ΑΘΗΝΑ. Το Πόρτο Γερμενό μετρά τις πληγές του μετά την καταστροφική πυρκαγιά, με τις εικόνες από τα αποκαΐδια να αφήνουν πίσω τους μια βαριά αίσθηση απώλειας και αγωνίας. Ανάμεσα στους ανθρώπους που είδαν τις περιουσίες και τα αγαπημένα τους μέρη να δοκιμάζονται είναι και πολλοί ομογενείς οι οποίοι διατηρούν εξοχικές κατοικίες στην περιοχή.
«Το εξοχικό αυτό για μένα και την οικογένειά μου σημαίνει πολλά. Εκτός του ότι είναι κομμάτι περιουσιακό, έχει και συναισθηματική αξία», τόνισε, μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα», η Σταυρούλα Γεωργακοπούλου (Stevie Kelser) η οποία ζει και εργάζεται τα τελευταία 3 χρόνια στη Φλόριδα.
«Εκεί μεγαλώσαμε και παίζαμε σαν παιδιά με τα αδέρφια μου κάθε καλοκαίρι όταν οι παππούδες μου ερχόντουσαν εκεί να ξεκουραστούν από τον δύσκολο χειμώνα και να κάνουν τα μπάνια τους. Εκεί περνάγαμε όμορφες στιγμές μαζί με φίλους και συγγενείς ακόμα και το χειμώνα γιατί ακόμα και το χειμώνα ήταν όμορφα εκεί. Εμένα προσωπικά μου άρεσε το χειμώνα περισσότερο από το καλοκαίρι».
Η κ. Γεωργακοπούλου θυμήθηκε: «Όταν ξεκίνησε η φωτιά από τον Άγιο Βασίλειο, εδώ στη Φλόριδα ήταν πρωί και επικοινώνησα με τους δικού μου στη Αθήνα για να επιβεβαιώσω ότι δεν ήταν κανένας εκεί. Μετά ξεκίνησε ένας αγώνας από το τηλέφωνο για να μάθουμε για την τύχη του σπιτιού, της γύρω περιοχής και των γειτόνων μας.
Ευτυχώς που υπάρχουν οι live κάμερες στο Πόρτο και μέχρι αργά το βράδυ, κατά τις 10 δική μας ώρα (Φλόριδας), εγώ συνδεόμουν κατά διαστήματα με την κάμερα και έμπαινα στη σελίδα του Πόρτο Γερμενού που είμαι μέλος και ενημερωνόμουν για την κατάσταση. Μόλις είδα εκείνη την ώρα ότι η φωτιά είχε μπει στο δρόμο ακριβώς πάνω από τα μαγαζιά είπα αυτό είναι, τέλος, πάει καήκανε όλα».
Τελικά το δικό τους σπίτι και τα άλλα τρία στη σειρά παρακάτω σώθηκαν ως από θαύμα. «Πήγε η αδερφή μου από εκεί και είδε ότι έχουν λειώσει τα παντζούρια και τα κάγκελα έχουν μαυρίσει μαζί και κάτι σημεία στους τοίχους. Μπορεί και επειδή είχαμε καθαρίσει το οικόπεδο και δεν είχε τίποτα ξερά έξω στην αυλή του σπιτιού για να κάψει η φωτιά. Μπορεί όπως φύσαγε με τόση μανία να πέρασε γρήγορα η φωτιά από το σπίτι και να πήδηξε στο απέναντι. Τι να πω, δεν ξέρω», ανέφερε.
Η κ. Γεωργακοπούλου εξέφρασε το παράπονό της: «Ενημέρωση δεν υπάρχει καθόλου από κανέναν φορέα για εμάς τους κατοίκους του εξωτερικού. Ούτε κατά τη διάρκεια της φωτιάς υπήρξε κάποια ενημέρωση, ούτε για το στάδιο της πρόληψης. Ό,τι κάνουμε το κάνουμε μόνοι μας γιατί έχουμε συνείδηση».
Φέτος δεν είχε κανονίσει η οικογένεια να πάει στο Πόρτο Γερμενό, αλλά η απόδραση στο τελευταίο ήταν στα σχέδιά τους για του χρόνου. «Αν όμως δεν υπάρχει ζωή και είναι όλα ρημαγμένα και καταθλιπτικά, δεν ξέρω αν τελικά πάμε Ελλάδα, αν θα μείνουμε στο Πόρτο. Αυτό θα εξαρτηθεί από τους αρμόδιους αν ξεκινήσουν κάποιες δράσεις ώστε να καθαριστεί η περιοχή και το δάσος, όπως και τα σπίτια και να αρχίσει ξανά ο τόπος να παίρνει ζωή. Για φέτος πιστεύω το καλοκαίρι χάθηκε πριν ακόμα ξεκινήσει στο Πόρτο, αλλά επειδή βλέπω στην ομάδα στο Facebook ότι οι κάτοικοί μας δεν θα το βάλουν εύκολα κάτω, πιστεύω ότι μέχρι του χρόνου θα γίνουν μεγάλα βήματα ώστε αυτός τόπος να πάρει ξανά ζωή», σημείωσε η κ. Γεωργακοπούλου. «Θα πρέπει να γίνουν τα ανθρωπίνως δυνατά αυτός ο τόπος να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του και να μην επιτραπεί ξανά να ζήσουμε τέτοια καταστροφή».
Εικόνες καταστροφής μετά την πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό. Credit: Ioannis Makropoulos
Για το «δικό του» Πόρτο Γερμενό και τη θλίψη που του προκάλεσε η πρόσφατη καταστροφική πυρκαγιά μίλησε στον «Ε.Κ.» και ο 65χρονος ομογενής από το Μίσιγκαν, Δημήτριος Γιαννάκης.
«Είμαι 65 ετών και στο Πόρτο πήγα νεογέννητο! Καταγωγή από Βίλια. Στο μυαλό μου γυρίζουν στιγμές που πραγματικά διαμόρφωσαν την παιδική μου ηλικία. Άνθρωποι που συνέδεσαν το όνομα τους με το Πόρτο. Δεν μπορώ να το χωνέψω», είπε ο κ. Γιαννάκης για να σταθεί στη συνέχεια στην ιδιαίτερη ομορφιά του τόπου, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Θα σας πω κάτι κι αν θέλετε το πιστεύετε. Ζω στις ΗΠΑ 32 χρόνια, δούλεψα σε κρουαζιερόπλοιο κάνοντας κυριολεκτικά τον γύρο του Κόσμου! Δεν έχω πατήσει πόδι σε θάλασσα 32 χρόνια γιατί απλά σαν το Γερμενό πουθενά.
Πριν δυο μήνες ήταν Γερμενό ο θείος μου, γεννημένος εδώ και Γερμενό είχε πάει τελευταία φορά το 1952. Γύρισε και με πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας για ό,τι είχε χάσει όλα αυτά τα χρόνια που δεν πήγαινε. Το Γερμενό δεν έχει κατοίκους! Έχει εραστές! Έχει σκλάβους στην ομορφιά του και καμία φωτιά δεν πρόκειται να σβήσει τις εικόνες που έχουμε από εκεί!».
Ο κ. Γιαννάκης ευχήθηκε κουράγιο σε αυτούς που έχασαν περιουσίες εκφράζοντας την ιδιαίτερη λύπη του. «Πλέον είναι σκοπός μου του χρόνου να βαπτιστώ ξανά στα νερά του, εκεί στην Mεσαία, μπροστά στου Κορωναίου», κατέληξε.
«Ήμουν καθ’ οδόν για το Γερμενό όταν μια φίλη μού είπε ότι δόθηκε εντολή για εκκένωση», δήλωσε η ομογενής από την Ιρλανδία, Μαρία Αχτίδα, η οποία, ως προς τη σύνδεσή της με τον τόπο, σημείωσε πως «το Πόρτο Γερμενό ήρθε στη ζωή μου από 5 χρόνων. Λόγω της δουλειάς του πατέρα μου είχαμε μόλις γυρίσει από Ιταλία όταν αγοράσαν το οικόπεδο. Αν και εξοχικό, ήταν η μόνη βάση σταθερή που είχα στην Ελλάδα, μιας και οι περιοχές που ζούσα άλλαζαν, αλλά το Γερμενό ήταν πάντα εκεί».
Σε σχετική ερώτηση για την μέριμνα του καθαρισμού των οικοπέδων και του πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν μόνιμο κάτοικο εξωτερικού, η κ. Αχτίδα απάντησε: «Είναι δύσκολο για εμένα που ζω τόσα χρόνια έξω και έχουν φύγει και οι γονείς μου να βρίσκω άτομα για την περιποίηση. Κάθε χρόνο υπάρχει μια αγωνία αν οι περσινοί άνθρωποι είναι ακόμα διαθέσιμοι. Κάποιοι που δουλεύουν εκεί είτε έχουν πολλές δουλειές και δεν είναι διαθέσιμοι ή κάποιοι φεύγουν από το μέρος. Επίσης, πολλές φορές, μιας και ζω έξω και δεν έχω οικογένεια εδώ να με ενημερώνει, δεν συνειδητοποιώ αλλαγές και νόμους που βάζει το κράτος και επίσης ημερομηνίες».
Αναφορικά με το αν υπάρχει επαρκής ενημέρωση και στήριξη από τον Δήμο ή το κράτος, η κ. Αχτίδα απάντησε με κατηγορηματική άρνηση. «Ήμουν ευτυχής που είμαι μέλος σε ένα γκρουπ φίλων από το Πόρτο Γερμενό και από εκεί μάθαινα πληροφορίες, όπως και από προσωπική επικοινωνία με άτομα που κρατώ επαφή μέσω social media που μου έδιναν ό,τι πληροφορίες είχαν», είπε.
«Το σπίτι μου είναι οκ, ο κήπος και κυρίως η μάντρα μου είναι κατεστραμμένα και ο καθένας μπορεί εύκολα να έχει πρόσβαση στον ιδιωτικό μου χώρο. Μιας και επιστρέφω στο εξωτερικό τις επόμενες μέρες, μου είναι αδύνατον να συντονίσω εργασίες και είμαι πολύ αγχωμένη», περιέγραψε στον «Ε.Κ.» η κ. Αχτίδα, παραδεχόμενη μετά λύπης της πως «φέτος δυστυχώς, αν και οι ζημιές ήταν μερικές για εμένα, η περιοχή γύρω μου είναι υπερβολικά καμένη και είναι αδύνατον να μείνω στο σπίτι. Στάχτες κολλάνε στο σώμα μου και υπάρχει έντονη μυρωδιά. Δυστυχώς είναι το πρώτο καλοκαίρι μετά από πολλά χρόνια που δεν θα νιώσω διακοπές στην Ελλάδα, που για εμένα είναι αυτές οι μέρες με τις κλασικές παρέες και τα γνώριμα πρόσωπα του Αυγούστου».
Πηγή: www.ekirikas.com