Αυτά τα δύο είναι τα μέγιστα και ουσιώδη του Γένους, η Εκκλησία και το Έθνος, λέξη η οποία εμπεριέχει και το παράγωγό του «ήθους». Με αυτού, του ήθους δηλαδή, την μυστική δύναμη και ενόραση ο πρωτοπρεσβύτερος Θωμάς Συνοδινός σημάδεψε και εξακολουθεί να σημαδεύει την αέναη ροή του χρόνου της πορείας της Εκκλησίας και του Έθνους αφήνοντας ξοπίσω του μια νοητή κατάθεση χρέους, μαρτυρίας και προσφοράς.
Κι αυτή ακριβώς την πορεία του των σαράντα ετών έκανε την Κυριακή 19 Ιουλίου η γεννήτρα γης του, η Αμοργός, φωνή κι ανάκρασμα της καρδιάς της για τις πολλές φανερές και αφανείς ευεργεσίες του και του είπε ένα μεγάλο ευχαριστώ που δεν λησμόνησε ποτέ τ’ άγιο χώμα της, τις ρίζες και τις καταβολές του. Αλίμονο σ’ αυτούς που τις ξεχνούν, θα είναι μετέωροι για παντοτινά.
Κι όπως ήδη γράψαμε στον «Εθνικό Κήρυκα», αυτό το νησί, η Αμοργός, την Κυριακή 19 Ιουλίου έγινε το κέντρο και της Εκκλησίας και του Έθνους, αφού «εκ περάτων συνέδραμον» πατέρες, φίλοι κι αδελφοί με επικεφαλής τον πρόκριτο του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας τής υπό τον ουρανόν Ορθοδόξου Εκκλησίας, τον Μακαριότατο Πάπα και Πατριάρχη κ. Θεόδωρο, τον ταπεινό και μειλίχιο, ο οποίος είναι ο κατ’ εξοχήν Πατριάρχης της Ιεραποστολής.
Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας Γαβριήλ εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου περικοσμεί με ιερατικό σταθμό τον π. Θωμά Συνοδινό δώρο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΣΙΑΣ
Τον φίλο και συμπορευτή του, Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, ο οποίος τολμά και οραματίζεται και ποιεί μεγάλα και θαυμαστά στην προσφυγική Μητρόπολή του, στην οποία μεταφυτεύθηκε η Ρωμιοσύνη της Ιωνίας, η οποία κόμισε τον παλμό της Εκκλησίας της Ιωνίας και την ζωτική πνοή του πολιτισμού της. Τον αξιόλογο Μητροπολίτη της νησιωτικής Ελλάδας, Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας, Μήλου και Μυκόνου, τον κ. Δωρόθεο, και πολλούς αξιόλογους ανθρώπους της πολιτικής, των γραμμάτων, των επιχειρήσεων, της φιλανθρωπίας και της ανθρωπινότητας.
Σαράντα χρόνια, μια ζωή, που λέγει και η λαϊκή ρήση, κι ο π. Θωμάς παρέμεινε ανέγγιχτος από την φθαρτική διαδοχή τους επειδή ακριβώς ιστάμενος ενώπιον του θυσιαστηρίου της Άγιας Τράπεζας ως ο «προεστώς της Ευχαριστίας» ζούσε υπαρκτικά όχι τον βασανισμό του χρόνου με την απρόβλεπτη αλληλουχία των γεγονότων του, αλλά τα έσχατα στον Ευχαριστιακό χωρόχρονο της Εκκλησίας, δηλαδή της Βασιλείας του Θεού επί της Γης.
Δεν ξεκίνησε εξ’ υπαρχής να γίνει ιερεύς, αλλά οι καταστάσεις και οι ανάγκες της ζωής τον περιπλάνησαν αλλά όχι για πολύ στα μονοπάτια του εγκόσμιου επαγγελματισμού. Όμως η καρδιά του άλλα λαχταρούσε. Την Θεία Ιεροσύνη. Υπήρχε η φλόγα. Το είπε τόσο ξεκάθαρα και γλαφυρά στην ομιλία του πως «εκείνη τη φλόγα που έκαιγε από παιδί μέσα μου, τα σωθικά μου, όσο ανελισσόμουν επαγγελματικά και κοινωνικά και προσπαθούσα να την κρατώ αναμμένη μην τη σβήσουν ‘τα του κόσμου τα τερπνά’; Τον πόθο να γίνω ιερέας… Τον πόθο να εγκαταλείψω μια πολλά υποσχόμενη επαγγελματική πορεία στον κόσμο και να αφιερωθώ ολοκληρωτικά στην Εκκλησία». Φοβερή ομολογία, μίλημα καρδιάς. Κι όταν ομιλεί η καρδιά τα συνήθη λόγια δεν μπορούν να σημάνουν, μήτε να φανερώσουν τίποτε πια.
Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη απευθύνει χαιρετισμό στην τιμητική εκδήλωση για τον π. Θωμά Συνοδινό. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΣΙΑΣ
Κι αφιερώθηκε και υπηρέτησε και υπηρετεί ή καλύτερα διακονεί διότι η ιεροσύνη δεν είναι υπηρεσία είναι διακονία.
Στην ομιλία του τόνισε πως «η σημερινή τιμή δεν ανήκει στο πρόσωπό μου. Ανήκει στην Εκκλησία που με αξίωσε να την διακονήσω επί σαράντα χρόνια. Ανήκει στην οικογένειά μου, στην πρεσβυτέρα μου και στα παιδιά μου, στους αλησμόνητους γονείς μου Λουκά και Σοφία, που μου έδωσαν αρχές με πίστη, στα αδέλφια μου, στους δασκάλους μου, στους πνευματικούς μου πατέρες και σε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου σε αυτή τη μακρά πορεία. Και πάνω απ’ όλα ανήκει στην ευλογημένη μου και Παναγιοσκέπαστη Αμοργό ‘την γεννήτρα και τεχνίτρα’ της ζωής μου».
Ο π. Θωμάς πέρα από ιερεύς, πρωτοσύγκελος, προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού της Αθήνας, της Ελλάδας της πατρίδας των πατρίδων όλου του κόσμου, είναι άνθρωπος της οικογένειας διότι γνωρίζει ότι η οικογένεια είναι μικρογραφία της Εκκλησίας, τα μέλη της οποίας αλληλοπεριχωρούνται αγαπόντα και αγαπόμενα.
Ιδού τι είπε: «Και ο Θεός με ευλόγησε να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που στάλθηκε συνοδοιπόρος σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής: Την πρεσβυτέρα μου, τη Σοφία. Η πίστη της, η υπομονή της, η διάκρισή της και η αθόρυβη δύναμή της έγιναν πολλές φορές ο κυματοθραύστης των δυσκολιών μας. Στις πιο δύσκολες στιγμές εκείνη κράτησε όρθιο το σπίτι μας για να μπορώ εγώ να υπηρετώ απερίσπαστος την Εκκλησία. Και σήμερα αισθάνομαι ότι αυτή η τιμή ανήκει εξίσου και σε εκείνη και στα δύο παιδιά μας τη Σεβαστή και τη Λουκία, δώρο του Θεού στη ζωή μας».
Ο σύμβουλος έκδοσης του «Εθνικού Κήρυκα» και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό, Αντώνης Η. Διαματάρης απευθύνει χαιρετισμό στην τιμητική εκδήλωση για τον π. Θωμά Συνοδινό. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΣΙΑΣ
Ο π. Θωμάς ευτύχησε να μαθητεύσει και να ζήσει κοντά σε εκκλησιαστικά αναστήματα, «άνδρες πλήρεις χάριτος και αληθείας», τον Αρχιμανδρίτη Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος για τον οποίον είπε πως «εκείνος αναζοπύρωσε τη φλόγα της ιεροσύνης μέσα μου και με οδήγησε στην επιθυμία της χειροτονίας.
Υπηρέτησα κοντά του από την πρώτη μέρα της ιερατικής μου διακονίας αρχικά στον Βόλο και αργότερα ως πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Ήταν χρόνια δημιουργίας και αγώνα, μεγάλων ευθυνών αλλά και μεγάλων οραμάτων. Έζησα δίπλα του στιγμές που δεν θα σβήσουν ποτέ από την μνήμη μου. Ήταν ένας μεγάλος ηγέτης!
Καθημερινά βλέπουμε την αναγνώριση της προσφοράς του και εγώ και η οικογένειά μου έχουμε μέσα στην καρδιά μας τεράστια αποθέματα ευγνωμοσύνης και αγάπης για εκείνον.
Έζησα όμως και τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής μου. Την ασθένειά του. Την αγωνία όλων μας. Την θλίψη ενός λαού που έβλεπε τον ποιμένα του να δοκιμάζεται. Και όταν έκλεισε εκείνος ο μεγάλος κύκλος, ήρθε η αβεβαιότητα».
Το πλήθος των παρευρεθέντων στην τιμητική εκδήλωση για τον π. Θωμά Συνοδινό, με κορυφαίο τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΣΙΑΣ
Και φυσικά πλησίον του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, ο οποίος πολλές φορές ομιλεί τόσο δυνατά με τη σιωπή του και πηδαλιουχεί το σκάφος της Εκκλησίας της Ελλάδος με γαλήνη και σύνεση. Κι ενώ όλοι περίμεναν πως με την εκδημία του Χριστοδούλου, ο Ιερώνυμος θα έθετε τον π. Θωμά στο περιθώριο, διαψεύστηκαν οικτρώς. Ο π. Θωμάς είπε: «Μου εμπιστεύτηκε την ευθύνη της μεγάλης προσπάθειας αποκατάστασης του ιστορικού Καθεδρικού Ναού μετά τις καταστροφές που είχε υποστεί από αλλεπάλληλους σεισμούς. Και η εμπιστοσύνη αυτή αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις μεγαλύτερες ευλογίες της ζωής μου.
Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την αγάπη του και γιατί μας διδάσκει με το παράδειγμά του και όχι μόνο με τα λόγια του, ότι το πραγματικό μέγεθος ενός πνευματικού ηγέτη δεν μετριέται από το αξίωμά του, αλλά από την αγάπη, την ταπείνωση, την αρχοντιά και την ικανότητά του να αναγνωρίζει, να στηρίζει και να αγκαλιάζει τους ανθρώπους του».
Αυτή την ίδια αγάπη, ταπείνωση, αρχοντιά και ικανότητα αναδύει και ο π. Θωμάς γι’ αυτό και συμπορεύεται με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, αλλά και με όλους προς δόξα της Εκκλησίας και του Έθνους.
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος περικοσμεί τον π. Θωμά Συνοδινό με τον Σταυρό του Ανώτερου Ταξιάρχη της Τάξεως των Παραβαλανέων. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΣΙΑΣ
Πηγή: www.ekirikas.com