Θυμάμαι τι έλεγαν όλοι το 2018 όταν σήκωνε το παγκόσμιο κύπελλο, μόλις στα 19 του, ο Εμπαπέ. Ύμνοι επί ύμνων για τον ποδοσφαιριστή που, πιθανότατα, θα «έσβηνε» όλα όσα γνωρίζαμε για τους σταρ της μπάλας. Γίνονταν συγκρίσεις ακόμα
και με τον Πελέ, που είχε πάρει το πρώτο μουντιάλ του στα 16 του.
Έφτασε τα 27 του ο Εμπαπέ και σε λίγους μήνες θα είναι 28, όμως το 2022 πήγε τελικό και φέτος «κόλλησε» στον ημιτελικό. Μέχρι και σήμερα, ούτε τσάμπιονς λιγκ έχει πάρει ακόμα.
Δεν το κατάφερε με την Παρί Σεν Ζερμέν, με την γαλλική ομάδα – απ’ όταν αποχώρησε ο Εμπαπέ – να κατακτά άμεσα δυο τσάμπιονς λιγκ σερί. Δεν το έχει πετύχει, όχι ακόμα τουλάχιστον, ούτε με την Ρεάλ Μαδρίτης, με την οποία δυο χρόνια τώρα δεν έχει πάρει καν πρωτάθλημα Ισπανίας. Όταν το 2024 ο Γάλλος πατούσε στην Μαδρίτη για την «βασίλισσα», η Ρεάλ μόλις είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Μπορεί ο Εμπαπέ να κατακτήσει το επόμενο μουντιάλ και δυο – τρία τσάμπιονς λιγκ στη συνέχεια, αλλά μέχρι σήμερα ο απολογισμός του είναι αυτός που λέμε. Είναι παικταράς, είναι στην ελίτ, και ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την κλάση του, αλλά
αυτά έχει γράψει το κοντέρ του ως τώρα.
Ο Γιαμάλ εντυπωσίασε πριν δυο χρόνια στα 17 του, κατακτώντας το Euro 2024, και τώρα βρίσκεται στον τελικό μουντιάλ. Από τα 14 του ήταν το μεγάλο ταλέντο που έρχεται να σαρώσει, το επιβεβαίωσε το 2024 και ήδη μετράει και τρία πρωταθλήματα
με την Μπαρτσελόνα. Η φωτογραφία με τον Μέσι και τον Γιαμάλ μωρό στην μπανιέρα είναι λογικό να κάνει ξανά τον γύρο του κόσμου με αφορμή τον αποψινό τελικό.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά για τον Εμπαπέ ή τον Γιαμάλ; Διότι απόψε μπορεί ο Μέσι να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του Ολύμπου και με την βούλα πια. Να ξεπεράσει και τον Πελέ και τον Μαραντόνα και οτιδήποτε άλλο κυκλοφόρησε και μάγεψε μέχρι σήμερα στο ποδόσφαιρο.
Κι αν υπάρχει Θεός της Μπάλας, θα πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη ή να αποκατασταθεί η αδικία, όπως θέλει το βλέπει ο καθένας ανάλογα με την οπτική του.
Μέχρι το 2022 οι περισσότεροι έλεγαν πως ο Μέσι δεν μπορεί να βρεθεί στο ίδιο ύψος με τον Πελέ και τον Μαραντόνα, τον Μαραντόνα και τον Πελέ. Κι αυτό επειδή δεν έχει κατακτήσει μουντιάλ. Ο Μέσι, όμως, τα κατάφερε πριν από τέσσερα χρόνια.
Και τώρα, στα 39 του, πάει να κάνει το δυο στα δυο. Και να ξεπεράσει τον Πελέ και τον Ντιέγκο. Διότι ναι μεν στα χαρτιά ο Πελέ έχει πάρει τρία μουντιάλ, αλλά τα «δικά του» είναι δυο. Όσα θα είναι και του Μέσι, αν τα καταφέρει σήμερα.
Με τη διαφορά ότι σήμερα το ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο απαιτητικό, ο Μέσι κάνει πρωταθλητισμό τοπ επιπέδου εδώ και τόσα χρόνια, από τα 16 μέχρι σχεδόν τα 40, κι έχει μια διάρκεια που δεν μπορεί να προσεγγίσει κανένας από τους άλλους μεγάλους
σταρ που έχουν πάρει παγκόσμια κύπελλα.
Διευκρινίζω, ότι ο αγαπημένος μου παίκτης ever είναι ο Μαραντόνα. Και αυτό δεν θα αλλάξει, όσα μουντιάλ και αν πάρουν ο Μέσι ή ο Γιαμάλ, ο Εμπαπέ και οποιοσδήποτε άλλος.
Όμως, αυτό που πάει να πετύχει ο Μέσι έχει αντικειμενική βάση. Ποιος άλλος θα έχει πάρει όσα έχει κατακτήσει αυτός σε τσάμπιονς λιγκ και πρωταθλήματα, συν δυο μουντιάλ; Τέσσερα τσάμπιονς λιγκ, δυο Κόπα Αμέρικα, δυο μουντιάλ, τόσους
εγχώριους τίτλους;
Ίσως, λοιπόν, αυτό να ήταν και το μεγάλο μυστικό του Μέσι, που τον κράτησε σε τέτοια οργιώδη κατάσταση μέχρι τα 39 του. Η μαγική συνταγή του και το υπερόπλο του να είναι τελικά εκείνη η αδυναμία του. Ότι δεν είχε πάρει παγκόσμιο κύπελλο.
Και τον έκανε να παλεύει ξανά και ξανά. Όταν τα κατάφερε στα 35 του, όλοι είπαν «τώρα μπορεί να αποσυρθεί αφού αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη». Ποιος να το πίστευε ότι απόψε θα διεκδικούσε, ως ο απόλυτος ηγέτης της Αργεντινής στα 39
του, και την δεύτερη σερί κούπα; Τόσο ακόρεστη ήταν η δίψα του, όσο μεγάλα ήταν τα κίνητρά του.
Διότι αν ο Μέσι κατακτούσε το παγκόσμιο κύπελλο κι αυτός στα 17 και τα 19 του, με το ξεκίνημα της καριέρας του, τότε ενδεχομένως να του είχε σβήσει η δίψα γρήγορα. Και να μην είχε τα κίνητρα για να πάει για το δυο στα δυο; Ή εν τέλει να μην τα
κατάφερνε, ακόμα κι αν το κυνηγούσε.
Αν ο Μέσι σηκώσει το πιο βαρύ ποδοσφαιρικό τρόπαιο για δεύτερη φορά, ανεβαίνει πιο ψηλά απ’ όλους πλέον. Και δύσκολα θα τον ξεπεράσει κάποιος, αφού η διάρκειά του στον πρωταθλητισμό είναι… εξωφρενική.
Αν, από την άλλη πλευρά, κατακτήσει την κούπα ο Γιαμάλ, τότε ταυτόχρονα με την αποχώρηση του Μέσι, θα έχει γεννηθεί η ελπίδα για ένα ποδοσφαιρικό «θείο βρέφος» που μπορεί να φτάσει πιο ψηλά απ’ όλους σε μερικά χρόνια. Όπως και να έχει, απόψε
θα γραφτεί ιστορία. Ό,τι κι αν γίνει. Και θα είμαστε εκεί για να την δούμε να γράφεται. Σε ζωντανή μετάδοση. Ασφαλώς και είμαστε τυχεροί που θα το ζήσουμε.
Πηγή: www.sportal.gr