Από μικρό παιδί και για 36 ολόκληρα χρόνια ένας Αμερικανός της περιοχής, πήγαινε κάθε χρόνο τα μεσημέρια και τα βράδια και για όλες τις μέρες που λειτουργούσε, στο φεστιβάλ της κοινότητας της Αγίας Τριάδος και Αγίου Νικολάου στο Στάτεν Άιλαντ, της Νέας Υόρκης.
Θυμάμαι ότι μου είχε μιλήσει, πριν χρόνια, για την περίπτωσή του ο τότε ιερατικός προϊστάμενος της κοινότητας αυτής, π. Νικόλαος Πετροπουλάκος. Αρκετοί από τους ξένους εκείνους επισκέπτες τηλεφωνούσαν ακόμα και έξι μήνες νωρίτερα και ζητούσαν πληροφορίες για το πότε θα αρχίσει το φεστιβάλ και ποιες μέρες και ώρες θα λειτουργεί για να το σημειώσουν στα ημερολόγιά τους, ώστε να μην το χάσουν.
Γνώρισα και έζησα από κοντά το φεστιβάλ αυτό του Στάτεν Άιλαντ, που ήταν το μεγαλύτερο της περιοχής. Όλοι το ξεχώριζαν και όλοι το προτιμούσαν για τη μεγάλη του έκταση, με τα πολλά τμήματα για φαγητά, παιχνίδια, σπουδαία ταβέρνα με λαχταριστούς ελληνικούς μεζέδες. Γι’ αυτό και πάρα πολλοί επισκέπτες πήγαιναν εκεί από διάφορες περιοχές της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Θυμάμαι τον ενθουσιασμό των πολλών εθελοντών του στις διάφορες ανάγκες.
Δεν ξεχνώ τον Στέιση Ανάστο, που για ένα διάστημα ήταν υπεύθυνος του φεστιβάλ. Ήταν μαραγκός στο επάγγελμα και ετοίμαζε κάθε χρόνο την εξέδρα της ορχήστρας στην οποία εμφανίζονταν και τα χορευτικά και πίσω από την οποία υπήρχε αναπαράσταση αρχαίου ναού με τις γνωστές ολόλευκες κολώνες. Ο ίδιος επίσης έφτιαχνε τον γνωστό τότε και χαρακτηριστικό ανεμόμυλο που υπήρχε στο χώρο του πάρκινγκ.
«Παλιότερα, τα παιδιά χόρευαν κάτω στο έδαφος και δεν τα έβλεπε ο κόσμος», μου είχε πει ο Ανάστος. «Αναγκαζόμασταν να νοικιάζουμε μια μικρή εξέδρα για την οποία μας χρέωναν 1500 δολάρια για δύο εβδομάδες». Δικές του ήταν επίσης οι κατασκευές στους χώρους των φαγητών.
Τα ονόματα δωρητών, στον προθάλαμο της κοινότητας του Στάτεν Αίλαντ, σε ειδική τελετή, με τον π. Νικόλαο Πετροπουλάκο. ΑΡΧΕΙΟ “Ε.Κ.” ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ
Ο ίδιος με είχε πληροφορήσει ότι για να οργανωθεί το φεστιβάλ από όλες τις πλευρές, είχαν συγκεντρώσει τότε 150 περίπου ομογενείς εθελοντές που χωρίς ξεκούραση πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους, όπου χρειάζονταν.
«Σ’ αυτό το φεστιβάλ στηριζόμαστε για να κρατήσουμε την κοινότητά μας», θυμάμαι ότι μου είχε τονίσει ο Ανάστος, «έχουμε πολλά προγράμματα και χωρίς τη βοήθεια αυτού του φεστιβάλ, θα έχουμε μεγάλη δυσκολία».
Θυμάμαι ότι για το ίδιο θέμα, ο π. Πετροπουλάκος μου είχε πει πως με τα έσοδα από το φεστιβάλ πληρωνόταν το δάνειο για το κοινοτικό κτίριο. «Εάν το φεστιβάλ πάει καλά, εξασφαλίζουμε τις δόσεις του δανείου για έναν ολόκληρο χρόνο», εξομολογήθηκε. Όλο εκείνο τον καιρό, ο ίδιος δεν έχανε την ευκαιρία να καλεί συνεχώς όλη την Ομογένεια να επισκεφθεί εκείνες τις ημέρες το φεστιβάλ, όπου υποσχόταν ότι θα έβρισκαν όλοι λαχταριστά σουβλάκια και διάφορα άλλα νόστιμα φαγητά και γλυκά, καθώς και ψυχαγωγία με ορχήστρα, ενώ για τα παιδιά υπήρχαν πολλά παιχνίδια. «Να μην ξεχάσουν οι επισκέπτες μας να δοκιμάσουν τους λουκουμάδες μας, που είναι εξαιρετικοί», έλεγε σε κάθε συζήτησή του. Ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς παρουσίαζαν, εξάλλου, κάθε μέρα τα χορευτικά της κοινότητας. «Οι ίδιοι οι Αμερικανοί λένε ότι το φθινόπωρο αρχίζει με το ελληνικό φεστιβάλ», ισχυριζόταν ο π. Πετροπουλάκος.
Θυμάμαι ότι μια χρονιά, κοντά στην εξέδρα της μουσικής είχε τοποθετηθεί μια μεγάλη πινακίδα με ονόματα δωρητών για το φεστιβάλ. Την τελευταία ημέρα του φεστιβάλ γινόταν η κλήρωση του μεγάλου λαχείου των 100 δολαρίων. Ο πρώτος νικητής κέρδιζε 15.000 δολ. σε μετρητά, ενώ κάθε μία ώρα γινόταν κλήρωση λαχείων του ενός δολαρίου, οι νικητές των οποίων κέρδιζαν τα μισά χρήματα από εκείνα που συγκεντρώνονταν.
Το φημισμένο αυτό φεστιβάλ της κοινότητας του Στάτεν Άιλαντ, επισκέπτονταν διάφοροι Έλληνες και Αμερικανοί παράγοντες. Θυμάμαι μια χρονιά, που πήγε εκεί ο τότε δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μάικ Μπλούμπεργκ. Ο ίδιος εξέφρασε τη χαρά του γιατί ξαναπήγε στην ελληνική αυτή εκδήλωση, προτίμησε δε αντί να μιλήσει σε όλους τους επισκέπτες από το μικρόφωνο, να πάει προσωπικά στα τραπέζια και στους διάφορους χώρους του φεστιβάλ και να ανταλλάξει χαιρετισμό με τον κόσμο. Πήγε επίσης κοντά σ’ αυτούς που ασχολούνταν με τις ετοιμασίες των φαγητών και γλυκών, δοκίμασε μερικά από αυτά και δήλωσε ενθουσιασμένος.
Όλα αυτά τα χρόνια, πήγα σε διάφορα και πολλά άλλα φεστιβάλ ελληνικών κοινοτήτων της Νέας Υόρκης. Νομίζω, ότι το φεστιβάλ του Στάτεν Άιλαντ, όπως το είχα γνωρίσει τότε και το θυμάμαι, ξεχώριζε πάντα.
Πηγή: www.ekirikas.com