Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού με μια ενδιάμεση στάση που πέρασε στα ψιλά για λογαριασμό του Λεβαδειακό, ο Αλεξάντερ Γερεμέγεφ κουβαλάει την ταμπέλα του «ποιος είναι αυτός τώρα;». Και για να είμαστε ειλικρινείς, ελάχιστοι μπορούν να πουν ότι δεν του την κόλλησαν έστω και για λίγο.
Δεν ήταν ποτέ, άλλωστε το όνομα που σε έκανε να σηκωθείς από τον καναπέ ως κίνηση εντυπωσιασμού, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο όλοι έχουν απαιτήσεις από εκείνον που ξεπερνούν τις δυνατότητές του, σε βαθμό που έγινε παίκτης-ανέκδοτο. Γιατί εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγες οι φορές που ξεχνάς αν είναι στο ρόστερ ή αν απλώς συμπληρώνει τις προπονήσεις γιατί η ομάδα των αναπληρωματικών χρειάζεται επιθετικό ή κάποιον ψηλό.
Η αλήθεια είναι όμως, ότι κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο, αγωνίζεται σαν να του χρωστάει κάτι το παιχνίδι. Απόδοση στο 100%, χωρίς φανφάρες, ούτε με attitude και όσο πάει. Το παλιό, ξεχασμένο φιλότιμο, αυτό που δεν γράφεται στα στατιστικά αλλά κερδίζει προπονητές και, αργά ή γρήγορα, και τους πιο δύσπιστους.
Τα γκολ που δεν «φωνάζουν» αλλά γράφουν ιστορία
Είναι αυτό το φιλότιμο που έδωσε αποτελέσματα από το πουθενά στον Παναθηναϊκό, όπως εκείνο το γκολ στο Αγρίνιο φέτος στις καθυστερήσεις.
Ή ακόμα καλύτερα εκείνη τη στιγμή που συστήθηκε στο κοινό με buzzer beater απέναντι στον ΠΑΟΚ; Τότε που τα ουρλιαχτά του Ραζβάν Λουτσέσκου για τη λήξη του αγώνα έμοιαζαν περισσότερο με κακό προαίσθημα παρά με διαμαρτυρία; Και σε ένα παιχνίδι της τύχης, τώρα παίζει για εκείνον.
Από «λύση ανάγκης» σε clutch παράγοντα
Η μετακίνησή του στον ΠΑΟΚ δεν έφερε ενθουσιασμό, δεν ήταν άλλωστε ο φορ που θα “καθάριζε” το πρόβλημα στο σκοράρισμα, ούτε και αυτός που θα προσέφερε όσα δίνει ο Γιακουμάκης. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν χρειάστηκε ποτέ να είναι.
Γιατί ο Γερεμέγεφ κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο και αυτό είναι να εμφανίζεται εκεί που δεν τον περιμένεις.
Ισοφάριση στον τελικό Κυπέλλου κόντρα στον ΟΦΗ -ακόμα και αν το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που θα ήθελαν στον Δικέφαλο- και μια βδομάδα αργότερα δύο «παστέλια» απέναντι στον Ολυμπιακό.
Με λίγα λόγια είναι ο τύπος που κάνει ό,τι μπορεί για να σωθούν τα όποια προσχήματα μπορούν να σωθούν σε μια χρονιά που στράβωσε πολύ στην Τούμπα.
Η μάχη δεν τελείωσε
Ο Γερεμέγεφ δεν ήρθε ποτέ ως ήρωας και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο ατού του. Γιατί δεν έχει να υπερασπιστεί κάποιο hype παρά μόνο τη δουλειά του.
Είναι άδικο να αντιμετωπίζεται σαν inside joke της εξέδρας, όταν στην πραγματικότητα είναι εκείνος που κάνει τη «βρώμικη» δουλειά όταν καίει η μπάλα. Και τώρα; Τώρα είναι ένας από τους λόγους που ο ΠΑΟΚ έχει ακόμα σφυγμό.
Η ΑΕΚ έχει το +6 και το πάνω χέρι, με τη διαφορά ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι excel, αλλά έχει momentum, timing και πολλές μικρές στιγμές που αλλάζουν τα πάντα. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως δυο χρόνια πριν, ο ΠΑΟΚ το γύρισε από το -8 στο φινάλε, οπότε θα πούμε ότι το -6 του από την κορυφή δεν πρέπει να τρομάζει. Ειδικά από τη στιγμή που «στραβοπατήματα» γίνονται συνέχεια σε μια διαδικασία όπως αυτή των Playoff.
Και όταν έχεις έναν παίκτη όπως ο Γερεμέγεφ που ξέρει να εμφανίζεται από το πουθενά στο κατάλληλο σημείο, τότε μόνο σε καλό μπορεί να σου βγει.
Πηγή: www.onsports.gr