Eκείνη τη βραδιά, ένα ολόκληρο χωριό από τα νησιά της Ελλάδος ζωντάνεψε με τα γλέντια του γάμου, στην καρδιά του Ελληνισμού της Αμερικής, που για χρόνια θεωρείται η Αστόρια της Νέας Υόρκης. Το ασυνήθιστο σ’ εκείνο το γάμο, ήταν ότι γαμπρός, νύφη, κουμπάρα, κουμπάρος και όλοι οι άλλοι πρωταγωνιστές μιας τέτοιας παραδοσιακής εκδήλωσης, δεν ήταν ένας νέος και μια κοπέλα, ηλικίας παντρειάς, αλλά μικρά παιδιά, μαθητές. Και, όμως, τηρήθηκαν όλες οι παραδοσιακές λεπτομέρειες ενός νησιώτικου γάμου.
Θυμάμαι, που πριν χρόνια είχα παραβρεθεί στην εκδήλωση εκείνη την οποία είχαν παρουσιάσει μαθητές και μαθήτριες του Ημερήσιου Σχολείου της κοινότητας Αγ. Δημητρίου, Αστόριας.
Το θέαμα του γαμπρού, που σύμφωνα με την παράδοση τον ξυρίζουν, ήταν τόσο απολαυστικό, που οι θεατές δεν σταματούσαν να χειροκροτούν και να παροτρύνουν να συνεχιστεί και να μην τελειώσει το… ξύρισμα στο άτριχο στην πραγματικότητα πρόσωπο του μαθητή-γαμπρού. Και όσο διαρκούσαν τα χειροκροτήματα, τόσο και συνεχιζόταν και δεν τελείωνε αυτό.
Θυμάμαι, μάλιστα, κάποιον από τους θεατές-γονείς, που από τα βάθος της αίθουσας φώναξε, «Φτάνει, θα του ξυρίσετε και το… κρέας…».
Ο ενθουσιασμός του κόσμου, δυνάμωσε όταν σε λίγο εμφανίστηκε η νύφη, μαθήτρια κι αυτή, που με ένα εντυπωσιακό άσπρο φόρεμα και πέπλο και ακολουθούμενη από τα κορίτσια της συνοδείας της, γι’ αυτή την περίπτωση, διέσχισε την αίθουσα και ανέβηκε επάνω στη σκηνή, όπου την περίμενε ανυπόμονος ο μαθητής-γαμπρός.
Αλλά, μιλάμε για παραδοσιακό νησιώτικο γάμο. Που σημαίνει ότι δεν ξεχάστηκε, ούτε το καθιερωμένο φίλημα που κάνει πριν το γάμο, ο γαμπρός στα χέρια του πατέρα και της μητέρας του. Ούτε το γλυκό που προσφέρουν με το κουταλάκι, αλλά ούτε και το απολαυστικό στόλισμα της νύφης.
Επειδή μετά το γάμο ακολουθεί πάντα το φαγοπότι, ο κόσμος που παρακολούθησε την
παράσταση πήγε στα τραπέζια με τα φαγητά που υπήρχαν στην αίθουσα και τα δοκίμασε.
Θυμάμαι, όταν είχα ρωτήσει σχετικά, μου είχαν πει, ότι οι μαθητές στο πλαίσιο του μαθήματος των Ελληνικών, είχαν την ευχέρεια να διαλέξουν μια περιοχή της Ελλάδας και να μάθουν διάφορες λεπτομέρειες γι’ αυτήν, που σχετίζονται με τη γεωγραφική θέση της, τον πληθυσμό, τη μορφολογία του εδάφους, τα τοπικά προϊόντα και τον πολιτισμό της.
Είχαν μάθει, επίσης, τι παραδοσιακά φαγητά έχει η κάθε περιοχή τα οποία και μαγείρεψαν με τη βοήθεια των γονέων τους, ή αγόρασαν και πήγαν μερικά από εκείνα στην εκδήλωση. Υπήρχαν, μεταξύ άλλων και φαγητά από την Κύπρο, ελιές από την Καλαμάτα, παστίτσιο, μουσακάς, κεφτεδάκια και άλλα φαγώσιμα.
Όταν είχα ρωτήσει κάποιο από τα στελέχη του Σχολείου, μου είχε πει, ότι τα παιδιά που παρουσίασαν το νησιώτικο γάμο, μπορεί να μην είχαν πάει ποτέ στο μέρος που διάλεξαν να προβάλλουν, αλλά τους ήταν πιο εύκολο να συγκεντρώσουν πληροφορίες και να ετοιμάσουν την παρουσίασή τους, με τη βοήθεια και των γονέων τους. Με την προετοιμασία και την έρευνα που έκαναν για τις περιοχές αυτές, τα παιδιά έμαθαν περισσότερα και πιο συγκεκριμένα πράγματα. Από την άλλη, πάλι, η εκδήλωση εκείνη έδωσε τη δυνατότητα στους γονείς να συναντηθούν μεταξύ τους και να καμαρώσουν τις εργασίες και την πρόοδο των παιδιών τους.
Πηγή: www.ekirikas.com