1. Στην ελληνική πραγματικότητα καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι μεταξύ «συμπληγάδων πετρών» της παραδοσιακότητας της «καθ’ ημάς Ανατολής» και της ηθικής ρευστότητας, η οποία χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό και το αξιακό του σύστημα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται διαρκώς ένα βαθύ χάσμα μέσα στην ελληνική κοινωνία, η οποία εκ των πραγμάτων υποχρεούται να προσαρμόζεται στις μεταβολές της ευρωπαϊκής πολιτικής (διαζύγιο, εκτρώσεις/αμβλώσεις, προγαμιαίες σχέσεις, ομοφυλοφιλία, ευθανασία, καύση νεκρών κ.α.), οι οποίες συντελούνται στις δυτικές κοινωνίες.
Η προσαρμοστικότητα όμως της ελληνικής κοινωνίας από μόνη της δεν μπορεί να δικαιώσει τον δυτικό προσανατολισμό της ούτε όμως διεκδικήσει την αυθεντία ή το απόλυτο κύρος της, παρά μόνο μέσα από την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή νομοθεσία όμως διαμορφώνει και μία ανάλογη «ευρωπαϊκή ηθική», η πολυπλοκότητα της οποίας μαρτυρεί ότι ουσιαστικά είναι προβληματική για να επιβληθεί στην Ελληνική κοινωνία και να γίνει ουσιαστικά αποδεκτή, αφού ουσιαστικά είναι ξένο στοιχείο για την Ορθόδοξη Εκκλησία, την διδασκαλία Της και την παράδοσή Της.
Επίσης η παρούσα ευρωπαϊκή νομοθεσία εκφράζει μία παθογένεια, προσδιοριστική της ηθικής του δυτικού μοντέλου κοινωνίας, αφού τα πάντα θεωρούνται στα όρια του ατομισμού και της αυτονόμησης.
Τίθεται λοιπόν άμεσα ένα καθοριστικό και βασικό ερώτημα: Με ποια κριτήρια τοποθετείται κάθε φορά η Ορθόδοξη Εκκλησία στις εκάστοτε μεταβολές και στα συγκεκριμένα ηθικά ζητήματα;
Οι απαντήσεις δεν μπορούν να προέλθουν μέσα από την αντιπαλότητα μεταξύ «φονταμενταλιστών», «νομικών», «προοδευτικών» και «χαρισματούχων πνευματικών», ούτε να λυθούν με την χρήση αφισών με προκατασκευασμένα συνθήματα αλλά μόνο με τον εκκλησιαστικό λόγο, ως κατήχηση και διδασκαλία, μέσα από τον οποίο θα διαμορφώσουμε συνείδηση στους πιστούς, νοηματοδοτώντας με αρχές και αξίες την ίδια τη ζωή και την σημασία της.
Αυτό θα πρέπει να ακολουθήσουμε και στο θέμα των αμβλώσεων.
2. Στο επίπεδο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και κατά συνεπαγωγή της εθνικής μας, νομίζω ότι υπάρχει ένα αφετηριακό λάθος το οποίο προβάλλει εσφαλμένες θεωρήσεις και προεκτάσεις ως προς το θέμα της έκτρωσης, γι’ αυτό και εξαρχής η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιτίθεται σ’ αυτό το οποίο χαρακτηρίζεται «ως δικαίωμα στην άμβλωση» και θεμελιώνεται «στο δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας».
Η προβληματική αυτή προσέγγιση της άμβλωσης αποτελεί μία θεμελειακή διαφοροποίηση ως προς την θεώρηση της έννοιας του ατομικού δικαιώματος και της απόλυτης έκφρασής του ως δικαιώματος αυτοδιαχείρισης του σώματος της γυναίκας, σε έναν τρόπο ζωής και ύπαρξης, όπου υπάρχουν ακόμη δύο άλλοι ζωτικής σημασίας παράγοντες εκτός από την γυναίκα-μητέρα, το έμβρυο-παιδί και ο άνδρας-σύζυγος.
Το έμβρυο-παιδί, καρπός μιας σχέσης αγαπητικής και όχι απλά και μόνο ηδονικής ή ικανοποιητικής, ανδρός και γυναικός, και ο άνδρας-πατέρας ως απαραίτητος όρος, ώστε να εποικοδομηθεί και να καρπογονήσει-καρποφορήσει αυτή η σχέση.
Η τριπλή αυτή θεώρηση της αγαπητικής σχέσης (γυναίκας-μητέρας, ανδρός-πατέρα, εμβρύου-παιδιού), ως σχέσης συμπληρωματικής και για τους τρεις, είναι τελικά που επιβάλλει να προσεγγίσουμε το θέμα της άμβλωσης υπό μία άλλη θεώρηση, περισσότερο υπαρξιακή και ανθρωπολογική, και όχι απλά ως ένα γεγονός-πράξη, η οποία αφορά αποκλειστικά και μόνο τη γυναίκα-μητέρα, αλλά πρώτιστα, άμεσα και ουσιαστικά, επειδή σχετίζεται και με τους δύο άλλους παράγοντες, τον άνδρα-πατέρα και το έμβρυο-παιδί.
Σε αυτή την κρίσιμη αγαπητική σχέση δεν έχει δικαίωμα μόνο η γυναίκα-μητέρα αλλά και ο άνδρας-πατέρας και το έμβρυο-παιδί, επειδή: α) Το σώμα της γυναίκας-μητέρας δεν ανήκει σ’ αυτήν αποκλειστικά και απόλυτα αλλά και στον άνδρα-πατέρα, όπως και το κυοφορούμενο, αλλά και το σώμα του άνδρα δεν ανήκει σ’ αυτόν μόνο και αποκλειστικά, ώστε να μπορεί να το αυτοδιαχειρίζεται και να το αυτοδιαθέτει, αλλά και στην γυναίκα-μητέρα (Α΄ Κορινθ. Ζ΄, 4), όπως και το έμβρυο ανήκει και στους δύο και οι δύο ανήκουν σ’ αυτό, αφού είναι καρπός και των δύο, γυναίκας-μητέρα και άνδρα-πατέρα.
β) Εξαιτίας της σχέσης γυναίκας-μητέρα, άνδρα-πατέρα και εμβρύου-παιδιού το έμβρυο έχει την δική του «εμβρυακή προσωπικότητα» (embryal personhood), η οποία ενέχει αξία στη ζωή του εμβρύου, αφού το έμβρυο πλέον ξεκινά τη ζωή του ως άνθρωπος από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, «εξ άκρας συλλήψεως».
Για τον λόγο αυτό και το έμβρυο έχει «δικαίωμα στη ζωή», πρέπει να απολαμβάνει το σεβασμό και την προστασία της εγκύου γυναίκας-μητέρας του και να του εξασφαλίζεται η διαιώνιση της εμβρυακής ζωής και προσωπικότητάς του και από τους δύο γονείς, όπως οι ίδιοι γονείς καλούνται να προστατεύσουν το παιδί τους και όταν βρίσκεται εκτός του σώματος της γυναίκας-μητέρας, ενώ δεν μπορεί να μην ισχύει αυτό όταν το παιδί βρίσκεται εντός του σώματος της γυναίκας-μητέρας του, αφού το δικαίωμα για ζωή υπάρχει πάντοτε, όχι όμως και το δικαίωμα προς θάνατο.
Η αντίθετη στάση της γυναίκας-μητέρας βεβαιώνει την λανθασμένη αντίληψη χρήσης και αυτοδιάθεσης του σώματός της, ως ατομικού και μόνο δικαιώματός της.
3. Υπ’ αυτή την προοπτική και θεώρηση η άμβλωση δεν μπορεί να αποτελεί «λύση». Κατανοείται μόνο ως φόνος και όχι ως απελευθέρωση της γυναίκας-μητέρας ή καταξίωση του δικαιώματός της για αυτοδιάθεση.
Ο παραπάνω προβληματισμός έχει αρχίσει να επαναφέρει το θέμα της άμβλωσης στο δημόσιο διάλογο και να εκδηλώνεται, διεθνώς πλέον, ως ερώτημα ως προς την αξία της ζωής του εμβρύου ως «εμβρυακής προσωπικότητας» (embryal personhood).
Σ’ αυτόν τον διάλογο ο λόγος της Ορθόδοξης ανθρωπολογίας πρέπει να έχει τη δική του θέση και συμβολή και σ’ αυτόν τον διάλογο προσβλέπει η παρούσα παρέμβαση.
Πηγή: www.ekirikas.com