ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Η Ομογένεια της Κωνσταντινούπολης γιόρτασε την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου με επίκεντρο τον Ιερό Καθεδρικό Ναό των των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Πέραν και στο γενικό προξενείο της Ελλάδος.
Εν πρώτοις τελέστηκε Θεία Λειτουργία για την εορτή της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Αγκύρας Γρηγορίου, πρωτοσυγκελεύοντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στη συνέχεια τελέστηκε πανηγυρική Δοξολογία χοροστατούντος του Μητροπολίτη 40 Εκκλησιών, Ανδρέα.
Στη συνέχει το εκκλησίασμα, πρόεδροι ομογενειακών κοινοτήτων εκπαιδευτικών και μαθητών των ομογενειακών Σχολείων κατευθύνθηκε προς το γενικό προξενείο της Ελλάδος, όπου τελέστηκε επινίκια Δοξολογία, κατάθεση στεφάνου από τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, Πρέσβη Κωνσταντίνο Κούτρα, , στο προσφάτως ανακαινισμένο περιστύλιο και μνημείο, όπου αναγράφονται τα ονόματα των Κωνσταντινουπολιτών που έπεσαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο γενικός πρόξενος της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη εκφωνεί την πανηγυρική του ομιλία για την Εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Φωτογραφία γενικό προξενείο Κωνσταντινούπολης
Ο κ. Κούτρας, εκφώνησε μία επισταμένη και μηνυματοφόρα ομιλία στην οποία ανάμεσα στα άλλα είπε και τα ακόλουθα: «Το να στέκεται κανείς εδώ, στην Κωνσταντινούπολη, στην καρδιά της Ρωμιοσύνης, για να τιμήσει την 28η Οκτωβρίου 1940, δεν είναι μια τυπική επετειακή υποχρέωση. Είναι μια πράξη μνήμης και ιστορικής δικαιοσύνης. Απευθύνομαι σήμερα με ιδιαίτερη αγάπη σε εσάς τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης αλλά και στους μαθητές των Ομογενειακών σχολείων μας. Γνωρίζω καλά πως στα θρανία των σχολείων μας εδώ στην Πόλη, το ωρολόγιο πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει την ελληνική ιστορία. Μαθαίνετε την ιστορία του τόπου όπου ζείτε, αλλά η ιστορία των προγόνων σας, της γλώσσας που μιλάτε και ακόμα και των ίδιων των προπάππων σας που περπάτησαν σε αυτούς εδώ τους δρόμους του Πέραν, του Φαναρίου και της Χαλκηδόνας, μένει συχνά έξω από τα σχολικά εγχειρίδια».
Συνέχισε λέγοντας πως «σήμερα, λοιπόν, θα ξεφυλλίσουμε μαζί εκείνες τις σελίδες που λείπουν από τα βιβλία σας. Για να καταλάβουμε τι συνέβη τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ας μεταφερθούμε νοερά στην Ευρώπη εκείνης της εποχής. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μετρά ήδη έναν χρόνο. Οι δυνάμεις του Άξονα —η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι— έχουν υποτάξει σχεδόν ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη. Μεγάλες αυτοκρατορίες και πανίσχυροι στρατοί, όπως της Γαλλίας, έχουν καταρρεύσει μέσα σε λίγες εβδομάδες. Άλλες χώρες παραδίδονται αμαχητί, και άλλες επιλέγουν τη σιωπή. Μέσα σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι, στις 3 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, η φασιστική Ιταλία επιδίδει τελεσίγραφο στην Ελλάδα: ζητά την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της και την παράδοση στρατηγικών σημείων της χώρας.
Η Ελλάδα ήταν μια μικρή χώρα 7 εκατομμυρίων, εξαντλημένη από προηγούμενους πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Κι όμως, η απάντηση της Ελλάδας ήταν ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ». Ένα «Όχι» που δεν ειπώθηκε απλώς από μια κυβέρνηση, αλλά βγήκε αυθόρμητα από τα στήθη ενός ολόκληρου λαού που κατέβηκε στους δρόμους με το χαμόγελο στα χείλη, πηγαίνοντας στον πόλεμο σαν σε γιορτή».
Ο Μητροπολίτης Σαράντα Εκκλησιών Ανδρέας τελεί επινίκιο Δοξολογία για την Εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου εντός του γενικού προξενείου της Ελλάδος. Φωτογραφία γενικό προξενείο Κωνσταντινούπολης
Σε άλλο σημείο υπενθύμισε πως «το τίμημα που πλήρωσε ο Ελληνικός λαός στα χρόνια της τριπλής Κατοχής που ακολούθησε —από Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους— ήταν ασύλληπτο:
• 300.000 νεκροί μόνο από τον Μεγάλο Λιμό τον χειμώνα του 1941-42, • πάνω από 1.500 καμένα χωριά, • ολοκαυτώματα στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στη Βιάννο, στον Χορτιάτη, και • συνολική απώλεια σχεδόν του 10% του πληθυσμού της χώρας.
Αγαπητοί συμπατριώτες, αγαπητά μου παιδιά, εδώ έρχεται ένα κεφάλαιο που σας αφορά προσωπικά και που σπάνια ακούγεται. Όταν ήχησαν οι σειρήνες του πολέμου στην Αθήνα το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, η καρδιά της Κωνσταντινούπολης χτύπησε στον ίδιο ακριβώς ρυθμό. Την ίδια εκείνη μέρα, εκατοντάδες Έλληνες της Πόλης —τόσο Έλληνες υπήκοοι όσο και Ρωμιοί με τουρκική υπηκοότητα— συγκεντρώθηκαν μαζικά έξω από το Ελληνικό Προξενείο στο Πέραν, εδώ έξω από αυτή την ξύλινη πόρτα. Δεν τους επέβαλε κανείς να έρθουν! Έσπευσαν οι ίδιοι, νέοι άνθρωποι, απόφοιτοι των ίδιων σχολείων που φοιτάτε εσείς σήμερα, για να γραφτούν στους καταλόγους των εθελοντών.
Σκεφτείτε το μέγεθος της απόφασής τους: οι Ρωμιοί της Πόλης που είχαν τουρκική υπηκοότητα γνώριζαν πολύ καλά ότι, φεύγοντας για να πολεμήσουν με τον ελληνικό στρατό, το τουρκικό κράτος θα τους αφαιρούσε την ιθαγένεια και θα τους απαγόρευε διαπαντός να επιστρέψουν στα σπίτια τους, στους γονείς τους, στην αγαπημένη τους Πόλη. Κι όμως, δεν δίστασαν. Περίπου 400 έως 600 Κωνσταντινουπολίτες επιβιβάστηκαν στα τρένα από τον σταθμό του Σίρκετζι, πέρασαν τον Έβρο και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού Μετώπου. Και όταν η Ελλάδα έπεσε, πολλοί από αυτούς, μαζί με άλλους νέους που διέφυγαν κρυφά με καΐκια από τις ακτές της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο —κάποιοι μάλιστα πνίγηκαν στα παγωμένα νερά πριν καν φτάσουν— εντάχθηκαν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, πολεμώντας στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι. Η Ρωμιοσύνη της Πόλης έδωσε το δικό της αίμα για την ελευθερία»
Πηγή: www.ekirikas.com