ΑΘΗΝΑ. Μερικές οικογενειακές ιστορίες μοιάζουν να χάνονται οριστικά μέσα στη δίνη της Ιστορίας. Άλλες, όμως, αρνούνται να σβήσουν. Περιμένουν υπομονετικά έναν άνθρωπο, ένα όνομα ή μια τυχαία μαρτυρία για να ενώσουν ξανά τα κομμάτια τους.
Μια τέτοια ιστορία φέρνει σήμερα στο φως ο «Ε.Κ.». Ο Γεώργιος Καπολωνάρης απευθύνει έκκληση προς τους Έλληνες της Αμερικής και όχι μόνο, ελπίζοντας ότι, έπειτα από περισσότερο από έναν αιώνα, θα καταφέρει να βρει τους απογόνους του αδελφού τού παππού του, ο οποίος χάθηκε κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή και, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι, όπως φαίνεται, ο χαμένος αυτός κλάδος της οικογένειας είχε ήδη επιχειρήσει να βρει τους συγγενείς του στην Ελλάδα πριν από λίγα χρόνια. Ένας άνδρας από την Αμερική ταξίδεψε μέχρι τη Ρεντίνα Θεσσαλονίκης, αναζητώντας τους απογόνους του ανθρώπου που διατηρούσε τον παλιό φούρνο του χωριού. Δεν τους βρήκε ποτέ.
Ο Χαράλαμπος Καπολωνάρης με τη σύζυγό του, Μαρία και το γιο τους, Γιώργο στον χώρο όπου βρισκόταν ο φούρνος της οικογένειας, στην Ρεντίνα στα τέλη περίπου της δεκαετίας του 1950.
Η ιστορία ξεκινά το 1922. Ο παππούς του κ. Καπολωνάρη, Γεώργιος Καπλούναρης (το επίθετο έγινε αργότερα Καπολωνάρης) καταγόταν από το Ντενιζλί της Μικράς Ασίας, ενώ η σύζυγός του, Μερσίνα Τσακιρογιάννη, καταγόταν από τη Μάκρη.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ο Γιώργος Καπλουνάρης επιβιβάστηκαν στο ίδιο πλοίο της προσφυγιάς μαζί με την αδελφή του, Αθηνά, καθώς και έναν ακόμη αδελφό τους, του οποίου ακόμη και το μικρό όνομα χάθηκε μέσα στον χρόνο.
Όταν το πλοίο έφτασε στον Πειραιά, επικράτησε το απόλυτο χάος. Χιλιάδες ξεριζωμένοι προσπαθούσαν να αποβιβαστούν, να βρουν συγγενείς, να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί και μια θέση για να επιβιώσουν.
Μέσα σε εκείνη τη σύγχυση, τα τρία αδέλφια χωρίστηκαν.
Ο Γεώργιος και η Αθηνά κατάφεραν να παραμείνουν μαζί και αργότερα εγκαταστάθηκαν στη Ρεντίνα Θεσσαλονίκης. Ο τρίτος αδελφός χάθηκε για πάντα. Η οικογενειακή παράδοση, όμως, δεν έσβησε ποτέ. Οι παλαιότεροι έλεγαν ότι ο αδελφός κατάφερε τελικά να επιβιβαστεί σε πλοίο με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δημιούργησε νέα ζωή και οικογένεια.
Ο Γεώργιος Καπολωνάρης εγκαταστάθηκε στη Ρεντίνα, όπου άνοιξε τον μοναδικό φούρνο του χωριού. Για χρόνια προμήθευε με ψωμί τους κατοίκους της περιοχής, μέχρι που το 1937 τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του πέθαναν σε πολύ νεαρή ηλικία, αφήνοντας ορφανό τον μικρό γιο τους, Χαράλαμπο.
Ο Χαράλαμπος Καπολωνάρης.
Η οικογένεια συνέχισε τη ζωή της στην Ελλάδα, χωρίς ποτέ να πάψει να αναρωτιέται τι απέγινε ο χαμένος αδελφός.
Μέχρι που, σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα.
Περίπου το 2020 ή το 2021, ένας άνδρας από την Αμερική επισκέφθηκε το Δημαρχείο του Δήμου Βόλβης.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκέντρωσε ο κ. Καπολωνάρης, ο άγνωστος επισκέπτης αναζητούσε επίμονα συγγενείς του ανθρώπου που είχε κάποτε τον παλιό φούρνο της Ρεντίνας.
Οι υπάλληλοι του Δήμου, αγνοώντας την οικογενειακή ιστορία, του απάντησαν ότι δεν γνώριζαν κάποιον σχετικό απόγονο. Ο επισκέπτης έφυγε άπραγος.
Για τον Γεώργιο Καπολωνάρη, όμως, η πληροφορία αυτή δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας.
«Εκείνη την εποχή υπήρχε μόνο ένας φούρνος στη Ρεντίνα και ανήκε στον παππού μου. Είμαι βέβαιος ότι ο άνθρωπος που ήρθε από την Αμερική αναζητούσε τη δική μας οικογένεια», λέει.
Σήμερα απευθύνει δημόσια έκκληση μέσω του «Ε.Κ.» προς κάθε ομογενή που ίσως αναγνωρίζει αυτή την ιστορία.
Ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο αποτελεί το επώνυμο, το οποίο πιθανότατα αλλοιώθηκε κατά την άφιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι πιθανές μορφές του είναι Kaplounaris, Kapolonaris, Kapelonaris, Kaplan, Kaplon, Caplan ή ακόμη και Kapas.
Ο κ. Καπολωνάρης καλεί όποιον θυμάται έναν πατέρα ή παππού που καταγόταν από το Ντενιζλί της Μικράς Ασίας, είχε χαθεί από τα αδέλφια του στον Πειραιά το 1922 ή αναζητούσε συγγενείς στη Ρεντίνα πριν από λίγα χρόνια, να επικοινωνήσει με την εφημερίδα ή απευθείας μαζί του.
«Πέρασαν πάνω από εκατό χρόνια από τον ξεριζωμό της οικογένειάς μας. Αν υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να ενωθούν ξανά οι δύο κλάδοι της οικογένειας, αξίζει κάθε προσπάθεια», αναφέρει.
Ίσως, τελικά, αυτή η δημοσίευση ταξιδέψει εκεί όπου δεν κατάφερε να φτάσει εκείνη η αναζήτηση πριν από λίγα χρόνια. Ίσως κάποιος αναγνώστης, κάπου στην Αμερική, αναγνωρίσει ένα επίθετο, μια οικογενειακή αφήγηση ή τον παππού που κάποτε έλεγε πως είχε αφήσει πίσω του έναν αδελφό στην Ελλάδα.
Και τότε, μια ιστορία που έμεινε ανολοκλήρωτη από το 1922, ίσως βρει επιτέλους το τέλος της.
Πηγή: www.ekirikas.com