Θυμάμαι εκείνο το μεσημέρι που έζησα κοντά στους ηλικιωμένους και συνταξιούχους της κοινότητας της Αγίας Τριάδος και Αγίου Νικολάου, στο Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Οι πιο χαρούμενοι στη συντροφιά τους ήταν ο Τζέιμς Τέρης, που ήταν τότε 94 χρονών και η σύζυγός του, Μαίρη.
Ενώ όλοι οι ομογενείς και ξένοι που ήταν μέλη της οργάνωσης ηλικιωμένων (Golden Seniors) της κοινότητας αυτής έτρωγαν και ετοιμάζονταν ν’ αρχίσουν να παίξουν το συνηθισμένο τους «μπίνγκο», έγινε η έκπληξη. Πολλοί στράφηκαν προς το ζεύγος Τέρη και φώναξαν «happy anniversary»! Η Μαίρη και ο Τζέιμς Τέρης γιόρταζαν εκείνη την ημέρα τα 69 χρόνια του γάμου τους.
Ακολούθησαν ευχές, συγχαρητήρια και τραγούδια απ’ όλους μέσα στην αίθουσα. Η κόρη του ζεύγους που γιόρταζε είχε φροντίσει και είχε φέρει ένα μεγάλο κέικ, που το έκοψαν και το μοίρασαν στον κόσμο.
Παρόμοιες στιγμές ανθρωπιάς και μεγαλείου ήταν συνηθισμένες στις εβδομαδιαίες συναντήσεις που είχαν τα μέλη της οργάνωσης. Θυμάμαι ότι η τότε αντιπρόεδρος, που λεγόταν Μαίρη Βέρου, ήταν εκείνη που κανόνιζε όλες τις μετακινήσεις των μελών, όταν πήγαιναν κατά διαστήματα σε εκδρομές, ή σε θέατρα, ή για φαγητό σε διάφορα εστιατόρια.
Θυμάμαι, επίσης, με πόση ανυπομονησία και λαχτάρα, περίμεναν οι ηλικιωμένοι της κοινότητας να έλθει η ημέρα για τις συναντήσεις τους στην κοινοτική αίθουσα. Κάποια από εκείνες τις φορές φάνηκαν για λίγο στενοχωρημένοι, γιατί θα διακόπτονταν αυτές, επειδή θα χρειαζόταν ο χώρος της αίθουσας για την προετοιμασία των φαγητών και άλλων για το ετήσιο φεστιβάλ της κοινότητας. Αλλά και πάλι, αρκετοί από αυτούς, έδιναν το «παρών» τους και βοηθούσαν στην προετοιμασία.
Για τις εβδομαδιαίες εκείνες συναντήσεις, που ήταν με φαγητό, καφέ και παιχνίδι «Μπίνγκο», πλήρωνε ο καθένας μόνο τέσσερα δολάρια. Άλλοτε προσφέρονταν σάντουιτς και άλλοτε πίτσα, ενώ τα μέλη είχαν την ευκαιρία συναντήσεων και ψυχαγωγίας για μερικές ώρες. Οι συναντήσεις άρχιζαν στις 11:30 π.μ. και τελείωναν στις 2:30 μ.μ.
Θυμάμαι ότι μερικές φορές είχαν προσκεκλημένους διάφορους ειδικούς που έκαναν ομιλίες, σχετικές με θέματα υγείας. Άλλοτε, πάλι, μιλούσαν τα ίδια τα μέλη για θέματα που ενδιαφέρουν όλους.
Στην αρχή της συνάντησης και μέχρις ότου συγκεντρωθούν τα μέλη, προσφέρονταν καφές και κέικ. Ακολουθούσε το μεσημβρινό φαγητό και στη συνέχεια μαζί με τον καφέ που υπήρχε και τα γλυκά, άρχιζε το «Μπίνγκο».
Θυμάμαι, ακόμα, ότι στην οργάνωση αυτή των ηλικιωμένων και συνταξιούχων της κοινότητας Αγίας Τριάδας του Στάτεν Άιλαντ, υπήρχαν εκείνο τον καιρό140 περίπου μέλη, όπως μου είχαν πει, από τα οποία οι ομογενείς ήταν οι λιγότεροι.
Κάθε δύο περίπου μήνες πήγαιναν σε θεατρικές παραστάσεις στο Μπρόντγουέι, ή σε καζίνα του Ατλάντικ Σίτυ, ή εκδρομές, ή για φαγητό.
Για τις θεατρικές παραστάσεις όσα μέλη ενδιαφέρονταν, συναντώνταν στην κοινότητα και από εκεί έφευγαν όλοι μαζί με νοικιασμένα λεωφορεία για το Μανχάταν. Μετά τις παραστάσεις, πήγαιναν σε ένα εστιατόριο να φάνε, πάλι όλοι μαζί.
Μιλώντας με στελέχη της οργάνωσης, θυμάμαι ότι μου είχαν τονίσει πως οι εβδομαδιαίες εκείνες συναντήσεις ήταν πολύ καλές για τους ηλικιωμένους. Τους δινόταν η ευκαιρία να βγαίνουν από το σπίτι τους και να έχουν κοινωνικές συναναστροφές σαν μια μεγάλη οικογένεια. Πολλές φορές έκαναν καινούργιες γνωριμίες και νέους φίλους, έτρωγαν μαζί, συζητούσαν και περνούσαν όλοι μαζί ευχάριστες ώρες.
Τα μέλη της οργάνωσης έπρεπε να έχουν ηλικία άνω των 50 χρόνων. Θυμάμαι ότι εκείνο τον καιρό ο μικρότερος στην ηλικία ήταν 55 περίπου χρονών και ο μεγαλύτερος, 94, αλλά ήταν ανάμεσά τους και μια Ιταλίδα, που ήταν 92 χρονών.
Θυμάμαι πάντα εκείνη την οργάνωση των ηλικιωμένων και σκέφτομαι πόσο σπουδαίο θα ήταν εάν υπήρχαν σήμερα, όπου ήταν δυνατόν, παρόμοιες εστίες ομογενών.
Πηγή: www.ekirikas.com