ΣΑΓΚΑΗ. Ανάμεσα στο ελληνικό φως και τη σοφία της Ανατολής, ο Τάσος Λαμπρόπουλος χαράζει εδώ και χρόνια μια προσωπική διαδρομή αναζήτησης, δημιουργίας και στοχασμού. Ποιητής, πεζογράφος και δάσκαλος του ελληνικού πνεύματος στην Κίνα, αναζητά μέσα από τον λόγο εκείνα τα «κλειδιά» που μπορούν να ανοίξουν τις πιο βαθιές πόρτες της ανθρώπινης συνείδησης. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο κ. Λαμπρόπουλος μοιράζεται με τον «Εθνικό Κήρυκα» σκέψεις για την συγγραφή, την αφύπνιση, τη σοφία και τη γέφυρα που ενώνει την Ελλάδα με την Κίνα.
«Εθνικός Κήρυκας»: Ποιητής, πεζογράφος, στοχαστής… τι σημαίνει για εσάς κάθε μία από τις προκείμενες ιδιότητές σας;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Σας ευχαριστώ εγκάρδια για την πρόσκληση αυτής της συνέντευξης στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης, την πλέον ιστορική ελληνόγλωσση εφημερίδα της ομογένειας στις ΗΠΑ, αλλά και του απανταχού Ελληνισμού.
Η ποίηση προέρχεται από το ρήμα ποιώ, δημιουργώ. Η ποίηση με το πνεύμα που μεταφέρει, μας θυμίζει την σχέση μας με το «αιώνια ωραίο». Έχει την δύναμη να μεταμορφώνει τη ζωή και να αντιπαλεύει τον θάνατο, με τα υψηλά νοήματα και τις συγκινήσεις που κρύβει πίσω από τις λέξεις, ακριβώς όπως κρύβεται η αθάνατη ψυχή μέσα στο φθαρτό υλικό μας σώμα.
Η αληθινή ποίηση είναι κατάθεση ψυχής και δεν ανήκει στον χρόνο. Ποίηση και ψυχή είναι διαχρονικές, άφθαρτες και αιώνιες.
Παρουσίαση του βιβλίου «Η Κόρη του Ήλιου» στην βιβλιοθήκη Zikawei το 2023. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση Τάσου Λαμπρόπουλου
Ο πεζογράφος – είναι ένας αφηγητής που περπατά τους δρόμους της ζωής πεζός και διηγείται. Εδώ αντίθετα με την ποίηση, ο πεζογράφος έχει την δυνατότητα να αναπτύξει ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα και γεγονότα. Αυτό μου είναι πολύ χρήσιμο γιατί έχω την δυνατότητα να δείξω την διαδρομή και το πνευματικό οικοδόμημα της φιλοσοφίας στην οποία αναφέρομαι. Θα ήθελα να πω πως προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να γράφω βιβλία απλά με ιστορίες που έχουν πλοκή και σασπένς. Δεν με ενδιαφέρει να είμαι απλά ένας ακόμα «story teller». Χρησιμοποιώ το μυθιστόρημα σαν ένα σκάφος που με αυτό μεταφέρω στους αναγνώστες μου μυητικές αλήθειες και μυστικά της ζωής που βασίζονται κυρίως στη ελληνική και κινεζική φιλοσοφία.
Τώρα όσον αφορά στον στοχαστή, αυτός είναι πάντα παρών σε κάθε δημιουργία μου, είτε γράφοντας ποίηση είτε γράφοντας πεζογραφία, είτε ετοιμάζοντας κάποια διάλεξη για το πανεπιστήμιο.
Ο λόγος που γράφω είναι ακριβώς αυτή η ανάγκη έκφρασης του στοχαστή, που θέλει να προσφέρει στον αναγνώστη κάποια «κλειδιά» τα οποία μπορούν να ανοίξουν κλειδωμένες πόρτες μέσα μας.
Για αυτό και προτρέπω τους αναγνώστες όταν διαβάζουν τα βιβλία μου, να κρατούν ένα μολύβι και να υπογραμίζουν όποιες φράσεις ή παραγράφους μιλάνε στην καρδιά τους. Στη συνέχεια να τις αντιγράφουν στο σημειωματάριο τους και να τις χρησιμοποιούν σαν είναι δικές τους. Οι δάσκαλοι μου έλεγαν πάντα πως η σοφία και η γνώση δεν ανήκουν σε κανέναν αποκλειστικά, ανήκουν σε όλους.
Είχα την μεγάλη τύχη να έχω δύο σπουδαίους δασκάλους που για πάνω από 20 χρόνια με δίδαξαν πολλά από την κρυμμένη σοφία της ζωής. Κάποια στιγμή ωρίμασε μέσα μου και ο δικός μου σκοπός που είναι μέσα από τη συγγραφή και τις διαλέξεις, να προσφέρω αφύπνιση και συνειδητότητα.
«Εθνικός Κήρυκας»: Όταν αναφέρεστε στην αφύπνιση και στη συνειδητότητα για τι ακριβώς πράγμα μιλάτε; Θα μπορούσατε να μας πείτε περισσότερα;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Είναι γνωστό στον εσωτερισμό αλλά και στην φιλοσοφία ότι κατά το πλείστον της ζωής μας ζούμε ασυνείδητα. Ενώ δείχνουμε ότι είμαστε ξύπνιοι, στην πραγματικότητα κοιμόμαστε. Ο λόγος για αυτό το σοβαρό πρόβλημα είναι οι αυτόματες ασυνείδητες σκέψεις του μυαλού μας.
Το μυαλό λειτουργεί και παράγει σκέψεις τον περισσότερο χρόνο αυτόματα, χωρίς την δική μας βούληση. Οι αυτόματες-ασυνείδητες σκέψεις αποτελούν το 80-90% της εγκεφαλικής μας δραστηριότητας κατά την διάρκεια μια μέρας. Ακολουθούν δε ένα συγκεκριμένο επαναλαμβανόμενο κύκλο, ο οποίος είναι συνδεδεμένος με προβληματικά συναισθήματα και πόνο που συνήθως τον έχουμε κρύψει «κάτω από το χαλί».
Η ελληνική και η κινεζική έκδοση του βιβλίου «Η Κόρη του Ήλιου». Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση Τάσου Λαμπρόπουλου
Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι πιστεύουμε ότι οι σκέψεις αυτές και η προβληματική αφήγηση της ζωής που κάνουν, είναι δικές μας. Υπάρχει ένας γρήγορος τρόπος να αναγνωρίζει κάποιος πότε οι σκέψεις είναι δικές του (αυτές τις σκέψεις τις ονομάζουμε δημιουργικές) και πότε είναι προιόν της αυτόματης εγκεφαλικής λειτουργίας (αυτές τις ονομάζουμε σκέψεις του φλύαρου μυαλού). Αυτός ο τρόπος έχει να κάνει με το το παρόν στο οποίο υφίσταται η ζωή. Ζούμε και μπορούμε να δράσουμε μόνο στο παρόν. Δεν μπορούμε να δράσουμε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον. Κάθε φορά λοιπόν που οι σκέψεις μας, μας σύρουν στο παρελθόν ή στο μέλλον, μπορούμε να γνωρίζουμε ότι είναι αποτέλεσμα του φλύαρου μυαλού. Στο παρελθόν και στο μέλλον, επειδή δεν μπορούμε να δράσουμε, είμαστε μόνο θύματα. Οι ασυνείδητες σκέψεις που σε σύρουν στο παρελθόν θα σε κόψουν κομματάκια, θα σε κάνουν να μιλάς μόνος σου, να παραπονιέσαι ή να καυγαδίζεις με κάποιον που δεν είναι εκεί (πολύ φοβιστικό γιατί αν πάρει διαστάσεις καταλήγει κάποιος στο φρενοκομείο)
Στο παρελθόν δεν υπάρχει τίποτα για να κάνεις. Αν έχεις κάτι να πεις, να παραπονεθείς ή να διεκδικήσεις, το φέρνει στο τώρα-στο παρόν. Πας στο άτομο και κατά πρόσωπο του λες ότι έχεις να του πεις (πχ Προχθές που είπες όλα αυτά και φέρθηκες με αυτό τον τρόπο με πλήγωσες και δεν ήμουν έτοιμος/η να ανταπαντήσω. Τώρα όμως είμαι και σου λέω ότι είσαι απαράδεκτος/η!)
Στο μέλλον το φλύαρο μυαλό μας στήνει διαφορετικά παιχνίδια. Εδώ συμμαχεί με τους φόβους σου. (πχ που θα βρεις τώρα τα λεφτά για να πληρώσεις αυτόν τον μεγάλο λογαριασμό; Έχω ένα πόνο στην πλάτη, λες να είναι πρόβλημα στην καρδιά; Λες να πεθάνω; Ή σε άλλα προβλήματα σου ψυθιρίζει η ίδια σου η σκέψη -χρησιμοποιεί και την φωνή σου- δεν τα βλέπω καθόλου καλά τα πράγματα, κινδυνεύεις!)
Η πραγματική ζωή λοιπόν είναι μόνο στο παρόν. Στο παρόν είματε δημιουργοί. Στο παρόν μπορούμε να ξεδιπλώσουμε όλη την δύναμη που κρύβουμε στην ψυχή μας.
Υπάρχει μια πολύ εύστοχη φράση που λέει: Στο παρόν είσαι βασιλιάς και βασίλισσα. Στο παρελθόν ή στο μέλλον, είσαι μόνο το θύμα.
«Εθνικός Κήρυκας»: Γράφετε για να κατανοήσετε τον κόσμο ή για να τον μεταμορφώσετε;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Με ενδιαφέρει πρώτα να κατανοήσω τον κόσμο και μαζί με εμένα και οι αναγνώστες. Μέσα από μια βαθιά κατανόηση της ζωής και της αλήθειας, συντελείται η μεταμόρφωση. Χωρίς αυτή την ειλικρινή έρευνα της αλήθειας, η λογοτεχνία θα κινδύνευε να μετατραπεί σε φτηνή προπαγάνδα.
Η μεταμόρφωση δεν επιτυγχάνεται με συνθήματα, αλλά με την αποκάλυψη μιας βαθύτερης αλήθειας που αλλάζει το βλέμμα, τη σκέψη και την κατανόηση του αναγνώστη.
Η βαθιά κατανόηση είναι από μόνη της μια πράξη μεταμόρφωσης. Συχνά λέω στις διαλέξεις μου πως η γνώση και η σοφία είναι διαφορετικά πράγματα.
Όταν ο αναγνώστης γίνει κοινωνός μιας αλήθειας, η σοφία αυτής της αλήθειας μιλάει μέσα στην καρδιά του. Τότε συντελείται μια αλλαγή μέσα του. Δεν μπορεί να ξαναδεί τον κόσμο όπως πριν. Αυτή είναι η ουσιαστική μεταμόρφωση.
«Εθνικός Κήρυκας»: Τα τελευταία χρόνια ζείτε μόνιμα στην Σαγκάη της Κίνας, πόσο έχει επηρεάσει τη σκέψη σας η κινεζική κουλτούρα και σοφία;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Η κινεζική σκέψη και φιλοσοφία με είχαν προσελκύσει από νεαρή ηλικία. Αυτό συνέβη όταν ξαφνικά ανακάλυψα ότι δίπλα στο ελληνικό πνεύμα και τη σοφία του, στέκεται επάξια το κινέζικο πνεύμα και η σοφία του.
Αυτή η ανακάλυψη με ώθησε να διαβάσω πολύ σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό της Κίνας. Έτσι δημιουργήθηκε μέσα μου ένας πνευματικός δεσμός και μια προσδοκία να επισκεφτώ κάποτε την Κίνα. Αυτό τελικά έγινε το 2002 και λίγο αργότερα επέλεξα να ζήσω μόνιμα στη Σαγκάη.
Ο Τάσος Λαμπρόπουλος. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση Τάσου Λαμπρόπουλου
Ο Κομφουκιανισμός, το I-Ching και ο Ταοισμός μου πρόσφεραν πολλά. Ζυμώθηκαν μέσα μου μαζί με την ελληνική σκέψη και σοφία. Προσωπικά πιστεύω ότι η ελληνική φιλοσοφία και η κινέζικη φιλοσοφία συμπληρώνουν η μία την άλλη, καθώς συχνά λέω ότι τις βλέπω σαν μια ακόμη μορφή του Γιν-Γιάνγκ.
«Εθνικός Κήρυκας»: Δίνετε διαλέξεις σε Κινεζικά Πανεπιστήμια για το ελληνικό πνεύμα και τον ελληνικό πολιτισμό ενώ, μεταξύ των άλλων, δύο ιστορικά σας μυθιστορήματα, «Η κόρη του ήλιου» και «Το φως των δύο κόσμων- Κλέαρχος ο Σολεύς», έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει και στην κινεζική γλώσσα. Τι εικόνα έχουν οι Κινέζοι για την Ελλάδα, την ιστορία και τον πολιτισμό της;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Όπως είπα και προηγουμένως έχω βρει τον σκοπό της δική μου ζωής, ο οποίος αφορά το μοίρασμα της αλήθειας και της σοφίας για τη ζωή. Αυτό το κάνω μέσα από τα βιβλία μου αλλά και στις αίθουσες των κινεζικών πανεπιστημίων όπου δίνω διαλέξεις.
Οι Κινέζοι φοιτητές διψούν πραγματικά να ακούσουν και να μάθουν μέσα από την ελληνική σκέψη και σοφία. Θεωρούν πως δίπλα στον πολιτισμό της Κίνας, μόνο η Ελλάδα μπορεί να σταθεί επάξια. Όσο για μένα, έναν Έλληνα συγγραφέα και στοχαστή που ζει στη Κίνα, η πνευματική δεξαμενή από την οποία μπορώ να αντλώ θέματα για τις διαλέξεις μου, είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσα για δέκα ζωές να μιλάω και να μην εξαντλείται. Οι φοιτητές έρχονται ενθουσιασμένοι στο τέλος να μου σφίξουν το χέρι, λέγοντας ότι δεν έιχαν ξανακούσει παρόμοια διάλεξη και ότι πραγματικά αποκόμισαν πολλά.
Όσο για τα βιβλία μου, θα πρέπει να πω πως είναι τεράστια η επιτυχία να καταφέρει κάποιος συγγραφέας να εκδοθεί στην Κίνα. Αυτό συμβαίνει γιατί εκατομμύρια συγγραφείς από ολόκληρο τον πλανήτη προσπαθούν να εκδώσουν βιβλία τους στην Κίνα και οι εκδοτικοί απαντούν μόνιμα αρνητικά.
Όλα ξεκίνησαν όταν είχα την τύχη και την μεγάλη τιμή να επιλέξουν το μυθιστόρημα μου “Η Κόρη του Ήλιου” για την χρονιά πολιτιστικών ανταλλαγών και τα 50 χρόνια διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας -Κίνας.
Το βιβλίο δίνει με ιστορική ακρίβεια το παρασκήνιο και τα γεγονότα της σημαντικής ναυμαχίας της Σαλαμίνας το 480πΧ και ταυτόχρονα διαπραγματεύεται έννοιες, αξίες και ιδανικά μέσα από την ελληνική φιλοσοφία.
Με ενημέρωσαν πως το βιβλίο μου το επέλεξαν ανάμεσα από πολλά άλλα, γιατί ο αναγνώστης μπορεί να μάθει με ακρίβεια για το σημαντικότατο ιστορικό γεγονός της ναυμαχίας αλλά και να αναλογιστεί τη ζωή και το θάνατο μέσα από σημαντικές φιλοσοφικές αξίες.
Τρία χρόνια μετά από εκείνη την έκδοση, ήρθε μια ακόμη επιτυχία. Το μυθιστόρημα μου “Το Φως των Δύο Κόσμων -Κλέαρχος ο Σολεύς” πήρε επίσης το ΟΚ για έκδοση στην Κίνα. Το φως των δύο κόσμων είναι το Φως της σοφίας και του πολιτισμού Ελλάδας και Κίνας, Δύσης και Ανατολής. Η ιστορία διαδραματίζεται από το 323 π.Χ. έως το 318 π.Χ. Πρόκειται για το περιπετειώδες ταξίδι του μαθητή του Αριστοτέλη Κλέαρχου, από την αρχαία Αθήνα στη Χρυσή Πόλη του κράτους των Τσιν. Το φως και η σοφία της Αριστοτελικής και Πλατωνικής φιλοσοφίας, συναντά τη βαθιά φιλοσοφική σκέψη του Τάο και του Κομφουκιανισμού.
Όλα τα βιβλία μου κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Όστρια και η τελευταία ποιητική συλλογή μου από τις εκδόσεις Κούρος.
«Εθνικός Κήρυκας»: Τι θα μπορούσε να μάθει η σύγχρονη Ελλάδα από την Κίνα και, αντίστροφα τι θεωρείτε ότι έχει να προσφέρει η ελληνική παράδοση στον κινεζικό πολιτισμό;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Πήγα στην Κίνα για πρώτη φορά το 2002. Είδα ένα κράτος που προσπαθούσε να δημιουργήσει και να λύσει τα πάμπολλα προβλήματα της γραφειοκρατίας αλλά και της διαχείρισης ενός τεράστιου πληθυσμού. Θυμάμαι πως το να πας σε ένα νοσοκομείο τότε ήταν άθλος. Ο κόσμος ήταν απίστευτα πολύς, σε τρόμαζε όλο το σκηνικό αλλά και η κατανόηση πως υπήρχε εκείνη η τεράστια δυσκολία της οργάνωσης όλου αυτού του χάους. Οι ώρες της αναμονής ήταν πολλές φορές εξαντλητικές, αλλά πιο εξαντλητικό ήταν το συναίσθημα του πανικού ότι δεν πρόκειται να βγάλεις άκρη ποτέ.
Όμως η Κίνα τα κατάφερε. Χρόνο στο χρόνο, με δουλειά και σχεδιασμό έκτισε ένα σύστημα διαχείρισης αποτελεσματικό. Τόσο αποτελεσματικό που σήμερα πας στο νοσοκομείο, παίρνεις έναν αριθμό, συναντάς ακόμα περισσότερο κόσμο, αλλά σε 30 έως 60 λεπτά, έχεις δει το γιατρό, έχεις κάνει όποια εξέταση χρειάζεται (ακτινογραφία, εξετάσεις αίματος, αξονική τομογραφία, κλπ) παίρνεις την αγωγή και φεύγοντας και τα φάρμακα από το φαρμακείο του νοσοκομείου.
Αυτή η απίστευτη εξέλιξη συνέβη σε όλους τους τομείς του κράτους. Σήμερα η Κίνα είναι ένα κράτος παγκόσμιο υπόδειγμα, Οι άνθρωποι αυτοί συντέλεσαν ένα αληθινό θαύμα μέσα σε 30 χρόνια. Ένα θαύμα που το είδα και το έζησα από κοντά.
Συναντώ πολλές φορές Αμερικανούς που έρχονται στη Κίνα και μου λένε: Αν δεν το έβλεπα αυτό με τα μάτια μου, δεν θα το πίστευα ποτέ. Εμείς στην Αμερική ακούμε και έχουμε μια τελείως άλλη ιδέα για τη Κίνα, Μόνο αν έρθει κάποιος εδώ καταλαβαίνει πόσο λάθος ήταν η ιδέα που είχε.
Η Ελλάδα αλλά και ο κόσμος όλος θα μπορούσε να μάθει από τη Κίνα, πως ένας σωστός εθνικός σχεδιασμός με στοχευμένες κοινωνικές πολιτικές (ανεξάρτητες από το ποιο κόμμα είναι στην κυβέρνηση) θα μπορούσε να δημιουργήσει μια εξαιρετική αλλάγή!
Όσον αφορά στο τι μπορούμε να προσφέρουμε εμείς, θα έλεγα ότι το ελληνικό πνεύμα, ο ελληνικός ορθολογισμός και η δημοκρατία μαζί με τον ρόλο του ενεργού πολίτη, μπορούν να εμπλουτίσουν την κινεζική παράδοση η οποία είναι στραμμένη στην κοινωνική αρμονία. Η ελληνική τέχνη και αισθητική αποτέλεσαν τα θεμέλια της δυτικής κουλτούρας και κατά συνέπεια ως αντίποδας και ως άλλη πλευρά του νομίσματος, μπορούν να δώσουν μια άλλη οπτική στη κινεζική τέχνη και αισθητική.
Οι Κινέζοι είναι πρόθυμοι να μάθουν και μαθαίνουν γρήγορα.
«Εθνικός Κήρυκας»: Διαμένοντας σε μία πόλη όπως η Σαγκάη και όντας στοχαστής και συγγραφέας, πιστεύετε ότι η σύγχρονη κοινωνία αφήνει χώρο για περισυλλογή;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Η περισυλλογή και ο στοχασμός είναι προσωπική υποχρέωση, είτε είσαι στη Σαγκάη, είτε είσαι στην Αθήνα, είτε είσαι ακόμα και στην φυλακή. Ο εαυτός-προσωπικότητα πρέπει να μάθει να ζει ενσυνείδητα. Να στραφεί προς το Φως την Αγάπη, την Αλήθεια και να ξεφύγει από την εγωπάθεια του. Να σταματήσει να κρίνει και να μάθει να διακρίνει.
Είναι πολύ σπουδαίο να βρεί κάποιος το κέντρο του. Να νοιώσει το κέντρο του. Αλλοιώς θα άγεται και θα φέρεται από τους αντικατοπρισμούς γύρω του και τα πάθη μέσα του.
Ο Πλάτωνας στην παραβολή του με το σπήλαιο στο έργο του «Πολιτεία» αυτό εννούσε. Μιλούσε για το «θέατρο της ζωής» και την «Πηγή της ζωής». Οι σκιές στον βράχο που βλέπουν όσοι είναι μέσα στη σπηλιά και νομίζουν ότι είναι η πραγματική ζωή, είναι το θέατρο της ζωής. Η πηγή της ζωής -η πραγματική ζωή- βρίσκεται έξω από τη σπηλιά. Η Πηγή της Ζωής είναι ο Θεός και το Θείο κομμάτι μέσα μας. Είναι η Αλήθεια σου, το Φως και η Αγάπη!
Νοιώσε το κέντρο σου, τη ψυχή σου και μάθε να την ακούς και να την εκφράζεις. Η θυγατέρα προσωπικότητα πρέπει να μάθει από τη μητέρα της Ψυχή. Αυτή η αλήθεια, αυτή η παραίνεση κρύβεται πίσω από τη φράση «άκουσε τη καρδιά σου».
Βέβαια θα πρέπει να πούμε πως η καρδιά ψυθιρίζει ενώ το φλύαρο μυαλό ουρλιάζει και θορυβεί.
Στο Άγιο Όρος, υπάρχει μια εξαιρετική φράση γραμμένη σε μια μεγάλη πινακίδα που λέει:
«Πρέπει να πεθάνεις πριν πεθάνεις, για να μην πεθάνεις όταν θα πεθάνεις»
Ποιος πρέπει να πεθάνει πριν πεθάνεις; Ο εγωιστικός, ρηχός, ασυνείδητος εαυτός. Ο εαυτός που είναι προσκολλημένος στην ύλη και στα ταπεινά θέλω του.
«Εθνικός Κήρυκας»: Αν έπρεπε να συμπυκνώσετε τη φιλοσοφία σας σε μία πρόταση, ποια θα ήταν αυτή;
Τάσος Λαμπρόπουλος: «Γίνε ο Βασιλιάς, γίνε η Βασίλισσα της δική σου ζωής», μια φράση που ξεπηδάει από το «Γνώθι σαυτόν». Να γνωρίσεις βαθιά τον εαυτό σου και να είσαι αυτός που πάντα ήθελες να είσαι – Να είσαι δημιουργός – Να είσαι ο βασιλιάς και η βασίλισσα της ζωής σου. Το στέμμα είναι δικό σου, αλλά πρέπει να το πάρεις με τα ίδια σου τα χέρια!
Είναι υπέρτατη εσωτερική εργασία και υποχρέωση να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Είμαστε όλοι σαν τις λάμπες θυέλλης που δεν έχουν καθαριστεί ποτέ. Το γυαλί μας έχει γίνει μαύρο από τον καπνό της φλόγας και πρέπει με κάθε τρόπο να το καθαρίσουμε. Αυτή η εργασία είναι μια εσωτερική εργασία, που σχετίζεται με την εσωτερική ανάπτυξη και την αυτογνωσία. Χρειάζεται λοιπόν να μάθουμε τον εαυτό μας, να δουλέψουμε τον χαρακτήρα μας, να αναγνωρίσουμε την αρετή μέσα μας και να αναζητήσουμε τη σοφία!
Να καθαρίσουμε το γυαλί της λάμπας μας, ώστε να λάμψει το φως της ψυχής μας – το φως της συνείδησής μας!
«Εθνικός Κήρυκας»: Κλείνοντας, υπάρχει κάποιο νέο βιβλίο ή οτιδήποτε που ετοιμάζετε και θα θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας;
Τάσος Λαμπρόπουλος: Μετά την τελευταία ποιητική συλλογή μου με τίτλο «Υψίσυχνες Ταλαντώσεις» 2025 εκδόσεις Κούρος, ετοιμάζω μια νέα ποιητική συλλογή, η οποία πρόκειται να εκδοθεί στις αρχές του 2027, καθώς και ένα ταξιδιωτικό βιβλίο με τίτλο «Η Σαγκάη μέσα από τα μάτια μου» το οποίο αναφέρεται σε όσα είδα και έζησα στη Σαγκάη από το 2002 έως σήμερα. Στο βιβλίο για τη Σαγκάη αναδεικνύω κρυμμένες πτυχές και πράγματα που δεν μπορεί να δει ένας επισκέπτης. Τα κείμενα πλαισιώνουν δικές μου φωτογραφίες που έχω βγάλει με μια μηχανή Canon μέσα στα χρόνια.
Να ευχηθώ υγεία, αγάπη, ειρήνη και αφθονία σε όλους τους αναγνώστες σας, σε όλους τους Έλληνες της διασποράς που φέρουν ηλόλουστη μέσα στη καρδιά τους την Ελλάδα και κρατούν τον πυρσό του ελληνικού πνεύματος αναμμένο.
Με χαρά θα σας αφιερώσω, ένα από τα νέα μου ποιήματα που θα βρίσκεται στη νέα συλλογή ποιημάτων μου :
Ουράνια λιτανεία
Ουράνια λιτανεία στους αιώνες,
ευλογημένα είναι
και θα είναι για πάντα
τα άγια χώματα της πατρίδας μου.
Το κυπαρίσσι και η ελιά
Και οι αρχαίοι ποταμοί που μέσα
στις φλέβες μας κυλούν
και φτάνουν ως πέρα στο κορμί μας.
Θυμίαμα, ύμνοι και φως
φωτίζουν τα ακρογιάλια των νησιών μας,
στην πρωινή προσευχή με κοχύλια
και πέτρες κρατώντας, για των βουνών μας
την γλυκιά ηγεμονία.
Ανάσα απ΄τα κύματατα,
στου Αιγαίου πελάγου τις θύμισες
Κυριακές μεσημέρι, γεμάτες οι αυλές,
βαμμένες χρυσές, στιγμές μαγικές
σαν αύρα στης καρδιάς μας την άμμο,
σκαλίζει συνθήματα.
Mοσχομυρίζει το ψωμί
και το φαί στο φούρνο
Τα τζιτζίκια σε πλάγιο ήχο ψέλνουν
κι η γάτα ξαπλωμένη με μιαν ανεμελιά
Μια αγκαλιά ο παππούς και μια η γιαγιά
τα ρούχα τους έχουν αφήσει μέσα μας
μιαν ευωδιά
θυμάρι, ρίγανη και μέντα
Όλο μας το βιος αυτός ο θησαυρός
Μια ανάμνηση μες την αλμύρα εικόνων
Που τέμνουνε και συγκινούν βαθιά
τη κρυμμένη της ζωής μας αλήθεια.
Γνωρίζει η ψυχή και δεν ανησυχεί
δεν αγοράζεται με χρήμα
ούτε το φως, ούτε η σοφία, ούτε η καρδιά
Σκυμμένοι απάνω απ’τα γραφτά τους
αμέτρητες ψυχές τον ίδιο τόπο αυτόν υμνούν
Στους αφρούς των κυμμάτων επάνω στους βράχους
και στου Ιονίου τον ψίθυρο.
Στου Οδυσσέα τη τόλμη να ξεπεράσει το θάνατο,
στο νησί των Φαιάκων και τ’ Αλκίνοου τη μέριμνα,
της Ιθάκης ο γυρισμός στα φιλόξενα χώματα
στου ουρανίου οίκου μας τα πάνσεπτα δώματα
και στο ροδαλό της λύτρωσης πρόσωπο.
Άφατη η γλύκα της ζωής
τον άχρονο κύκλο ακολουθεί
κι όλοι στο τέλος στην Ιθάκη τους φτάνουν,
Εκκλησάκια που αιωρούνται στους βράχους
και χωριά στις πλαγιές σκορπισμένα,
σαν πουλιά που επιστρέφουν το δείλι
καρτερώντας το φως
της επόμενης μέρας
Μα ποιος ιερουργεί; γιατί τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα ;
Ουράνια λιτανεία στους αιώνες
Οι ανθισμένες πασχαλιές στα χαμόγελα
και στων γλάρων το αεικίνητο πέταγμα
Γλάστρες με βασιλικό σε αυλές ασπρισμένες
μπουκαμβίλιες ολάνθιστες,
που ακουμπούνε το κύμα
με ένα σκίρτησμα ελπίδας και αιώνιας τόλμης
και το φως της σοφίας και της μέγιστης γνώσης
και την άθραυστη κλωστή του αιώνια ωραίου,
ενος παράδεισου για πάντα δικού μας.
Τάσος Λαμπρόπουλος – Σαγκάη 2026
Πηγή: www.ekirikas.com