος καλλιτέχνης. Με βοήθησε πολύ σε πράγματα που εν αγνοία μου είχαν γίνει μανιέρα, φέρνοντάς με πίσω σε στοιχεία που είχα ξεχάσει μέσα στην καθημερινότητα. Έστησε μια ευφυέστατη κωμωδία με τρομερό ρυθμό και ανατροπές. Είμαι χαρούμενος για τον ρόλο, αλλά κυρίως για τη συνεργασία με τον Άκη Σακελλαρίου, τη Ναταλία Δραγούμη και τη Σοφία Βογιατζάκη. Γελάσαμε πολύ στις πρόβες και χτίσαμε έναν μικρόκοσμο χαράς που περνάει στο κοινό.
Συνεχίζεις όμως και με τον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς», όπου με τον Γιώργο Γαλίτη αλλάζετε ρόλους από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;
Είναι ένα ταξίδι επτά χρόνων, βασισμένο στην ευφυέστατη διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενός τεράστιου κεφαλαίου στη ζωή μου. Η παράσταση είναι συγκλονιστική και βιωματική, «ιδρώνουμε τη φανέλα», γι’ αυτό και δεν παίζεται πάνω από μία δύο φορές την εβδομάδα. Εναλλασσόμαστε με τον Γιώργο Γαλίτη σε 19 ρόλους, χωρίς κοστούμια ή αντικείμενα, παρά μόνο με μια περιστρεφόμενη καρέκλα. Μετά από επτά χρόνια sold out, το στοίχημα έπιασε: με ένα ισχυρό κείμενο του Τολστόι και το πάθος των ηθοποιών, χτίζεις κόσμους ολόκληρους. Τις Παρασκευές παίζω στις 18:00 στο Αλκμήνη και μετά τρέχω με το μετρό στο Βρετάνια. Όσο για τον Γιώργο, είναι πλέον κάτι παραπάνω από αδερφός, έχουμε τέτοια σύνδεση πάνω στη σκηνή και τέτοια αγάπη στη ζωή, που νιώθω σαν να έχω το σώμα και τη φωνή του.
Πόσο εύκολο είναι να δημιουργηθούν αληθινές σχέσεις σήμερα;
Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν δυσκολέψει πολύ. Έχουμε απομονωθεί στην αγωνία της επιβίωσης – όχι για το ξερό ψωμί, αλλά για το πού πηγαίνει ο κόσμος μας. Πρέπει να ψάξεις με το φακό για μια καλή είδηση. Στα 55 μου, με δύο παιδιά γύρω στα 20, αναρωτιέμαι τι κόσμο θα ζήσουν εκείνα, αλλά και τι θα ζήσω εγώ τα επόμενα χρόνια. Μετά τον κορονοϊό και τις συνεχείς κρίσεις, ο άνθρωπος φοβήθηκε και κλείστηκε στις οθόνες. Ως παιδί της επαρχίας, θυμάμαι τα παιχνίδια στην αλάνα και την ανθρώπινη ώσμωση. Τώρα ούτε στον γείτονα δεν λέμε εύκολα «καλησπέρα», αντιδρούμε με καχυποψία. Οι σχέσεις δυσκόλεψαν, γιατί πρωτίστως δυσκόλεψε η σχέση μας με τον εαυτό μας.
Πηγή: www.newsit.gr