ΤΑΜΠΑ. ΦΛΟΡΙΔΑ. Τα φώτα χαμήλωσαν στο ιστορικό Richey Suncoast Theatre, στο Νιου Πορτ Ρίτσι της Φλόριδας, αλλά η ατμόσφαιρα μέσα στην αίθουσα δεν θύμιζε σε τίποτα ένα τυπικό αμερικανικό κυριακάτικο απόγευμα. Καθώς οι πρώτες πενιές από το μπουζούκι ξεχύνονται στον χώρο, μια παράξενη, γλυκιά σιωπή απλώνεται. Είναι η σιωπή της προσμονής, εκείνη που νιώθουν οι άνθρωποι όταν ετοιμάζονται να ανταμώσουν με ένα κομμάτι της ίδιας τους της ψυχής.
Για τους Έλληνες της Φλόριδας, η Κυριακή αυτή δεν ήταν απλώς μια μέρα προβολής μιας ταινίας. Ήταν ένα συναισθηματικό ταξίδι επιστροφής στις ρίζες, ένα προσκύνημα στη φωνή που συντρόφευσε, παρηγόρησε και εξέφρασε, όσο καμία άλλη, τη λαχτάρα του ξενιτεμένου: τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη.
Πριν καν ανάψει η μεγάλη οθόνη για τη βιογραφική ταινία «Υπάρχω», η σκηνή γέμισε με μελωδίες. Οι ομογενείς καλλιτέχνες Λεωνίδας Ζαφείρης, Γιάννης Φούντος, Νίκος Ευθυμιάδης, και Τομ Κόντος, μαζί με τον π. Φάνη Κατσικλή, πήραν στα χέρια τα όργανα και τις μικροφωνικές. Δεν επρόκειτο για μια απλή συναυλία, αλλά για μια κατάθεση ψυχής. Όταν ακούστηκαν οι πρώτοι στίχοι από τα εμβληματικά τραγούδια του Καζαντζίδη, η απόσταση ανάμεσα στη Φλόριδα και την Ελλάδα εκμηδενίστηκε.
Μέλη του Δ. Συμβουλίου και άλλοι παράγοντες της Ομοσπονδίας Φλόριδας το βράδυ με το αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΦΛΟΡΙΔΑΣ
Οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν απλοί θεατές. Έγιναν μια μεγάλη χορωδία, σιγοτραγουδώντας στίχους που κάποτε, σε πέτρινα χρόνια, έδιναν κουράγιο στους δικούς τους ανθρώπους ή στους ίδιους, όταν πρωτοπάτησαν το πόδι τους στην ξένη γη.
Όταν ξεκίνησε η προβολή της ταινίας, η συγκίνηση έγινε χειροπιαστή. Στο μισοσκόταδο του κινηματοθεάτρου, πολλοί δάκρυσαν. Η ζωή του Καζαντζίδη στην οθόνη έγινε ο καθρέφτης της δικής τους διαδρομής. Το φιλμ ξύπνησε μνήμες από τα πρώτα, δύσκολα χρόνια της ελληνικής μετανάστευσης, τότε που οι αποσκευές ήταν γεμάτες φτώχεια, αλλά και αστείρευτη ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, ήταν ο τρόπος που το παρελθόν συνδέθηκε με το παρόν. Ανάμεσα στους μεγαλύτερους σε ηλικία ομογενείς, που έφτασαν στην Αμερική πριν από δεκαετίες, κάθονταν και νέοι άνθρωποι. Ήταν η νέα γενιά των Ελλήνων, εκείνοι που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν κατά τη διάρκεια ή μετά την πρόσφατη οικονομική κρίση. Οι συμβολισμοί της ταινίας άγγιξαν και αυτούς με την ίδια ακριβώς ένταση. Ο πόνος του αποχωρισμού και η νοσταλγία για την πατρίδα αποδείχθηκαν συναισθήματα οικεία, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποια γενιά κι αν τα βιώσει.
Από την προβολή της ταινίας για τον Στέλιο Καζαντζίδη που παρακολούθησαν οι ομογενείς στο Νιου Πορτ Ρίτσι της Φλόριδας. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΦΛΟΡΙΔΑΣ
Η εκδήλωση, την οποία διοργάνωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Φλόριδας, απέδειξε ότι ο δεσμός της Ομογένειας με την πατρίδα παραμένει ακατάλυτος. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε η πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Γιώτα Αργυροπούλου-Φραγκέδη, ο Καζαντζίδης δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης, αλλά η ίδια η φωνή της ξενιτιάς που ένωνε και συνεχίζει να ενώνει τους Έλληνες, βοηθώντας να κρατηθεί ζωντανή η πολιτιστική κληρονομιά για τις επόμενες γενιές.
«Ταυτιστήκαμε μαζί με τον μεγάλο μας τραγουδιστή, που αγαπήσαμε όλοι», δήλωσε στον «Εθνικό Κήρυκα» η υπεύθυνη Επικοινωνίας της οργάνωσης, Ελένη Μπεάζη.
Όταν τα φώτα άναψαν ξανά στο Richey Suncoast Theatre, τα πρόσωπα των ανθρώπων είχαν αλλάξει. Είχαν πάνω τους το αποτύπωμα μιας βραδιάς που τα είχε όλα: τραγούδι, γέλιο, αναπολήσεις και βαθιά συγκίνηση.
Φεύγοντας, οι ομογενείς κουβαλούσαν μαζί τους κάτι πολύ περισσότερο από την ανάμνηση μιας ωραίας ταινίας και απολαυστικής βραδιάς. Κουβαλούσαν τη βεβαιότητα ότι, χιλιάδες μίλια μακριά από την Ελλάδα, η καρδιά της πατρίδας χτυπά ακόμα δυνατά, όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, που δακρύζουν και που τραγουδούν Καζαντζίδη.
Πηγή: www.ekirikas.com